Dina Melis

Internationaal ISU-B scheidsrechter langebaanschaatsen.
Sportliefhebber. Hou van fietsen en hardlopen.

[Eddy Terstall @eddy_terstall]

Mijn column van vandaag.

[Natascha van Weezel @Natascharosa]

Vandaag op #4mei denk ik aan hen. En dat laat ik niet kapen door een stelletje bekladders.

[CIDI @CIDI_nieuws]

De ochtend voor de Nationale Dodenherdenking is het Nationaal Monument op de Dam beklad met rode verf en teksten. Activisten besmeuren hiermee de geschiedenis, ze kennen geen enkel respect. Alles moet kapot en wijken voor hún fanatisme. Het is intens ziek.
https://t.co/gLeXepc3m4

[Dina Melis @dinamelis]

@stevendalebout Heel mooi!

[Dina Melis @dinamelis]

@Corner60 @DvhNSport @RTVNoordSport Taeke was niet aanwezig.

[David🎗️ !ישראל חי 🤟 @Deuteronomium64]

Stil protest Concertgebouw 🏛️

🕕 morgenavond 18 uur.

Protestactie tegen uitsluiten van Joodse cantor #Chanoekah #Concertgebouw @Concertgebouw 👇🏻

[Dina Melis @dinamelis]

@Esther_Voet Doe ik dat ook. Blij en opgelucht.

[Roderick Veelo @RVeelo]

7 oktober🎗️

[Esther Voet @Esther_Voet]

De @NOS mag het zijn vergeten, @RTLnieuws en al die andere omroepen mogen het zijn vergeten, al die zogenaamde duiders, partijen, kranten en actievoerders mogen het zijn vergeten,

wij vergeten niet. #7/10

[Bart De Wever @Bart_DeWever]

Just attended a wonderful performance in Essen by the Münchner Philharmoniker conducted by Lahav Shani.

Immediately after the horrific terrorist attack by Hamas, I expressed my fear that the Israeli government would allow itself to be drawn into an endless violent conflict in Gaza. Unfortunately, that fear came true, with all the terrible consequences that entailed. That is why Belgium supports all targeted sanctions proposed by the European Union to end the war. The interests of innocent civilians, regardless of their origin or beliefs, are paramount in this regard.

However, let me be very clear: there will never, ever be any room for racism and antisemitism in this country. That is where I draw the line. I therefore strongly condemn the recent cancellation of the Münchner Philharmoniker by the Flanders Festival Ghent, solely on the basis of the origin of conductor Lahav Shani. I insisted on conveying this message to him personally and expressing my appreciation for his contribution to the power of music.

[Sen. Bernie Sanders @SenSanders]

The murder of Charlie Kirk is part of a disturbing rise in political violence that threatens to hollow out our public life.

A free society relies on the premise that people can speak out without fear or humiliation.

No more political violence.

[Sander Sassen @SanderSassen]

Het naar je keel grijpende leed van generationeel antisemitisme

Esther werd in 1939 geboren in Amsterdam, als kind van Joodse ouders in een eenvoudige en spaarzaam gemeubileerde tweekamerwoning niet ver van de Nieuwmarkt. Haar vader Efraïm werkte voor een Amsterdamse uitgeverij die onder andere schoolboeken en ander onderwijsmateriaal drukte. Ook de gemeente Amsterdam was vaste klant bij deze drukkerij, en de drukkerij leverde alle gemeentelijke benodigdheden zoals briefpapier, maar bijvoorbeeld ook formulieren voor de gemeentelijke administratie.

Toen Efraïm de dag na de geboorte van zijn dochter op het gemeentehuis het formulier van de gemeentelijke basisadministratie in moest vullen herkende hij het formulier dan ook gelijk. Na het in de inkt dopen van zijn kroontjespen schreef hij met een sierlijk handschrift vol trots haar naam op het formulier, een formulier dat nog niet zo heel lang geleden uit zijn drukpers rolde.

Drie jaar later, in 1942, zou diezelfde gemeentelijke basisadministratie een duister hoofdstuk in de Amsterdamse geschiedenis inluiden. Vroeg in de avond klonk er een luid gebonk op de voordeur van hun tweekamerwoning, gevolgd door een luid ‘Polizei! Aufmachen!’. Na verificatie van hun identiteit werden luttele minuten later Efraïm, zijn vrouw Deborah en de inmiddels driejarige Esther afgevoerd door Duitse soldaten. Esther’s moeder Deborah kon slechts wat in de haast bij elkaar gegraaide kleding in een klein rieten valies stoppen, niet wetend wat hen die avond nog te wachten stond.

Een paar uur later sluit een gewapende Duitse soldaat langzaam de deur van een goederenwagon op het Centraal Station in Amsterdam. Een goederenwagon waar het gezin Polak samen met een honderdtal andere Nederlandse Joden als vee opeengepakt staan, iedereen in complete duisternis hullend op het moment dat de deur in het slot valt. Het schrille geluid van het afblazen van stoom echoot door het station, gevolgd door het fluiten van de machinist als de stoomlocomotief de rij goederenwagons tergend langzaam vooruit begint te trekken. Vooruit vanuit een spaarzaam verlicht station de duisternis in, een duisternis die een voorbode zou zijn voor hetgeen nog zou volgen.

Het volgende station is Westerbork en dit station was voor Esther en haar gezin letterlijk het begin van het einde. Haar moeder, Deborah, die altijd al een slechte gezondheid heeft gehad, overleed een aantal weken later in Westerbork, ondervoed en vanwege een niet behandelde longontsteking. De dinsdag daarop werden Esther en haar vader Efraïm op transport gezet naar het Poolse Auschwitz, een bestemming die vandaag de dag geen twijfel laat bestaan over het daar gevoerde bewind. Als eind januari 1945 Auschwitz bevrijd wordt door het Rode Leger is Esther één van de weinige kinderen die nog in leven zijn. Haar vader Efraïm heeft deze bevrijding helaas niet meer mee mogen maken, weken ervoor is hij vergast in één van de gaskamers.

Uiteindelijk komt Esther bij familie in Zwolle terecht die zich over haar ontfermt en ze verhuist in 1949 samen met hen naar de nieuw gevormde staat Israël. In Israël bloeit Esther helemaal op, gaat studeren en vindt in Assam, een stoere, breed geschouderde, Israëliër van Arabische origine, de liefde van haar leven. Samen kregen Assam en Esther in 1964 een dochter, Noa. Begin februari 1970 viert het gezin samen de zesde verjaardag van Noa, het zou echter gelijk de laatste verjaardag zijn die het gezin samen viert.

Assam werkt in het bankwezen en reist vaak naar Zwitserland heen en weer. Als Assam op 22 februari 1970 een vlucht boekt vanaf Zürich naar Tel Aviv blazen Palestijnse terroristen deze lijnvlucht van Swissair op, waarbij alle 38 passagiers en 9 bemanningsleden om het leven komen, inclusief Assam. Noa zelf is nog te jong om dit alles te kunnen bevatten, maar voor Esther voelt het alsof voor de tweede keer het volledige fundament onder haar vandaan wordt getrokken, wederom door rabiaat antisemitisme en een blinde haat tegen alles wat Joods is. Gelukkig is dit voorlopig het laatste ingrijpende trauma wat Esther te verwerken krijgt.

Noa groeit in de twintigtal jaren die daarop volgen op tot een prachtige jonge vrouw en valt hals over kop voor de Israëlische David Rosenberg. Ze trouwen in 1994 op het strand van Tel Aviv tijdens een groots opgezette bruiloft waarbij het leven en de liefde nogmaals indringend worden gevierd. Samen kregen ze in 1998 een tweeling, Efraïm en Deborah, uiteraard vernoemd naar Noa’s grootouders. Esther is al gauw de favoriete oma van beide kinderen en maakt vanaf hun vroegste jeugd een belangrijk deel uit van hun leven.

Tot 7 oktober, toen Hamas terroristen de kibboets Be’eri binnenvielen, de kibboets waar Noa, David en hun kinderen woonden. Efraïm en Deborah waren al de avond ervoor vertrokken naar het Supernova festival en Noa en David hadden van de gelegenheid gebruik gemaakt om uit te slapen. Hun beide verkoolde lijken werden pas dagen later gevonden door het IDF. Noa lag op haar rug op bed, haar benen gespreid, met meerdere kogelgaten in haar schedel, David in de gang ernaast, met z’n handen en voeten vastgebonden en met een doorgesneden keel in een plas van zijn eigen, inmiddels geronnen, bloed. Pas later bleek welk vreselijk lot beiden ten deel was gevallen. Op de bodycam beelden van een geëlimineerde Hamas terrorist was te zien hoe Noa voor de ogen van David door twee Hamas terroristen afwisselend bruut verkracht is, waarna ze door het hoofd werd geschoten. David werd vervolgens de keel doorgesneden en als een lappenpop aan de kant gegooid. Luttele minuten later stond, onder luid ‘Allah Akbar’ geroep van de twee Hamas terroristen, hun eens zo gezellige huis in lichterlaaie.

Bodycam beelden, die het IDF uiteraard wel archiveerde maar nooit aan Esther heeft laten zien, haar werd verteld dat beiden een snelle en pijnloze dood waren gestorven. Efraïm en Deborah bleef een dergelijk gruwelijk lot bespaard, zij waren onderdeel van een groep festivalgangers die, nadat Hamas terroristen het Supernova festival onder vuur namen, een veilig heenkomen zochten. Dat veilig heenkomen hebben ze echter nooit gevonden, beiden werden met salvo’s 7.62mm kogels uit een AK-47 automatisch geweer, gehanteerd door een Allah Ackbar schreeuwende Hamas terrorist, binnen luttele seconden neergemaaid. Van achteren, in hun rug, terwijl ze letterlijk vluchtten voor hun leven.

Twee dagen later vond de IDF ook hun lichamen, samen met die van tientallen anderen die waren vermoord tijdens de barbaarse slachting die bij het Supernova festival had plaatsgevonden. Overmand door verdriet is Esther op 11 oktober met spoed opgenomen in het ziekenhuis, op haar 84e werd het verlies van haar dochter, schoonzoon en beide kleinkinderen haar teveel. Fysiek en mentaal was ze hier niet tegen opgewassen, niet na een leven gevuld met soortgelijke trauma’s.

Bij de voorgaande trauma’s had ze nog enige veerkracht, nog een perspectief naar de toekomst, maar nu dat haar hele familie is weggevaagd door de zoveelste uiting van ongebreidelde Jodenhaat is ze weer helemaal alleen op de wereld, net als in 1945, als kind van zes. Ze voelt zich gebroken, niet in staat om zichzelf weer op te pakken, geestelijk uiteen gereten van verdriet. Het soort verdriet dat veel Israëliërs helaas maar al te goed kennen, zeker na 7 oktober.

Overmand door verdriet voelt ze hoe haar wil om te leven haar verlaat, in haar laatste momenten vraagt ze de liefde van haar leven, Assam, haar prachtige, stoere Assam, om vergiffenis, vergiffenis voor het feit dat het haar niet gelukt is hun dochter en haar gezin te beschermen tegen rabiaat antisemitisme, een eeuwenoude haat tegen alles wat Joods is. Langzaam sluit Esther haar ogen en blaast haar laatste adem uit, alleen, in een ziekenhuisbed in Tel Aviv. Alleen, terwijl haar familie opgebaard ligt in het mortuarium een paar verdiepingen lager, na een leven geleefd te hebben getekend door één bloederige rode draad: antisemitisme.

#october7 #hamas #gaza #israel #terrorists #terror #islam #moslim #holocaust #massacre #neverforget #neveragainisnow #antisemitisme #antisemitism

[Maaike van Charante @Repelsteeltje21]

Lees vooral het hele verhaal, maar dit screenshot zegt al genoeg.
https://t.co/9FD51FgMES

[Dina Melis @dinamelis]

@Repelsteeltje21 @HarryWalstra @NOS @nrc @volkskrant @trouw @RTLnieuws @Nieuwsuur Wel te zien in tagesthemen bij de ARD.

[Max von Kreyfelt @MaxVonKreyfelt]

Column: “De democratie als dekmantel, over de affaire-Arib en het coronacordon”
door Max von Kreyfelt

Toen Khadija Arib werd gevraagd de parlementaire commissie voor te zitten die het Nederlandse coronabeleid zou gaan onderzoeken, klonk dat voor velen als een logische keuze. Een ervaren politica, met een scherp oog voor parlementaire mores en de rug recht. Maar in het Haagse spel is logica zelden leidend. Macht wel. En dus duurde het niet lang voor de eerste lekken hun werk deden: plotseling lag Arib zelf onder het vergrootglas. Niet vanwege inhoud, maar vanwege vermeend gedrag — klachten die jarenlang in een la hadden gesluimerd, maar ineens strategisch werden opgediept.

Toeval? Alleen voor wie nog gelooft in Sinterklaas.

Wat volgde, was een klassiek staaltje bestuurskundige zuivering. Achter gesloten deuren beraadslaagde het presidium — onder leiding van Kamervoorzitter Vera Bergkamp — over Arib’s lot. Zonder haar te horen, zonder hoor en wederhoor. Een geheim rapport, een anonieme klokkenluider, een plot waarin transparantie werd ingeruild voor tactiek. De timing was geen detail, maar de kern: Arib werd geëlimineerd voordat ze kon graven in de politieke fundering van het coronabeleid. En die fundering — met z’n ondoorzichtige OMT-adviezen, zijn juridische gegoochel met spoedwetten en de deals met farmaceuten — mocht vooral onaangeroerd blijven.

De affaire-Arib laat zien hoe dun de vernislaag van de parlementaire democratie werkelijk is. Onder het mom van integriteit wordt de werkelijkheid herschreven. Niet de volksvertegenwoordiger die doorvraagt wordt beschermd, maar de structuren die kritiek moeten ontlopen. De Tweede Kamer gedraagt zich als een fort met draaideuren, waar loyaliteit zwaarder weegt dan waarheid. Het is de bestuurscultuur die Mark Rutte jarenlang perfectioneerde: geen verantwoordelijkheid, geen openheid, wel beheersing.

En wie te veel weet, wordt verdacht. Wie te weinig zegt, krijgt een lintje.

Maar deze affaire is geen incident. Het is een symptoom van een diepere ziekte: de parlementaire controle is verworden tot een toneelstuk waar rolverdeling belangrijker is dan inhoud. Wat er op het spel staat, is de geloofwaardigheid van het democratisch proces. Want als een gerespecteerd Kamerlid kan worden kaltgestellt op basis van anonieme aantijgingen — precies op het moment dat ze diezelfde macht zou moeten controleren — dan is de democratie geen schild van de burger, maar een dekmantel voor de macht.

#NAVO #media #politiek #kabinet #media #FreeSpeech #EU #journalist #Politiek #Arib #Vera #Corona

[BartJan Spruyt @BartJanSpruyt]

De Nationale Dodenherdenking op 4 mei mogen we niet laten kapen en misbruiken door allerlei activisten. Alle steun aan @fBarend, @TheodorHolman, @sypwynia, @wierdduk en #BramMoszkowicz in hun verzet daartegen.
https://t.co/wxx8jLPosS

[Sander Sassen @SanderSassen]

Joodse oorlogsmonumenten beschadigen, stolpersteine vernielen, muurschilderij Anne Frank uitwissen, bloemen van monumenten af gooien, oproepen tot rellen op 4-mei. Wat duidelijk is is dat de barbarij van de Palestijnen ook in Nederland leeft onder een deel van de bevolking.

[Bart Drenth @bartdrenth]

Open brief aan de hoofdredactie van Het Parool - Vrij Links https://t.co/emq69hcAh5

[Nieuws van de Dag @Nieuwsvandedag_]

"Dit is een pure uiting van antisemitisme. Deze mensen hebben een bloedhekel aan #Joden en #Israël", zei Frits Barend in #nieuwsvandedag. Terugkijken kan hier: https://t.co/ZO8UwdXeum

Elke werkdag om 18.05 op SBS6!