Mekke Anlaşması'nın birinci maddesi Genel Kurul'da kabul edildi.
Dışı yerli ve millî, içi Amerikancı olan bu savaş ittifakını kabul etmiyoruz! ABD emperyalistlerinin ipiyle kuyuya inilmez!
Bu ülkenin gençlerinin ne kendi kanını ne de başka halkların gençlerinin kanını dökecek bir ittifaka ihtiyacı var.
Bölgede barış, ülkede demokrasi!
Diyarbakır Sur’da Arzoxlî (Kervanpınar) köylülerinin meraları, köylünün rızası alınmadan 49 yıllığına GES şirketine tahsis edildi. Şirket AKP Diyarbakır İl yöneticisinin!
540 dönümü aşkın mera şirketin kullanımına açılırken, toprağını ve geçim kaynağını savunan köylülerin karşısına jandarma dikildi.
Yargı süreçleri devam ediyor. Ama şirketin çalışmaları sürüyor; köylülerin kendi tarlalarına girmesi bile engelleniyor.
Üstelik köylülerin nöbeti sırasında fosil olduğu düşünülen taşlar bulundu. Bilirkişi raporunda sit alanının genişletilmesi gerektiği de belirtildi.
Şimdi soruyoruz: Köylünün merası hangi hakla şirketin oldu? Yargı süreci devam ederken bu acele neden? Köylünün toprağına girişini engelleyen kolluk kimin çıkarını koruyor?
Bu mesele; köylünün üretim hakkı, meraların korunması, bölgenin ekolojisi ve kültürel mirası meselesidir.
Üç ayrı bakanlığa soru önergesi verdik. Köylünün geçimini, toprağını ve tarihini koruma mücadelesinin yanındayız!
Saray oligarşisine karşı demokratik, laik bir işçi cumhuriyeti için mücadeleye!
Topraksız köylüsü, yoksul işçisi ve emekçisiyle her bölgesi işgale uğramış bir ülkenin emperyalizme karşı kurtuluş; emperyalizmle işbirliği yapan saltanata karşı yeni bir kuruluş mücadelesinin ifadesi olan cumhuriyetin bugün 103. yılı. Ancak "imtiyazsız, sınıfsız, kaynaşmış bir kitle" iddiasıyla kurulan cumhuriyet, 103 yıllık tarihinin hiçbir döneminde bu iddiasını gerçekleştirememiş; böylesi bir ufku da olmamıştır. Kurtuluş mücadelesinin parçası olan yoksul köylüler, baldırı çıplak işçiler ve Kürt halkı başta olmak üzere daha kuruluşun ilk günlerinden itibaren toplumun büyük bölümü, siyasal alanın ya çeperine itilmiş ya da tamamen yok sayılmıştır.
Kuruluş günlerindeki cılız antiemperyalist tutum zamanla emperyalizme yedeklenmeye ve daha da ileri giderek emperyalizm işbirlikçiliğine varmıştır. Kısıtlı demokratik haklar ise zamanla törpülenmiş; kazanılanlar ve korunabilenler ise ancak emekçilerin verdiği mücadelelerinin bir sonucu olabilmiştir.
103 yıllık bu uzun tarihsel süreçte, rejim bugün olduğu gibi; demokratik hak mücadelelerini ezme, bastırma amacı güttüğü oligarşik bir yapı niteliği de taşımıştır. Geldiğimiz nokta ve 103 yıllık rejim pratiğinin özeti "imtiyazsız, sınıfsız, kaynaşmış bir kitle" ve “kimsesizlerin kimsesi” olacağı iddiaları milli duyguları harekete geçiren bir romantizmle sınırlı kalmış; buna karşın Saray oligarşisi eliyle faşizmin inşasına doğru atılan adımlar hızlanmıştır.
103. yılında cumhuriyet açlık sınırının altında bir ücretle yaşamaya mahkum edilen milyonlarca işçi, emekçiye karşı kamu kaynaklarıyla semirtilen patronların; geçinemediği için intihara sürüklenen emeklilere karşı emeklilerin üç kuruşluk birikimlerini çalan fon vurguncularının; emeğini toprağına bağlayan üretici köylülere karşı ülkenin yeraltı ve yerüstü zenginlikleri emrine sunulan emperyalist tekellerin ve yerli işbirlikçilerinin cumhuriyetine dönüşmüştür.
24 yıllık iktidarı boyunca emperyalist tekeller ve yerli işbirlikçilerinin çıkarları doğrultusunda siyaset üreten Saray oligarşisi bugün toplumun çeşitli katmanlarındaki huzursuzluklar karşısında iktidarını baskı ve zor araçlarına başvurarak tahkim etmek istemektedir. Belediyelere yapılan operasyonlar ve atanan kayyımlar, gazetecilerin, sendikacıların, aydınların tutuklanması, sendikal mücadelelerin önüne dikilen polis barikatları inşa edilmekte olan yeni rejimin ayak sesleridir. Kuruluşundan bu yana en demokratik talepleri yok sayılan ve inkar edilen Kürt yoksulları karşısında bugün “Terörsüz Türkiye” söylemi üzerinden yürütülen “iç cephe” siyaseti ise inşa edilmek istenen yeni rejimin sınırları ve karakterine dair dair önemli veriler içermektedir.
Bugün, Saray oligarşisinin hedeflediği faşist rejimi durduracak güç ile; dün, emperyalist işgale karşı kurtuluş mücadelesi verenler aynı emekçi halk güçleridir. 103 yıl önce şehirde, köyde ve cephede bir araya gelerek işgalcileri püskürten topraksız köylüler, yoksul işçiler, kadınlar, genç emekçi çocukları bugün işçi ve emekçilerin demokratik, laik cumhuriyetini kuracak toplumsal güçlerdir. Emperyalizme, faşizme, sömürüye karşı ekmek, barış, özgürlük için birleşik mücadeleden başka alternatif bir yol bulunmamaktadır.
Seyit Aslan
Emek Partisi Genel Başkanı
Gabar’da bir işçi kardeşimizi daha iş cinayetinde kaybettik. Enes Sozdar Kartal çalıştığı kuyu başında halatın kopması sonucu yaşamını kaybetti.
Gabar'daki petrol üretimini hamaset konusu yapan iktidar, o üretimi yapan işçilerin hangi koşullarda çalıştığını konuşmaya gelince sus pus oluyor!
Şubat ayında Gabar, Batman ve Diyarbakır’daki petrol sahalarında yaşananları konuşmak üzere işçilerle buluşmuş, yaşadıklarını Meclis gündemine taşımıştık.
İşçilerin 12 saate varan vardiyalarda, yetersiz koruyucu ekipmanlarla ve yaklaşık 30 bin lira ücretle çalıştırıldığını, sendikalaşma mücadelesi veren 15 öncü işçinin işten çıkarıldığını, diğer işçilere sendikadan istifa etmeleri için baskı yapıldığını kamuoyuyla paylaşmış, soru önergeleriyle bakanlıklara sormuştuk hak gasplarını.
@csgbakanligi ve @TCEnerji sorumluluklarını yerine getirip gerekeni yapsaydı belki de Enes'i kaybetmeyecektik!
Enes'in kanı sizin elinizde @isikhanvedat ve @aBayraktar1
Gabar’da petrol üzerinden övünmeyi biliyorsunuz. O petrolü çıkaran işçiler canından olduğunda da konuşun:
İşçilerin yaşamını korumak için ne yaptınız, kim hesap verecek?
Enes Kartal’ın ölümüne yol açan koşullar bir an önce açıklığa kavuşturulmalı; işçi sağlığı ve güvenliği denetimleri, şirketin sorumluluğu ve alınmayan önlemler derhal kamuoyuna açıklanmalıdır.
Enes Kartal’ın ölümünün üzerinin örtülmesine izin vermeyecek, sorumluların açığa çıkarılması ve işçilerin yaşam hakkının güvence altına alınması için yaşananların takipçisi olacağız.
Halk TV’ye kayyum atadılar, T24’ü kapattılar, Evrensel dahil pek çok basın kurumunun sosyal medya hesaplarını yasakladılar.
Yarın Türkiye'nin dört bir yanında Saray düzeninin yaratmak istediği karanlığa karşı hep birlikte sesimizi meydanlarda duyuracağız; yasaklara, sansüre karşı güçlerimizi birleştireceğiz.
Basın susturulamaz!
Gazeteciler hapse atılamaz!
9 işçinin hayatını kaybettiği İliç Katliamı davasındayız.
Saray iktidarının ve güdümlü yargısı üç yıla varan bu yargılama sürecinde sermayenin hukukunu işletmiş, maden tekellerinin çıkarlarını korumuştur.
İliç en tepeden başlayarak en aşağıdaki kamu görevlilerine ve şirket yöneticilerine kadar ortak işlenmiş bir cinayettir. Bakanlardan valiliğe dönemin siyasi ve idari tüm yöneticileri İliç’teki iş cinayetlerinin ve çevre felaketinin sorumlularıdır.
Bu ülkede adalet arayan işçiler yargılanıyor, sendikal hakları savunan sendikacılar yargılanıyor, demokrasi ve özgürlük mücadelesi verenler yargılanıyor ancak fon hısızlarından hesap sorulmuyor, elinde işçi kanı olanlardan hesap sorulmuyor.
Saray yargısından adalet gelmeyeceğini biliyoruz. Bu sebeple işçilere, emekçilere sesleniyoruz; adaleti ancak birleşik bir mücadele ile elde edebiliriz. Olası katliamları önlemenin tek yolu yan yana gelerek yürüteceğimiz mücadeledir.
İliç’te 9 işçinin katledildiği davanın 9. duruşmasındayız.
Bir kez daha gördük! Saray yargısından adalet çıkmaz!
Davanın bir numaralı sanığı, Anagold’un genel müdürü beş yıldızlı otelde gününü gün ederken duruşmaya getirilmiyor. Tutuklu sanıklar ise birer birer tahliye ediliyor.
Dava süresince gördüğümüz şey, sermayenin ve maden tekellerinin çıkarlarının, onların hukukunun korunmasıdır.
Bu dava, iş cinayetine yol açan tüm sorumlular yargılanmadan bitmez! Madenin çalışmasına izin veren bakanlık yetkilileri, kamu görevlileri ve şirketin bütün sorumluları hesap vermeden adalet sağlanamaz. Odaların, çevre örgütlerinin ve bilim insanlarının hazırladığı raporları sümen altı edenler yargılanmadan gerçekler açığa çıkarılamaz.
İliç için adalet, herkes için adalet!
Amed Şehir Hastanesi şantiye işçilerinin haklı direnişi kazanımlarla sonuçlandı.
İnşaat işçilerinin kararlı direnişi, birliği patrona bir kez daha geri adım attırdı.
Zafer direnen emekçinin olacak!
Bijî yekîtîya karkeran!
@yapiyolis
"Baskı ve sömürü düzenine karşı birleşik mücadeleye!"
İl Başkanımız Cemalettin Özden (@63Ozden) #HalkTV'ye kayyum atanması ve halkın haber alma özgürlüğünün kısıtlanmasına ilişkin açıklama yaptı.
Tüm Urfalı emekçileri sömürüye ve baskı düzenine karşı mücadeleye çağırıyoruz
Gazeteci Bahadır Özgür fon vurgununa ilişkin haberleri ile soruşturmanın gizliliğini ihlal ettiği bahanesiyle gözaltına alındı.
Yüz binlerce emekçinin alın terine çöken Saray iktidarı medya kuruluşlarını ve gazetecileri susturarak suçlarını gizlemek istiyor. Kamu güvenliğini bahane ederek baskıyı artırıyor. Sarayın kamu dediği kendi para kasaları ve sömürü düzenidir. Kamugüvenliği de bu baskı ve sömürü düzeninin bekasıdır!
Gözaltı ve tutuklamalar asrın vurgununun üzerini örtemeyecek!
Baskı ve yargı sopası sömürü düzeninizi ayakta tutmaya yetmeyecek!
İşçilerden, emekçilerlerden gerçekleri saklayamazsınız.
Bahadır Özgür'ü ve diğer tüm tutuklu gazetecileri serbest bırakın, asrın vurgununda kasalarını dolduranların isimlerini açıklayın!
Baskı ve sömürü düzenine karşı birleşik mücadeleye!
Günlerdir fon vurgunu ile yüz binlerce emekçinin birikimlerine çöken hırsızların adını sır gibi gizleyen Saray rejimi ve şürekası bu sabah Halk TV’ye “rüşvet” adı altında operasyon düzenlemiştir. Halk TV’ye dönük bu sabah operasyonu ve kayyım atama kararı Saray rejiminin, “Allah’ın bir lütfu” diyerek 15 Temmuz’da ilk adımlarını attığı faşist rejim inşasının son halkasıdır.
Son haftalarda bir yandan gözaltı ve tutuklama operasyonları; diğer yandan şantaj-rüşvet dayatması ile belediyeleri teslim almaya dönük operasyonlarını hızlandıran Saray rejimi, muhalif basın kurumlarının sesini kesme girişimlerine de her gün yenilerini ekliyor.
Geçtiğimiz yıl Tele 1’e kayyım atayarak yayınını durduran, Evrensel’in de aralarında olduğu pek çok basın kurumunun sosyal medya hesaplarına erişim engelleri getirten, iki hafta önce T24’ü kapattıran, geçtiğimiz günlerde fon vurgununa ilişkin haber yapan gazetecileri tutuklatan Saray rejiminin bu operasyonları, faşist rejim inşası yolunda atılan önemli güncel adımlar arasında yer almaktadır.
Borsada trilyonlarca lirayı bulan fon vurgunu ve Suudi Arabistan’a asker gönderme kararına dönük tepkilere ikna edici yanıtlar üretemeyen Saray’ın yarattığı sömürü ve baskı düzeni işçi ve emekçiler arasında her geçen gün daha fazla sorgulamalara neden olmaktadır. Bir yanda milyonlarca işçinin açlık sınırı altındaki asgari ücrete mahkum edilmesi öte yanda bir koyup bin alan Saray vurguncuları! Bir yanda geçinemediği için intihara sürüklenen emekliler öte yanda 7’sinden 70’ine çocuğu da yaşlıyı da çalışmak zorunda bırakan yoksulluk düzenini inşa edenler!
Rızaya dayalı siyasi meşruiyet üretemez noktaya gelen Saray rejimi inşa ettiği sömürü ve baskı düzeninin ömrünü devletin zoru ve baskısı ile uzatmak istemektedir.
Muhalif belediye başkanlarına yapılan operasyonlarla haklarını arayan işçilerin önüne dikilen polis barikatları aynı madalyonun iki yüzüdür. Saray rejiminin, insanca yaşamak isteyen işçi ve emekçilere; barış, demokrasi ve özgürlük isteyen halk kesimlerine daha fazla baskı ve sömürüden başka vadedebileceği bir şey kalmamıştır.
Bugünü adım adım örgütleyen Saray rejimi bundan sonrasında da ülkeyi aynı baskı ve şiddet politikalarıyla yönetmek istemektedir. Böylesi bir tabloda çözümü sandığa indirgeyen yaklaşım da işçi ve emekçilerin öfkesini yatıştırmakta, faşist rejimin inşası yolunda Saray yönetimine zaman kazandırmaktadır. Faşizmin inşasını durduracak yegane güç insanca yaşam ve çalışma koşulları isteyen işçi ve emekçilerin; barış, demokrasi ve özgürlük isteyen halk kesimlerinin ortak mücadelesidir.
Ne bu baskı ve sömürü düzeni mutlaktır, ne de iktidarın bu düzeni ayakta tutmak için başvurduğu yöntemler aşılmazdır. Bugün mahkum edilmek istendiğimiz karanlığa karşı birleşik mücadele hattını örgütleme günüdür!
Seyit Aslan Emek Partisi Genel Başkanı
13 KAYIP ÇOCUK NEREDE?
Edirne’de Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığına bağlı İlk Kabul Arda Çocuk Evleri Sitesi Müdürlüğünün sorumluluğunda olan 13 çocuk kayboldu!
Bakanlık (@tcailesosyal) çocukların akıbetini açıklamak ve sorumluluğunu üstlenmek yerine, 13 çocuğun “devlet koruması altında olmadıkları’’ hakkında yazılı açıklama yaptı.
MESEM’lerde çocukları ucuz işgücü olarak sermayenin hizmetine sunan, çocuk işçi ölümlerinin önüne geçmeyen anlayış ile göçmen çocukların kaybolması karşısında sorumluluktan kaçan anlayış birbirinden bağımsız değildir. Her ikisinde de çocukların yaşamı ve güvenliği, Saray rejiminin ihtiyaçlarının gerisine itilmektedir.
Göçmenleri ucuz ve güvencesiz işgücü olarak gören, onları yalnızca sermayenin ihtiyaçları doğrultusunda değerli, hakları ve yaşamları söz konusu olduğunda ise gözden çıkarılabilir sayan politikalar; çocukları da denetim ve kayıt mekanizmalarının nesneleri olarak ele alıyor.
Çocukların yaşamından önce de sözde ‘hukuki statülerinin’ tartışılması bu anlayışın bir yansımasıdır.
“Aile Yılı” ve “Aile ve Nüfus On Yılı” söylemleriyle çocukları koruduğunu iddia eden Saray rejiminin politikaları ortadadır. Çocukların yaşamı, sermayenin çıkarlarına ve devletin bürokratik sınıflandırmalarına terk edilemez!
13 kayıp çocuğun tamamı bulunmalı, akıbetleri açıklığa kavuşturulmalı ve sorumlular derhal ortaya çıkarılmalıdır.
Çocuklar sahipsiz değildir!
Seyit Aslan
Emek Partisi Genel Başkanı
Katliamların karanlığına teslim olmadık, Saray rejimine de teslim olmayacağız!
10 Ekim Ankara Katliamı’nın üzerinden tam 11 yıl geçti. 10 Ekim 2015’te IŞİD’li canlı bombaların Ankara Garı önünde gerçekleştirdiği katliamda aralarında çok sayıda yoldaşımızın da bulunduğu 103 arkadaşımızı yitirdik; yüzlercesi aynı saldırıda yaralandı.
Ne AKP iktidarının tek başına iktidar olma çoğunluğunu kaybettiği seçimin ardından yaşanan katliam münferitti; ne de barış mitingi için ülkenin dört yanından Ankara’ya gelen on binlerce kişiyi hedef alan canlı bombalar dönemin Başbakanı Ahmet Davutoğlu’nun cihatçı çeteleri aklamak üzere sarfettiği gibi ‘birkaç öfkeli genç’ten ibaretti.
10 Ekim, dönemin emniyet ve istihbarat yetkililerinin gelen istihbarat bilgilerini sümenaltı etmesiyle; Suriye’den Ankara’ya adım adım izlenen canlı bombalara yol verilmesiyle gerçekleşti.
Katliam öncesi IŞİD’lilere yol verenler katliamın ardından yargılama sürecine sınırlar çizdi. Aileler ve dosya avukatları başta olmak üzere emek, barış ve demokrasi güçleri olarak 11 yıldır kararlılıkla sürdürdüğümüz adalet mücadelesi sürekli bariyerlerle karşılaştı. Gizlilik kararı, gizlenen deliller, adalet talebini haykıran ailelere dönük gözaltı ve müdahaleler bu bariyerlerin yalnızca birkaçı. Ancak hiçbiri adalet mücadelesindeki kararlılığı kıramadı. Mahkeme salonlarında her ne kazanıldıysa ailelerin, emek ve demokrasi güçlerinin kararlı mücadelesiyle kazanıldı. Bu mücadele dönemin siyasi yetkilileri de dahil tüm sorumlular hesap verene ve katliamın ardındaki karanlık aydınlatılana kadar devam edecek.
10 Ekim Ankara Katliamı yalnızca cumhuriyet döneminin en kanlı katliamlarından biri olarak değil; rejim değişikliğinin de dönüm noktalarından biri olarak eklendi siyasi tarihimize. Katliamdan birkaç ay önce “Verin 400 vekili, bu iş sulh içinde çözülsün” diyerek tehditler savuranların Haziran 2015 seçimlerinde iktidar çoğunluğunu yitirmesi katliamların başlangıç noktası oldu. 10 Ekim’den birkaç gün sonra katliama ilişkin bir televizyon programında dönemin Başbakanı Ahmet Davutoğlu’nun “Anket yaptırdık, oylarımızda yükseliş trendi var” açıklaması dönemin iktidarının katliamlardan nasıl beslendiğinin bir itirafıydı. Bu katliamlar AKP’ye yeniden bir iktidar kazandırmakla da kalmadı; faşist rejim inşasının ilk adımlarından biri olan 2017’deki anayasa değişikliğinin de kapısını araladı. Saray rejiminin katliam yargılamalarında karartmak istediği; katliamın kamu sorumluluğunun yanı sıra bu siyasal atmosferdir.
Temeli; Diyarbakır’da barış isteyen Kürt halkını, Suruç’ta özgürlük isteyen gençleri, Ankara’da emek, barış, demokrasi mitinginde buluşan on binlerce işçi ve emekçiyi hedef alan katliamlarla atılan bu sömürü ve baskı düzeninden halkların payına daha fazla baskı, emekçilerin payına daha fazla yoksulluk düşüyor.
11 yılda yaratılan bu düzen açlık sınırının altında asgari ücret, grev yasakları, sendikal hakların ayaklar altına alınması demektir. 11 yılda yaratılan düzen belediyelerde kayyım, seçmen iradesinin gasbı, sendikacılara, gazetecilere, sanatçılara dönük gözaltı ve tutuklama demektir. Bu düzen MESEM’lerde iş cinayetleri, sokak ortasında alenileşen kadın cinayetleri demektir. Bu düzen Kazdağlarından Akbelen’e, Varto’dan Murgul’a toprağın talanı demektir.
11 yıl önce katliamlarla yaratılan karanlığa teslim olmadık; 11 yılda adım adım inşa edilen Saray düzenine de teslim olmayacağız. Bu düzeni yıkacak olan bu düzenin ezdiği, sömürdüğü işçi ve emekçiler ile halk kesimlerinin ortak ve birleşik mücadelesidir.
103 yoldaşlarımızın mücadele bayrağı emek, barış, demokrasi ve adalet mücadelemizde dalgalanıyor ve dalgalanacak!
Seyit Aslan
Emek Partisi Genel Başkanı
Deniz Göktaş, duruşmada son gösterisini tamamlayan bir savunma yapıyor.
Savunmada mizah var, eleştiri var, komedi var. Kısacası yargılananı değil, yargılayanları mizahla yargılayan bir savunma…
Salonda gülme krizine girmemek için direniyoruz. :)
#DenizGöktaş
#MuhammedKendirci davasında sanığın tutukluluğunun devamına karar verildi. Dava 6 Ocak 2027 tarihine ertelendi.
Muhammed’in katledilmesine sebep olan herkesin yargılanması gerekiyor.
MESEM programı ve çocuk işçiliğini meşrulaştıran bu düzene karşı mücadeleye devam edeceğiz.