Mirazbeg

Risale-i Nur terbiyesi almış bir Kürdistan beyefendisi

[Mirazbeg @EbuLaThing]

@belkibirharfim 10 yıl önce yeni nurları okurken bu kısım sayesinde mevcut hükümetin muharrikinin aşk-ı İslâmiyet ve hamiyet-i diniye olmadığını anlamıştım. Risaleyi daha iyi anlamak için kendilerinden istifade ettiğimiz sizin gibi değerli insanların nasıl böyle taraftar olduğunu anlayamadım.

[Mirazbeg @EbuLaThing]

@belkibirharfim Peki dine gelen zararı ne yapacağız. Çoğu genç bu dönemde hem dindar hem kemalist oldu. Bence böyle kolayca işin içinden sıyrılmak size yakışmıyor.

[Mirazbeg @EbuLaThing]

@tablovesemalar Üstadın Kürdiyi bırakması aslında sizin gibilerin o iman hakikatlerinden mahrum kalmaması. Bediüzzaman Kürd olmasaydı da bizler o eserleri okurduk. Delil mi istersin bak diğer cemaat ve tarikatlare. Göreceksin ki yarısından fazlası Kürd.

[Mirazbeg @EbuLaThing]

@oncekelam Bence dinî hassasiyeti olan bir insanın, AK Parti'nin yanlışlarını CHP'nin yanlışlarından çok daha fazla dile getirmesi gerekir. Zira AK Parti'nin yaptığı yanlışlar dini temsil iddiası sebebiyle dinin kendisine de zarar veriyor. Zira asıl musibet dine gelen musibettir.

[Mirazbeg @EbuLaThing]

@belkibirharfim Reise yeterince destek vermediniz. Hakkın hatırı alidir deyip en ufak hatasında eleştirdiniz. Dini siyasete alet ediyor diye demediğinizi bırakmadınız. Gelinen bu noktada tüm kabahat sizin.

[Mirazbeg @EbuLaThing]

@grok @emraslnn @grok Bir şeyin varlığını ispat etmek için tek bir örnek göstermek yeterlidir; yokluğunu ispat etmek için ise hiçbir yerde bulunmadığını göstermek gerekir. Allah'ın varlığına bir delil, inkârına ise bütün kâinatı ve tüm zamanları kuşatan bir bilgi gerekir.

[Mirazbeg @EbuLaThing]

@yagmuryuklu Hayırlara vesile olur inşallah.

[Mirazbeg @EbuLaThing]

@belkibirharfim Yapılan heykellerden çok daha büyük bir hizmet. Kemalizm ideolojisi tebliğ edilecek bu şekilde.

[Ayşe Merve Çiftçi @aysemerveciftci]

Dışişlerimiz Afganistan'da kızların eğitimi ile ilgili resmî açıklama yapmıştı.

"O zaman kimse Afganistan'ın iç işleri" dememişti tabi.

CB sözcüsü de "İslam'ın ruhuna aykırı" demişti, hiç yuvarlamadan, dolandırmadan.

Ama bugün Azerbaycan'ın iç işleri oluyor Müslüman kızların eğitimi.

Eğer devlet duygusallık, ilkesellik değil de "çıkar" odaklı yürütülür diyorlarsa,

Ben o gün Afganistan'daki kızların eğitimine karışmamızda devletin ne çıkarı vardı, merak ettim?

Yok;
Afganistan'a ilkeler, duygular, insaniyet gereği itiraz ettiysek,
Bu değerler niye sadece şeriat ülkesine karşı aklımıza geliyor,

Aynı değerler Azerbaycan i��in niye buhar oluyor;
Onu da merak ettim..

[Ferhat Kardaş @munzevifikirler]

Neyi Kaybettik?

1. Yöneticiler toplumun hizmetkârıydı.
Biz onları erişilmez, ulaşılmaz, eleştirilmez, hikmetinden sual olunmaz bir konuma yükselttik. Onlar da bize otoriter birer efendi oldular ve dertlerimize yabancı hale geldiler.

2. Büyük makamları dünyalık kaygılar dışında hiçbir derdi olmayan küçük adamlara emanet ettik. İşler sürdürülemez hale geldi.

3. Rahatlık, makam, imkân, iktidar ve dünya sevgisi kalbimizi kaybetme korkusuyla doldurdu. Korku kalbimize yuva yaptı. Hiçbir risk alamaz hale geldik. Sadece slogan atmaya ve kınamaya başladık. Güvenirliğimizi ve caydırıcılığımızı yitirdik.

4. Sorgulamak, uyarmak ve düzeltmek yerine "onlar bizden daha iyi düşünmüşlerdir, vardır bir bildikleri" kolaycılığına kaçtık.

5. Acı gerçekler yerine tatlı yalanlara talip olduk. Farklı seslere, farklı yorumlara tahammül edemedik. Sadece kendi sesimizin ve bizden görünenlerin seslerinin yankısını duymak istedik. Her farklı sesi tehlikeli olarak kodladık, sistematik şekilde bastırıp dışladık ve zamanla mahalle dışına attık. Mahallede farklı düşünen kalmadı.

6. Güzel ahlâkın kıymetini yeterince idrak edemedik. Azalarımızdan tevazu, nezaket, dürüstlük, güzel söz, tutarlılık, cesaret, samimiyet yerine başka eksik, zayıf, kötü şeyler döküldü

7. Bazı ibretlik tarihi gerçekleri birer menkıbe, birer masal gibi dinledik. Okçular tepesi hikâyesi, "seni kılıçlarımızla düzeltiriz" sözü, emaneti ehline verme uyarıları, Kenar-ı Dicle, büyük cihad-küçük cihad meseleleri hayal meyal tekrarlanan birer masala dönüştü. Hepsini tükettik.

8. İddialarımız, sloganlarımız, kırmızı çizgilerimiz, söylemlerimiz dilden kalbe inmedi, söylemden eyleme dönüşmedi. Üzerine konuşa konuşa hepsini kıymetsiz hale getirdik.

9. Rasyonel, muhakemeye dayalı, hikmetli, bilimsel mantıkla düşünmek yerine hep duygulara, heyecana, hamasete talip olduk. Muhakemeye davet eden sesler bizi rahatsız ederken, tükürük bezlerimize hitap eden her sese heyecanla koştuk.

10. Bütün bunlardan dolayı da gözümüzün önündeki nice gerçeği göremez, nice yanlışa itiraz edemez, nice sorunu çözemez hale geldik. Kendimizi düzeltme çabası içine girmediğimiz için de Allah gidişatımızı düzeltmedi.

[Melikşah Sezen @Mlkshszn]

Siyaset ahlâktan ayrıldığında, ne siyaset kalır ne ahlâk. Geriye kalan ancak siyaset görünümlü bir menfaatperestlik ile meşru görünen bir talan olur.

[Ferhat Kardaş @munzevifikirler]

Uzun zamandır yaşadığımız toplumsal çürümenin önemli bir nedeni hayra anahtar şerre kilit olması gerekenlerin kadro, ihale, makam, ganimet derdine düşmüş olmalarıdır. Can yakıcı sorunlara karşı tek kelam edemeyen birçok "ağır abinin" vaziyeti bu maalesef. Suskunlukları bilgeliklerinden değil. Çoğu da arka planda makam beklentisi, ailesi veya akrabalarıyla imtihan olunuyor. Kardeşini üniversiteye yerleştirmek için rektörün minneti altına giriyor, oğluna kadro bulmak için il başkanına yüz suyunu döküyor, dünyalık bir makama yükselmek için beş para etmez adamların etrafında dolaşıyor, iktidar nimetlerinden istifade için doğru-yanlış her işe alkış tutuyor. Kendine ve inandığı değerlere yabancılaşıyor. İlmin izzetini ayaklar altına alıyor. Toz pembe gündemler veya hamasi sloganlar dışında hiçbir şey söyleyemez hale geliyor. Boynuna takılan minnet halkasından dolayı, zamanla hakkı haykıran özgür ve minnetsiz ruhlardan da nefret eder hale geliyor. Ve onları her fırsatta hedef alıyor.

İlim ehlinin uzun bir zamandır dünyalık ganimetlerin peşine düşmüş olması, yaşadığımız çürümeyi gün geçtikçe derinleştiriyor. Bize ilmin izzetini her koşulda koruyacak minnetsiz öncüler lazım; basit dünyalıklara tamah eden zayıf karakterler değil.

[Ferhat Kardaş @munzevifikirler]

Toplumları çürüten iki mesele:

1. Cezasızlık algısı: Arkası sağlam olana kimse dokunmaz, yanlış işler için kimse bedel ödemez, suçlular dışarıda rahatça dolaşır

2. Liyakatsizlik: Güçlü tanıdıkların varsa güçlü bir CV'ye ihtiyacın yok; hayalini kurduğun yere kapağı atabilirsin.

[metin karabaşoğlu @mkarabasoglu]

b.s. nursî'den günümüzün de röntgenini çeken bir söz:
"adaletin tevziinde adalet olmazsa, zulüm görünür."

yani:
'adalet'ten söz edebilmek için, herkese eşit uygulanıyor olması gerekir.
hukuk bazılarına öyle, bazılarına böyle uygulanıyorsa
bu 'adalet' değil, ancak 'zulüm'dür.

[Mirazbeg @EbuLaThing]

@KemalKumandas Amin inşallah kıymetli abim.

[Mirazbeg @EbuLaThing]

@mehmetakifcan79 Hakkın hatırını kırmayacağım! Hakikatı söyleyeceğim! Zîrâ hakkın hatırı âlîdir, hiçbir hatıra feda edilmez! Kimin hatırı kırılırsa kırılsın, yalnız hak sağ olsun!...

Bediüzzaman’ın hemşehrisi sayılırsınız.
Aynı cesaret aynı hakperestlik.
Allah ayağınıza taş değdirmesin.

[Mirazbeg @EbuLaThing]

@iadilozcan @KemalKumandas Eşek muzaaf bir eşekliğe girse, sonra insan olsa “Ben bu fikri kabul etmem.” deyip kaçacaktır.

[Mirazbeg @EbuLaThing]

"Bana Yazdırıldı" Sözünün Hakikati

Bazı ifadeler vardır ki, onları anlamak için sadece kelimelere değil, o kelimelerin arkasındaki dünya görüşüne de bakmak gerekir. "Bu eser bana yazdırıldı" sözü de böyledir. Bu sözü, onu söyleyen kişinin inanç dünyasını bilmeden değerlendiren bir insan, kolayca yanlış bir neticeye varabilir. Hatta bazen bu ifadeyi duyunca, "Acaba kendisine vahiy geldiğini mi söylüyor?" diye düşünebilir. Hâlbuki meseleye biraz derinden bakıldığında bunun tam aksine, son derece mütevazı ve kulluğa yakışan bir söz olduğu anlaşılır.

İslam'ın en temel hakikatlerinden biri şudur:Kâinatta meydana gelen hiçbir şey Allah'ın ilmi, iradesi ve kudreti dışında değildir.Bir yaprak ağacından düşüyorsa, bir çiçek açıyorsa, bir çocuk dünyaya geliyorsa, bir fikir insanın zihnine doğuyorsa, bütün bunlar nihayetinde Allah'ın yaratmasıyla meydana gelir.Sebepler ise sadece birer perdedir.

Balı düşündüğümüzde, görünüşte balı arı yapıyor gibi görünür.Fakat hakikatte arının ne balın içindeki şifayı yerleştirmeye gücü vardır ne de onu insan bedenine faydalı hâle getirmeye. Arı sadece vazifeli bir memurdur.Balı yaratan da, arıya o vazifeyi gördüren de Allah'tır.

Bir meyveyi düşündüğümüzde de aynı hakikat karşım��za çıkar.Meyveyi ağaç veriyor gibi görünür.Fakat ağacın ne şuuru vardır ne ilmi vardır ne de kudreti vardır.O küçücük çekirdeğin içine koca ağacın programını yerleştiren, onu topraktan çıkaran, dallarını büyüten, çiçeklerini açtıran ve sonunda meyveyi yaratan Allah'tır.Ağaç sadece bir perdedir.

Hatta daha da ileri gidelim.Bir insan eline bir elma aldığında bile gerçekte o elmayı tutan kimdir?İnsan kendi kaslarını kendi yaratmıyor.Sinirlerini kendi çalıştırmıyor.Kalbini kendi attırmıyor.Hücrelerini kendi ayakta tutmuyor.Eğer Allah Kayyum ismiyle bir an olsun o bedeni ayakta tutmasa, insan ne elini kaldırabilir ne gözünü açabilir ne de bir lokmayı ağzına götürebilir.Demek ki insanın yaptığı görünen işler bile hakikatte Allah'ın kudretiyle gerçekleşmektedir.

İşte bu bakış açısına sahip olan bir insan, ortaya çıkan güzellikleri kendisine mal etmekten utanır. Çünkü bilir ki kendisinde bulunan akıl da Allah'ın hediyesidir, kalp de Allah'ın hediyesidir, ilham da Allah'ın hediyesidir, kabiliyet de Allah'ın hediyesidir.B��yle bir insan güzel bir eser ortaya çıktığında "Ben yaptım" demeyi nefsine yakıştıramaz.Bunun yerine "Bana yazdırıldı" der. Yani "Bu güzellik benim şahsî dehamın ürünü değildir. Allah'ın ihsan ettiği bir lütuftur.Ben sadece bir vesile oldum." demek ister.

Said Nursî'nin ifadelerine bu açıdan bakıldığında, "bana yazdırıldı" sözü bir büyüklük iddiası değil,tam aksine büyüklüğü kendinden uzaklaştırma çabasıdır.O, Risale-i Nur'daki hakikatleri kendi ilminin ve zekâsının eseri olarak göstermek istemez. Çünkü o hakikatlerin Kur'an'dan gelen bir feyiz ve rahmet olduğunu düşünür. Hatta bununla da yetinmez; eserlerinde sık sık,eğer bir kusur veya hata varsa bunun kendi nefsinden kaynaklandığını söyler. Yani güzellikleri Allah'a verirken, eksiklikleri kendisine vermektedir.Bu tavır,bir iddia değil;derin bir kulluk şuurudur.

Bu sebeple "bana yazdırıldı" sözünü duyduğumuzda hemen zahire takılıp hüküm vermek yerine,o sözün hangi inanç zemini üzerinde söylendiğine bakmalıyız.Eğer o söz, "Ben olağanüstü bir makam sahibiyim." anlamında söyleniyorsa elbette problem vardır.Fakat eğer "Bu güzellik bana ait değildir;Allah'ın bir ihsanıdır." anlamında söyleniyorsa,bu söz tevazuun ve kulluk şuurunun bir ifadesi hâline gelir.

Netice olarak,"bana yazdırıldı" sözü doğru anlaşıldığında bir kibir cümlesi değil, kibrin tam zıddı olan bir kulluk cümlesidir. Bu sözün özü şudur:
"Ben bir perdeyim.Güzellik bana ait değil.Hakikat bana ait değil. Başarı bana ait değil.Eğer ortada bir nur, bir hikmet, bir güzellik varsa onun sahibi Allah'tır.Ben sadece O'nun ihsanına mazhar olmuş bir kulum."

İşte bu anlayış, insanı kendine hayran olmaktan kurtarır;nimeti verene yöneltir.Kalbi gururdan temizler, şükrü çoğaltır ve insanı hakiki tevazuya ulaştırır.

[Mirazbeg @EbuLaThing]

Bir ayeti paylaşmakla hakperest olunmuyor. Asıl mesele, o ayeti kime karşı ve hangi şartlarda hatırlattığınız.

وَلاَ تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ اُخْرَى — Birisinin hatasıyla başkası mes’ul olamaz.

Ne kadar güzel bir düstur… Peki bu düstur sadece AK Parti eleştirilirken mi aklınıza geliyor?

Bediüzzaman bu hakikati Adnan Menderes'e hatırlatırken, iktidarı eleştirenlere karşı bir “iktidar savunma kalkanı�� üretmiyordu. Bilakis, adalet prensibini doğrudan iktidar sahibine hatırlatıyordu.

AK Parti söz konusu olduğunda övgüde isim vermekten çekinmiyorsunuz. Fakat iktidarın uygulamaları, hukuksuzluk iddiaları, ma��dur edilen insanlar ve devlet gücünün yanlış kullanılması gündeme geldiğinde aynı hassasiyet nedense ortadan kayboluyor.

Şimdi de AK Parti'ye yönelik eleştiriler yükselince “birisinin hatasıyla başkası mes'ul olamaz” ayetini çıkarıp iktidarı savunmaya koşuyorsunuz.

Peki iktidarın yaptığı hatalarda veya iktidar eliyle mağdur edilen masum insanlar için bu ayet neredeydi?

Güçlüye geldiğinde susup, güçlü eleştirildiğinde Kur'an'ı güçlüye kalkan yapmak; hakperestlik görüntüsü altında tarafgirliktir.

Çünkü hakperest insan:
Sevdiği insan haksızsa “haksızsın” der.
Desteklediği iktidar zulmediyorsa “zulümdür” der.
Kendi tarafı suç işlediyse tereddütsüz eleştirir.

Yoksa muhaliflerin hatasını büyütüp iktidarın hatasına mazeret üretmek, sonra da bunun üzerine Kur'an ayeti koymak, Kur'an'ın adaletini savunmak değil; tarafını Kur'an'ın arkasına saklamak olur.

Bediüzzaman'ın yaptığı tam da bunun tersiydi.

Hakikat, kimin işine yaradığına göre söylenmez.
Hakikat, kimin canını acıtıyor acıtmıyora bakmaz.
Kimin hatırı kırılırsa kırılsın bas bas bağırır hakikat.

Güçsüzü eleştirmek kolay.
Asıl meziyet gerektiğinde gücü elinde bulundurana sahabeler misali "seni kılıncımızla düzeltiriz" diyebilmektir.