وقتی آقای پهلوی از پرهیز از فحاشی و نترسیدن از مخالفان میگوید، اما بخشی از هوادارانش دقیقاً خلاف آن عمل میکنند، چند واقعیت روشن میشود:
اول، کنترل رهبری بر پایگاه اجتماعیاش محدود یا ضعیف است، یا پیام منتقل نمیشود، یا اقتدار اخلاقی لازم برای جهتدهی وجود ندارد.
دوم، فرهنگ سیاسی بخشی از بدنه، از خود رهبر رادیکالتر است.
پدیدهای که معمولاً در جنبشهای مبتنی بر خشم و هویت سلبی دیده میشود، نه برنامه و اصول روشن!
سوم، پیامهای آرامکننده بدون سازوکار پاسخگویی کافی نیستند.
وقتی فحاشی و خشونت هزینهای ندارد، صرف محکوم کردن لفظی جلوی تکرار آن را نمیگیرد. این شکاف نشان میدهد مسئله فقط چه کسی پیام میدهد، نیست، بلکه این است که چه فرهنگ سیاسیای در حال بازتولید است.
رهبری واقعی جایی سنجیده میشود که بتواند نه فقط شعار، بلکه رفتار هوادارانش را هم مهار کند.
@MahshidFarsani اشتباه؟
اگه الان هم اعتراضی شکل میگیره به این اندازه و وسعت برگرفته از ۷۸ و ۸۸ هست
ما اون زمان بر اساس چیزی که درست بود و مورد انتظار بود پیش رفتیم
و بسیار هم کار درستی بود
انتخابات ۸۸، از ۴۶میلیون جمعیت واجد شرایط، ۳۹ میلیون رأی دادیم. همه فکر میکردیم رأی دادن به میرحسین یعنی مبارزه و دهنکجی به این رژیم. وقتی تقلب کردن و سرمون کلاه گذاشتن، سال ۹۲، حدود ۳۷میلیون رأی دادیم و فک کردیم روحانی قراره نجاتمون بده. طول کشید و هزینه دادیم تا بفهمیم این رژیم فاسده. حالا یه مُشت مُزدور میان توییتامونو میکشن بیرون که طرفدار روحانی بودی!
آره بیشرف! ما ۲۴میلیون بودیم! بیا به نصف مردم ایران فحش بده.
آدمها اشتباه میکنن، خطا میکنن، ولی مهمه بعدش جای درست وایسن! شما که مُزدوری چجوری قراره جای درست وایسی؟
وقتی جنگ و بحرانی واقع میشه، شاید ده درصد مردم براش آمادگی دارن، بقیه تا لحظه آخر انکار میکنن و بعد سردرگم وسط بحران قرار میگیرن.
الان احتمال جنگ بالای ٨٠ درصده و ادم عاقل باید اندازه یک ماه فکر همه چی و کرده باشه.
یه لیست از مواردی که تهیه نکردنش پشیمونی به بار میاره مینویسم:
١- پول نقد، ترجیحا دلار.
٢- ذخیره آب، ٢٠٠ لیتر به ازای هر نفر
٣- غذاهای آماده، کنسروی و خشکبار
۴- یه کپسول گاز یا پیکنیک
۵- مساله برق به نسبت بودجه تون
۶- مقداری داروهای مسکن-آنتی بیوتیک و شخصی
٧- یک رادیو باطری خور یا شارژی
٨- تهیه کتاب و سرگرمی
برای امنیت هم به نسبت موقعیت یه حرکتی بزنین و با یک حلقه نزدیک از آشنایان و همسایه ها هماهنگ باشین.
خونه تون هم اگه نزدیک مراکز نظامی و حساس نباشه چندان نیاز به جابجایی و فرار نیست، مردم عمدتاً از تبعات یک ماه اول ممکنه آسیب ببینن نه از خود جنگ و بعدش هم یک عمر امید و آزادی داریم ان شاالله.
نگران ایران و تجزیه و زیرساخت و این حرفا هم نباشین. همه چی اینقدر سریع و کنترل شده اتفاق میفته که تو چند روز میبینیم آخوند رفته و شاهزاده تو تهرانه✌️
🟥 رضا پهلوی و آزمون پاسخگویی
جناب آقای #رضا_پهلوی، عیار نقد پذیری، قدرت استدلال و اقناع، جسارت قرار گرفتن در مقابل خبرنگاران غیر همسو، مدیریت چالش و پاسخگویی به افکار عمومی و مهمتر از همه تفاوت شما با امثال #علی_خامنهای که تا کنون جز در مقابل تریبونهای یک طرفه و خبرنگاران وابسته قرار نگرفته اند در اینجا مشخص می شود!
از شما می خواهم در #برنامه_میدان صدای آمریکا حاضر شوید و به در مقابل افکار عمومی و خبرنگاران غیر همسو و بله قربانگو از برنامه های خود برای آینده ایران دفاع کنید!
@PahlaviReza@PahlaviComms@KariLake@Javanmardi75
اگر مدت کافی «حرکت نکنی»، یعنی واقعا بایستی و هیچ کاری نکنی، بالاخره مجبور میشی با یک واقعیت روبهرو بشی، اون خلأ و خالی بودنِ پشت همه سرگرمیها.
به زبان خودمونیتر:
وقتی کار، اسکرول، خرید، مهمونی، سفر، سروصدا، همه قطع میشه، زندگی بدون بزک میاد جلوت. اونجاست که میفهمی خیلی از شلوغیها فقط برای فرار بوده، فرار از روبهرو شدن با خودت.
و اینجاست که دو راه داری:
یا دوباره فرار میکنی و خودت رو با چیزی سرگرم میکنی، یا میمونی، تحملش میکنی، و از همون نقطه شروع میکنی چیزهای واقعی بسازی، رابطه واقعی، کار واقعی، هدف واقعی.
این جمله برای بعضیها ترسناکه، برای بعضیها آزادکننده، چون بالاخره تکلیف رو روشن میکنه.
@samaneh_savadi درود. آگامبن یکی از خصیصههای دیکتاتوری رو تداوم«وضعیت استثنایی» میدونه. یعنی وضعیتی که قواعد اساسی به دلیل برخی مصالح به حالت تعلیق درمیاد. این وضعیت هیچ وقت تمومی نخواهد داشت. وقتی الان به خاطر امنیت، آزادی رو یا بخاطر اتحاد، نقادی رو محدود کنیم همیشه همین کارو خواهیم کرد.
از سوال پرسیدن نترسین. این اولین قدم در راه ازادیه، به خودتون اجازه بدین از هر کسی پرسشگری کنین و جواب بخواین. اسیر «الان وقتش نیست» و فحاشیها و تهدیدات نشین. دروغها، وعدههای الکی، فیک نیوز، تحلیلهای ابکی و امیدهای واهی همه بی نتیجهن و فقط باعث درجا زدن میشن. جلوشون وایسیم
بیانیه مهم شاهزاده رضا پهلوی:
پیام به پیشگاه ملت بزرگ ایران و مبارزان راه آزادی
در آستانه نشست امنیتی مونیخ، بار دیگر نگاه جهانیان به سوی ایران و اراده پولادین شما معطوف شده است. فراخوان ۱۴ فوریه در مونیخ، تنها یک تجمع اعتراضی نیست؛ بلکه تبلور اراده ملتی است که برای بازپسگیری میهن خویش، از جان گذشته است.
من امروز از شما، بهویژه هموطنانم در خارج از کشور، میخواهم تا در این روز، پژواک صدای کسانی باشید که در خیابانهای ایران، تاریخ را از نو مینویسند.
همزمان با این فراخوان، وظیفهای سنگینتر بر دوش ماست. پیروزی ما نه در پیروزی یک نام بر نامی دیگر، بلکه در پیروزی «صندوق رای» و «حاکمیت قانون» بر استبداد است. آنچه لرزه بر تن رژیم میاندازد، نه فریادهای کیش شخصیت، که همبستگی قلبی تکتک ما با هر گرایش فکری و سیاسی است.
همپیمانان من در راه آزادی،
در ماههای اخیر، گاه شاهد صحنههایی بودهایم که مایه نگرانی دلسوزان ایران و تردید جامعه جهانی گشته است. بگذارید صریح بگویم: اگر ما امروز نتوانیم در خیابانهای پاریس، لندن و مونیخ، در کنار همشهریان و هموطنان خود با عقیدهای متفاوت بایستیم، چگونه میتوانیم ادعای بنای دموکراسی در ایران فردا را داشته باشیم؟
صداهایی که به جای اتحاد، بذر کینه میپاشند و با شعارهای حذفی و توهینآمیز، همراهانِ این مسیر را میرانند، آگاهانه یا ناآگاهانه در زمین دشمن بازی میکنند.
شعار «مرگ بر این و آن» برازنده جنبشی نیست که برای «زندگی» برخاسته است. دشمن ما تنها آدمخواران حاکم بر ایرانند. ما برای پایان دادن به فرهنگ «مرگ» انقلاب کردهایم. من از همه شما، به ویژه کسانی که خود را هوادار من میدانند، میخواهم که هوشیار باشید. هر شعاری که بوی تفرقه بدهد، هر رفتاری که برتریجویانه باشد و هر تلاشی که بخواهد خونهای پاک ریخته شده را مصادره به مطلوب یک جریان خاص کند، خیانت به آرمانهای والای انقلاب ملی ایران است.
دوستان و یاران،
جامعه جهانی امروز با دقت ما را مینگرد. آنها میپرسند: «آیا آلترناتیو این رژیم، دموکراسی است یا تکرار استبدادی دیگر با نامی جدید؟» پاسخ ما باید در عمل ما باشد. دنیا ما را نگاه میکند.
مونیخ باید تجلیگاه رنگینکمانِ هویتهای ایرانی باشد؛ جایی که چپ و راست، مشروطهخواه و جمهوریخواه، و پیروان ادیان و اتنیکهای مختلف، زیر پرچم سه رنگ ایران و حول محور اعلامیه جهانی حقوق بشر، شانه به شانه هم بایستند.
من بارها گفتهام و باز تاکید میکنم: نقش من در این مسیر، نه یک مقام موروثی یا فردمحور، بلکه نقش یک تسهیلگر برای رسیدن به آن روزی است که شما، مردم ایران، در یک انتخابات آزاد، نوع حکومت آینده خود را برگزینید.
اما رفتارهایی که به اسم هواداری از من وجود دارد هر روز گرهای به گرههای قبلی میافزاید.
ایران ملک مشاع همه ماست. هیچکس، با هیچ سابقهای، حق ندارد صدای دیگران را خفه کند یا خود را تنها وارث رنج مردم بداند. مادران داغدار ما در ایران، فرزندانشان را برای «ایران» فدا کردند، نه برای نشستن من یا دیگری بر صندلی قدرت.
در تجمع مونیخ، از شما میخواهم:
۱. وحدت در کثرت را به نمایش بگذارید: اجازه ندهید هیچ گروهی با رفتارهای تهاجمی، چهره مدنی و دموکراتیک جنبش ما را مخدوش کند.
۲. شعارها را به سمت ارزشهای مشترک ببرید: تمرکز ما باید بر اقدام عملی جهان برای سرنگونی تروریستهای حاکم بر ایران، انعکاس جنایات تاریخی جمهوری اسلامی در حق مردم ایران در جهان، توقف اعدامها و جلب حمایت جهانی برای گذار از این رژیم جنایتکار باشد.
۳. تکثرگرایی را پاس بدارید: پرچم شیر و خورشید پرچم ماست اما حضور پرچمها و نمادهای مختلف فکری را نشانهی قدرت و بلوغ سیاسی بدانید، نه عاملی برای نزاع.
پیروزی ما در گروی «ما» شدن است. دشمن ما تنها رژیم اشغالگر حاکم بر تهران است، نه برادر و خواهری که در کنار شما ایستاده و تنها نگاهش به آینده با شما متفاوت است.
ما باید به دنیا ثابت کنیم که نه تنها برای تخریب یک استبداد، بلکه برای ساختن یک خانه امن و آزاد برای تمام ایرانیان آمادهایم.
به امید روزی که در تهران، نه برای فریاد زدن علیه یکدیگر، بلکه برای جشن گرفتن آزادی و دموکراسی در کنار هم جمع شویم.
پاینده ایران
پ.ن: این بیانیه فرضیست و واقعا چنین جملاتی را رضا پهلوی نگفته است. و البته افسوس میخورم که نگفته است. امیدوارم که بگوید. امیدوارم به هر روشی که بلد است در نهایت بتواند سمپاشیها و تخریبهای افراطیون هوادارش که بزرگترین مانع همگرایی هستند را بیاثر، جامعه جهانی را از همگرایی اپوزسیون مطمئن و عبور از این تروریستهای حاکم را تسریع کند.
برگزار نکردن عید نوروز یکی از آخوندیترین کارایه که میتونین بکنین. دیگه باز خودتون میدونین هر جور راحتین. نوروز هویت ماست، قشنگترین جشن سال نوی تمام دنیاست و دشمن درجه یکش همیشه آخوند بوده.
رضا پهلوی اپوزیسیون ج.ا مگه نیست؟خب من به عنوان مخالف ج.ا باید از اون کار عملی بخوام دیگه، لابی گری بخوام، اعتصاب بخوام.
یهجوری شده که برا نابودی ج.ا هم انگار حق نداریم چیزی بخواییم به طرفداراش برمیخوره.
چهار روز دیگه قدرت بگیره مطالبه داشته باشیم میشه اقدام علیه امنیت ملی