موزیک ویدیویی که امجد امینی(پدر مهسا/ژینا امینی) به اشتراک گذاشته اینه.
چیزی به نام کردستان ایران با پرچم اقلیم کردستان(عراق) وجود خارجی نداره. ایران یه پرچم واحد داره اونم پرچم ایرانه. اون پرچم اقلیم فارغ از متن و محتوای ترانه در چند فریم این ویدیو استفاده شده. آیا مصداق تجزیهطلبیه؟ از نظر من نه.
ولی این پرچم ربطی به ایران نداره و استفادهاش برای اشاره به مهسا/ژینا امینی به عنوان یک کرد ایرانی بیمعنیه. مگر بخواد اشاره بشه که مهسا/ژینا امینی چهره بینالمللیه و مورد احترام همهست من جمله اقلیم کردستان عراق.
چیزی به اسم اقلیم کردستان شامل یک مکان واحد از ترکیه، سوریه، عراق و ایران هم وجود خارجی نداره. که حالا بخواد پرچم هم داشته باشه.
«اقلیم کردستان» (Kurdistan Region) یک موجودیت سیاسی مشخص است که داخل خاک عراق قرار دارد و طبق قانون اساسی عراق یک منطقه فدرال خودمختار است. پایتخت آن اربیل است و حکومت اقلیم کردستان آن را اداره میکند.
https://t.co/5wE4awPsnv
پدیدههای پیچیده تاریخی، سیاسی و ساختار شکلگیری جریانهای شبهنظامی را نمیتوان با بازیهای زبانی و ادراک شنیداری تقلیل داد. یا حداقل اگر تقلیل دادیم، کاش خندهدار باشه!
جمهوری اسلامی و این مثلا اپوزیسیونش هرکدوم به دلیلی دوست دارند به مردم القا کنند زن زندگی آزادی دستآورد خاصی نداشته ولی واقعیت اینه که طی دوران حیات جمهوری اسلامی، ایرانی نتونسته جنبشی تأثیرگذارتر از این جنبش خلق کنه که افکت واقعی و قابل لمس روی زندگی حداقل یک گروه گذاشته باشه.
بله؛ باید خودِ این اجبار به منظرهبودن را به پرسش کشید. تا وقتی میدان دیدن، داوری، میلورزی و حتی خیرهشدن ملک انحصاری مردانه فرض شود، زن فقط میان دو نسخه از ابژهبودن جابهجا میشود: ابژهی مطلوب یا ابژهی مذموم. مسئلهی اصلی بازپسگیری جایگاه سوژگی در نگاه است.
۱. نقد عمده به سیدنی سویینی بعد از عکسهای [ظاهراً] ورزشی برهنهاش این بوده که دارد کار را برای زنهایی که خستهاند از نگاه سکسی [Sexualized] سخت میکند.
این نقدها یک چیز خطرناک را بهصورت پیشفرض تأیید میکنند. اینکه جایگاه بیننده/تماشاگر، چیزی متعلق به مردهاست؛ غیرقابلتصاحب.
«زن، زندگی، آزادی» نقطهی صفر یک آینده بود، نه صرفاً اعلام پایان چیزی. سرشار از ایجابیت و سرمشق بود. به هرکس در تنهایی خودش تمرین و هزار الگو داد تا شجاع باشد. زندگی و خواست زندگی را تبدیل به مبارزه کرد، بهجای کینتوزی و نقشهی انتقام.
پاییز ۱۴۰۱ شروعِ ناگزیرِ ایران آیندهست.
این تصویر (القای اندازه آلت که در دستشویی قابل مشاهره است!) ظاهراً قرار است خبر را توضیح دهد، اما در عمل آن را به شوخی جنسی و تحقیر بصری تقلیل میدهد. این همان جایی است که رسانه از اطلاعرسانی فاصله میگیرد و به «پورنوگرافی خبری» و ابتذال بصری پناه میبرد.
این اپیزود رادیو هشتِ مجله زنان امروز، میزگردیست که در تیرماه ۱۴۰۵ درباره پرونده شکایت ملیکا پارسادوست از پژمان جمشیدی ضبط شد. از دریچه این پرونده، به موضوعات کلیتری همچون عدالت، نقش رسانه در پروندههای آزار جنسی و روند دادرسی در چنین پروندههایی در سیستم قضایی ایران پرداختیم.
زندگی مشترک را به کالای لوکس تبدیل کردند. وقتی مسکن، شغل پایدار و امنیت روانی غایب باشد، تشکیل خانواده امتیاز طبقاتیست! چپها میگفتند خانواده در سرمایهداری بازتولید نیروی کار است؛ امروز میبینیم حتی همان بازتولید هم برای اکثریت ناممکن شده.
طبق آمار اعلامشده، حدود ۱۸ میلیون ایرانی بدون حتی یکبار ازدواج وارد ۴۰سالگی شدند، تقریبا۶ میلیون نفر بالای ۴۰ سال هم که طلاق گرفتند. یعنی حدود ۲۴ میلیون نفر، نزدیک به یکسوم جمعیت کشور. این تصویری از جامعهای هسست که ازدواج و تشکیل خانواده در آن، از یک انتخاب طبیعی به تصمیمی پرهزینه و دشوار تبدیل شده.
نفرتت را میفهمم: ژن ژیان ئازادی بدون رهبر به جایی رسید که شما با یک شاهزاده و ده تلویزیون نرسیدید.
پرچمش را به پرچم قاتلانش میچسبانی چون جوابی برای این حقیقت نداری.
ایران و کوردستان، هرگز سزاوار آن نبودند که
از آنهمه زیبایی و شکوه خیرهکنندهی انقلاب «ژن ژیان ئازادی»
به روزهای ابتذالآمیز تماشای رژهی فاشیستی ساواکیها
در خیابانهای اروپا برسند.
#ژن_ژیان_ئازادی