hayatımda öyle bi evredeyim ki inanılmaz derecede her şeyin allahtan geldiğini, eğer bi şey senin nasibinse bağdattan da gelse seni bulacağına inanıyorum bişey nasibin değilse olucak gibi olup bile olmuyo ki o yüzden hayat şans eseri değil nasip üzere yaşanıyor çok kafaya takıyoz
o kadar çok duygularımı bastırdığımı fark ettim ki artık bilgi tutamıyorum, hafızam bana ihanet ediyor, konsantre olmakta zorlanıyorum ve konuşurken kelimeleri unutuyorum.
Bi şey sorucam, herkesin nasıl bu kadar çok arkadaşı var ya? Sürekli birileriyle bi yerdeler, bi plan yapıyorlar, bi sosyalleşiyorlar… Ben mi asosyal kaldım acaba ya, benim düzenli görüştüğüm maksimum 3-5 kişi falan var.
max bir sene veriyorum kendime seneye bu zamanlar her şeyi yoluna koymuş istediği hayatı yaşayan birisi olucam hadi bakalım aq dünyası yenebiliyosan yen