Barınakta gönüllü çalıştığım bir gün tanıştım bu oğlanla. Hasta olduğu ve geçici yuva bulunamadığı icin küçük bir odada tek başına kalıyordu. Kucağıma aldığım gibi mırlamaya başladı. O günden beri de kucaktan inmeyen müthiş tatlı bir kedi olarak bizimle yaşıyor şu sıfata bakın😍
Psikoloji alanında bir sağlık çalışanı olarak, şu anda insanların yaşadığı genel 'sahip olduklarından suçluluk duyma' yani 'sıcacık evimden, sırtımdaki monttan utanıyorum' hali üzerine bir şeyler söylemek isterim.