Door de ogen van Franky
"Coentje Meloentje"
(Die vervelende Coen)
Hoe meet je eigenlijk een vriendschap?
In jaren? Ik ken sommige mensen al vijftig jaar.
In het aantal keren dat je elkaar ziet?
Er zijn collega's die ik veel vaker zie dan sommige vrienden.
Of meet je een vriendschap in wat je samen hebt meegemaakt en hoe je je er samen doorheen hebt geslagen? Ik denk dat het laatste het dichtst in de buurt komt.
Coen en ik kennen elkaar al heel lang. Niet als vrienden, maar als concurrenten. We stonden allebei op markten en verkochten hetzelfde product. We hebben totaal verschillende karakters. Ik vond hem eerlijk gezegd wel een beetje vervelend. Niet omdat hij geen aardige kerel was, maar omdat hij een concurrent was en precies deed wat ik deed en minstens net zo goed.
Eerst gingen we samen inkopen. Dat was goedkoper en handiger voor ons allebei. Daarna maakten we samen inkoopreizen. Op een gegeven moment zagen we elkaar vaker dan onze eigen vrouwen. Zonder dat we het merkten, groeide onze samenwerking uit tot vriendschap. Een echte vriendschap.
Later verloren we elkaar weer uit het oog. Dat gebeurt soms. Geen ruzie, geen conflict. Gewoon het leven. Tot ik hoorde dat Coen, net als ik, een snackbar was begonnen. Los van elkaar. Ongeveer in dezelfde periode. Soms is toeval zo groot dat het bijna geen toeval kan zijn.
Toen ik Coen vroeg wat hij van de oorlog in Oekraïne dacht, reden we kort daarna samen met een foodtruck die richting op. Het was geen ongemakkelijk zoeken naar hoe het ook alweer zat. We stapten in de auto en binnen vijf minuten was het alsof we elkaar gisteren nog hadden gezien.
Sindsdien hebben we samen dingen meegemaakt die je niemand zou toewensen, maar die tegelijkertijd een vriendschap sterker maken dan ik ooit voor mogelijk had gehouden.
We kwamen op plekken waar de oorlog iedere dag voelbaar is.
We reden samen door gebieden waar de meeste mensen liever zo ver mogelijk vandaan blijven.
We hoorden explosies dichtbij, zagen de schade met eigen ogen en moesten soms schuilen voor raketten en drones.
We hebben samen een raketaanval overleefd.
We stonden samen oog in oog met mensen die alles waren kwijtgeraakt, maar toch de kracht vonden om door te gaan.
We zagen samen angst, verdriet en verwoesting, maar ook ongelooflijk veel moed, dankbaarheid en veerkracht.
We maakten bijzondere momenten mee die we nooit meer zullen vergeten.
Maar we verloren ook vrienden die ons allebei dierbaar waren.
Mensen met wie we lachten, werkten en plannen maakten.
Mensen die voor altijd onderdeel blijven van ons leven.
We maakten mooie momenten mee, verdrietige momenten en momenten die ik nooit meer zal vergeten. In Oekraïne kregen we er ook vrienden bij.
Alyona, Zhenya. Mensen die begonnen als collega's en eindigden als echte vrienden. Op een dag noemde ik Coen voor de grap "Coentje Meloentje". Alyona vond dat geweldig.
Vanaf dat moment noemde ze hem voortdurend zo. "Coentje Meloentje." Met haar Oekraïense accent klonk het veel mooier dan wanneer ik het zei.
Sinds 23 oktober zijn Alyona en Zhenya er niet meer.
Maar soms noem ik Coen nog steeds "Coentje Meloentje". En heel af en toe hoor ik dan in gedachten direct haar stem. Echt alsof ze achter ons staat.
Misschien is dat uiteindelijk hoe je een vriendschap meet. Niet in jaren, niet in kilometers. Niet in hoeveel keer je elkaar spreekt. Maar hoeveel mensen, herinneringen en verhalen er met die vriendschap verweven zijn geraakt. En zo is die vervelende Coen uitgegroeid tot mijn beste vriend.
En iedere keer als ik "Coentje Meloentje" zeg, is Alyona heel even weer terug.
#remember #respect #friends
#standwithukraine
🇺🇦💪Russians drove up to Ukrainian Armed Forces positions… and simply surrendered.
Entire crews approached in tanks and BMPs right up to Ukrainian trenches, stopped, opened the hatches, and said: “Take the equipment, just don’t shoot.” Soldiers and officers came out with their hands raised; some even helped move the tanks onto Ukrainian positions.
Within a few hours, our fighters received dozens of operational Russian vehicles along with ammunition. The Russians were surrendering en masse—without a fight, without resistance, as if they were simply tired of the war.