Bunca şeye dayanabiliyor oluşuma kızgınım. Her gün içimde kopan fırtınalara, kırgınlıklarıma ve görmezden gelinmelere rağmen yüzümde hiçbir şey yokmuş gibi bir ifade taşımaktan bıktım. Sanki tüm yaşadıklarımı yok saymak, üstünü örtmek ve güçlü görünmek zorundaymışım gibi. Oysa içimde birikmiş bir öfke var. Kendime, hayata ve beni bu kadar güçlü olmaya zorlayan herkese. Bazen insanın gerçekten hissettiği gibi davranması gerektiğini düşünüyorum. Bazen dayanmak değil, Belki de kırılmak, yıkılmak ya da ağlamak gerekiyordu. Ama ben hep dimdik durdum, her zorlukta kendimi daha da katılaştırdım. Şimdi ise bu katılık, bedenimde ve ruhumda bir yük gibi duruyor.