Bazen insanın en büyük yarası çocukluğu değildir. Çocukluğunun içinde büyümek zorunda kalmasıdır.
Kuvvetli Bir Alkış, bir insanın anne karnından yetişkinliğine kadar taşıdığı görünmez yükleri, absürt mizahla ve rahatsız edici bir samimiyetle anlatıyor.
Seni öpersem ve sonra cehenneme gidersem, yine de öperdim. Böylece şeytanlara, hiç girmeden cenneti gördüğümü övüne övüne anlatabilirdim.
— William Shakespeare