Bazen biri hayatımdan çıktığında ne kadar üzülsem de bir yandan da Allah benim göremediğim neyi gördü de o kişiyi hayatımdan çıkardı diye şükrediyorum.
En ağır kul haklarından biri, bir insanın sana verdiği güveni kullanıp hayatından çalmaktır. Birinin sevgisini, iyi niyetini, sadakatini sömürüp kendi çıkarına göre yaşamak öyle yaptım, bitti denilecek bir şey değil. Para yerine konur. Mal mülk yerine konur ama bir insanın yıllarını, umutlarını ve sana inanarak harcadığı zamanı geri getiremezsin. Hele bile bile kandırdıysan, o insanın sana güvenmesini kendi lehine kullandıysan bunun adı sadece kalp kırmak değil. Bildiğin kul hakkıdır.
Her şeye rağmen çizgimi, kalbimi, ağzımı bozmuyorum. Sadece kendi yolumda yürüyorum.
Umarım ilahi adalet; iyi niyetimden faydalanan, kasten huzurumu bozan, o içten içe fesatlık yapan herkese uğrar.
Doğru söz, eğri kulağa ağır gelir. Çünkü hakikati kabul etmeye gönlü yoktur," der şair.
Öyle bir zamandayız ki; dürüst, yalancıdan özür diliyor. Eğri oturan, dik duranı eleştiriyor.
Haklı susuyor, haksız sırıtıyor.
Hani denir ya; sınır çizmek önemli, hayır diyebilmeli insan... Evet bu kısma katılıyorum ama şu da var bence...
Hayırı cevap olarak kabul edebilmeli de insan...
Mesele sadece hayır diyebilmek değil, o hayırı kabul de edebilmek.
Muhattabın tavrı da önemli ...