Hemşire ve ebe olmak ne zor
İzin diye bir şey kâğıt üzerinde var sadece.
Zihnimiz hep hastanede, nöbette, eksik listesinde.
Mesai bitiyor ama yük bitmiyor.
Yorgunluk geçmiyor, birikiyor.
Uykusuzluk normalleşiyor, tükenmişlik sıradanlaştırılıyor.
“Alışıyorsun” diyorlar;
alışmak dedikleri şey, yavaş yavaş yok olmak.
Bir hata olursa sorumluluk bizde,
bir şey yolunda giderse görünmez oluyoruz.
Eksik personelin, yanlış planlamanın, bitmeyen yoğunluğun bedelini
hep aynı insanlar ödüyor.
İnsanca çalışmak bir lütuf değil, haktır.
Dinlenmek, izin kullanmak, hasta olmak suç değildir.
Ama bu düzende hemşireye bunlar çok görülüyor.
Biz robot değiliz.
Her gün insan hayatına dokunurken
kendi hayatımızdan eksiliyoruz.
Ve kimse şunu sormuyor:
Bu şekilde daha ne kadar dayanılır?
@EMRE_YLMZ75
#ebe #hemşire
aile terbiyesi ve yetiştirilme tarzı elbette önemlidir ama belirleyici olan, insanın kendini nasıl yetiştirdiğidir. şartlar bir başlangıçtır; karakter ise insanın kendi seçimleriyle yazdığı hikâye