Ama bilmiyordu ki vücudun ruha ihanet etmediği anlar pek azdır.
Ne çok ister insan büyük kederlerin ardından ölüp gitmeyi de, başaramaz.
Ruh, başına kara bir hale takarak göğe yükselmek için çırpınır;
ama vücut dünyalıdır; yer, içer, yaşar.
Vefayı karakter sanmak da ayrı bir yanılgı. Karakter, yalnızca geçmişe sadakat göstermek değil; sınır bilmeyi, yerini bilmeyi ve hayatına aldığın insana karşı neyin doğru olduğunu bilmeyi de gerektirir.
"Dokunsalar, ağlayacağım bir ömür boyu.
Ve değseler hüznüme, döküleceğim parça parça.
Bir anlık değil boğulduğum bilinmezlik.
Acısı çıkıyor sustuklarımın;
Oysa ben iyiyim görünürde!"
bilmezsin sihirim sen, sinirim el, yokluguna zifirim ben.
bilmezsin bi yel savurur senin kokunu iste o rüzgara mihirim ben.
bilmezsin ya iste o bilmediklerinin icindeki cukurum ben.
bi' yoklugu anlamis bu gonlume muhurum ben.
beni bos ver hadi bi sarki soyle