#فالو_نکنید🙏
ادبیات تاریک و نوشتار قلمفرسایان پناه من است.آدمیان ناامیدکننده هستند،من از شما بیزاری می جویم.مرگ اندیشم و اعصاب نابسامانی دارم.#معشوقه_مرگ
@OHANZEEnm شاهکار یا زباله؟ هیچکدوم! بهطور کلی آثار بشری ارزشی بیشتر از سرگرمی ندارند، نظرات بشری هم درباره زیبایی و زشتی و خوبی و بدی چیزی بیشتر از بازیهای زبانی خودخواهانه نیستند.
هرکسی تلاش میکنه نظر [= مزخرف] خودش رو به کرسی بنشونه، درحالیکه همه در یه سطح از بیمعنایی غوطهورند.
در انتظار مرگ
روزها را به شب میآوریم
و توی این کثافت غوطهوریم
بی آنکه امیدی به روزهای بهتر در آینده داشته باشیم و یا اعتقادی به زندگی بعد از مرگ.
#صادق_هدایت
Der Todesking📽️
1990
نومیدی وامینماید چیزیست از جرگهیِ خفیهگاههایِ ظلمانیِ روحِ من، بالماسکهای تکراری که به پیچخوردگیای احساسانگیز از امیالِ ممنوعه دچارم میکند، قید و بندهایِ عقل را در هم میکوبد و بر برتری و استعلایِ تسلیمشدنیِ اروتیک صحه میگذارد.»
✍️#ژرژ_باتـای
«خود را غرق در چنان نومیدیِ ژرفی میبینم که به تاریکترین اعماقِ مغاک میماند، فضایی آستانهای که در آن تقید به عقل و بیقیدیِ درهمبافته بهسویِ به همآمیختگیِ شهوانی با امرِ ناشایست و ممنوع میکشاندم.⬇️
بهشت از دست رفته - جان میلتون - کتاب هشتم:
نخستین لحظاتی که ‘آدم’ به آگاهی میرسد و آغاز فاجعه:
«در حالی که چنین ندا میدادم و بیآنکه بدانم به کجا میروم، از جایی که نخستینبار نفس کشیدم و این روشناییِ دلپذیر را دیدم دور میشدم و هیچ پاسخی نمیآمد.»
نمیدانم چطور لحظات پوچ و خالی را تحمل کنم. این آرزو را به گور خواهم برد که حتی یک شب مثل مردم عادی بتوانم بخوابم. شبها را با بیدار شدنها و کابوسهای وحشتناک سحر میکنم. فقط وقتی سپیده میزند اندکی راحت میشوم و از چنگال خیالات و خاطراتم رهایی مییابم.
📚ملکوت
🖋بهرام صادقی
فقط میخواستم همچو گوشت فاسد یک جانورِ ماده غمزده ملولِ سرگشته متمایل به دابـل سویسایـد در کنار گوشت فاسد جانور نر فرهیخته انسانگریزِ زندگی ستیزِ ملولِ متمایل به دابـل سویسایـد،دچار سقط شدگی و رهاشدگی ابدی از اصلِ "بودن"بشم.
این ماشین زیستی مرض دارِ معلق چیز زیادی طلب کرد؟خیر
«بخواب که این زندگی قراره با من و تو به پایان برسه دختر. تمام روابط محکوم به شکستند ولی بهت قول میدم قبل از اینکه دلزدگی به سراغمون بیاد کلک همو میکنیم!»
عمری خلاف مردم خوش پوش خوش خیال
در دل غم زمانه گرفتم گریستم
دیدم که برنداشت کسی نعشم از زمین
خود نعش خود به شانه گرفتم گریستم
ناگهان قطع شود با تو اگر پیوندم
گور خود چیست به گور پدرم میخندم
عفیف باختری