Özel olma takıntım var, hayatımda az ama öz insan olsun istiyorum, ihtiyacım olduğunda bana gelsinler, ben onlara koşayım istiyorum, bana herkese davrandığınız gibi davranacaksanız hayatımda olmanızın pek bir anlamı kalmıyor.
Sırf birisini kaybetmek istemediğin için daha fazla anlayışlı ve affedici olmaya çalıştıkça, karşındakine de hak vermeye, düzeltir sanarak konuyu kapatmaya çalıştıkça, kimse seni kaybetmekten de incitmekten de korkmamaya başlıyormuş. Hayattan aldığım en büyük derslerden biri bu..
Artık tek taraflı olan hiçbir şeye tahammülüm kalmadı. Ben bir şey için savaşıyorsam karşı tarafta yapabilir. Ben sevmeyi biliyorsam, değerli hissettiriyorsam bende hissedebilirim.Bekleyecek ya da olması için hep çaba sarf edecek gücüm kalmadı. Oluyorsa birlikte, olmuyorsa hiç.
“Sadece içimdeki sevgiden dolayı genel tavrımı bırakıp, yumuşak davrandığım herkes bunu ona muhtaç olduğum için yapıyorum zannedip beni pişman etti, istisnasız. Bundan sonra ışıkları kapattık bizi bulmak isteyen harbiden kendini yaksın.“
bana göre birinin size zaman ayırması, ilgilenmesi, sizi dinlemesi ve sizi gülümsetmesi en güzel hediyedir. çünkü maddi şeyler gelir ve gider. ama size harcadığı zaman asla unutulmaz.