İyilik;kendi varlığımız ekseninde düşünce bile her zaman arkasında duramayacağımız bir temenniden ibarettir.Kötülük de öyle. Sürekli akıp gider ikisi de.Hangi anda sahneyi durdurup izleme şansın olursa,o ana,o anlamı yüklersin. Oysa ki o an da, anlam da çoktan akıp gitmiştir.
@GurkaynakGonenc Şöyle de düşünebilirdiniz meslektaşım, ‘şuan düşünemiyorum,çalışamıyorum ama bu horlayan adamla beraber aynı mekanizmanın içinde havada uçuyorum, Belki de şuan bizi onunla aynı yapan şeylere odaklanmalıyım’ (ki ben ona empati diyorum)
@GurkaynakGonenc İnsanlarla aynı yerde olmayı seçtiyseniz,bu dümdüz bir seçimdir. Bazıları yolculuk sırasında horlar,çocuklar ağlar,bazı insanlar çokça konuşur vs.Ben bunların hiç birinde ‘aslında böyle olmaması gerekir’i görüp hak veremiyorum.Kibir ve empati yoksunluğunu bolca görüyorum ama.
@_cagriozdmr_@Fparrhesia O halde ‘zoru’ seçenin de karşısındakinden her hangi bir şey beklemeksizin tamamen kendisi ile ilgili bu hali kendi içinde yaşamayı başarması gerekmez mi?Buradaki başarı ya da başarısızlık tam olarak kimin kendisinden kaynaklanır Çağrıcım?
@_cagriozdmr_@Fparrhesia Engelli, yaşlı ya da yanından geçerken üzgün olduğunu gördüğün insanların senin deyiminle ‘zorda’ olmayı seçtiklerini sanmıyorum. Bir kişinin oruç tuttuğunu yanından geçerken nasıl anlarız? Bence hiç benzer işler değil.
@drmugeoz Sene 1987,bademciklerimin alınması gerekliymiş.Hatırladığım tek,ilk ve son şey şu;ağzını aç! Ağzımı açmaktan korktuğum için hayatımdaki ilk ve son tokadı bana atan berbat doktor.Senin hipokratını da yeminini de yemin ederim skebilirdim,Tabi tazminat ve bilinç yoktu o zamanlar.
yasımı tutarken bana en büyük desteği yasını tuttuğum babam veriyor. sesini, duruşunu, değerlerini ve bazı özelliklerini ödünç aldım. başka bir söyleyişle ondan bir parça taşıyorum artık içimde. daha önce de yazmıştım: birinin ölmüş olması onun var olmadığı anlamına gelmez.