Mısırlı Müslüman Kardeşler geleneği, tüm dünyada iflas etti, iktidar ve uluslararası desteğini yitirdi, Türkiye'deki son örneği de muazzam bir manevî/siyasi tükeniş yaşıyor. Bu nedenle iyice milliyetçileşmiş bir çizgi izleyerek bir "Muhafazakarlar koalisyonu"na dönüşmüştü...
"Finans krizi", Muhafazakarlar koalisyonunun aşabileceği bir durum değil, yönetilemiyor ve Menderes'le başlayan çizginin (aynı zamanda Amerikan Çağı'na tekabül ediyor) sonuna çok yaklaştığını gösteriyor.
"Finans krizi", bir ülkenin kendi muhafazakar "elitleri"nin çocuklarının, yani muhafazakarların yeni "altın nesli"nin kendi nesline ihaneti de sayılabilir aynı zamanda. Darbelerle imha edilmiş Sol'un yokluğunda meydanı boş bulup "dâvâ" adına her şeyi mübah sayan bir anlayışın vardığı yer, kendi çocuklarının bile inanmadığı, ülkenin tarihinde Osmanlı'nın son deminde bile yaşanmamış türden bir yağma sonucu, hayatını başka ülkelerde "maddi zengin" ruh fakirleri olarak sürdürme "hayali".
Osmanlı'nın İstanbul'u terkeden son neslinden farklı olarak, ülkelerinin zenginliğini de hiç haketmedikleri şekilde alıp beraberlerinde götürebileceklerini sanıyorlar. "Finans krizi", aslında, Amerikan çağında betonla zengin olmuş muhafazakar Sağ kesimin, para ile doldurmaya çalıştığı boşluğunu acıyla farkedebileceği bir sürecin başlangıcı olabilir. Çünkü bu dünyada "hak etmediğine 'organize işler' yoluyla sahip olmak" denen konunun (hani şu "Hakkını helal et" konusu var ya, onun) eninde sonunda "ahının çıkması" gibi bir huyu vardır.
Kuru kuruya hak edilmemiş maddi zenginlik, hayatı sadece bu kriter üzerinden değerlendirenler arasında bir "anlam" ifade ediyor olabilir, ama zenginliği etik/ahlak/yasal kurallara uyarak yoğun çaba sonucu elde etmiş kişilerin karşısına oturduğunda, o asla dolmayan boşluğunu -bir aşağılık kompleksi olarak- taşımaya mahkumdur.
Nasıl fiziksel kimyasal doğa yasaları varsa, bir de etik/ahlaksal iyiliksel kültürel görgüsel ruh yasaları vardır ve bunların, "kutsal kitap ezberlemek"le alakası yoktur. Yani kutsal kitaplarda yazanları ezbere biliyorsunuz diye ruhunuz yücelmez. Eğer ruh fakiriyseniz, istediğiniz kadar para-pul mal-makam biriktirin, ruh sahibi birinin karşısında daima eziksinizdir. (Asıl açlığınızın nedeninin bu boşluk olduğunu er ya da geç -olmazsa bir dahaki hayatınızda!- anlayacaksınızdır) Hakedilmemiş para bolluğunda saçıp savururken, harcarken bunu ilk elde hissetmeyebilirsiniz, ama bu, fizik yasaları gibidir, etki-tepki prensibi. Haketmediğinizi mutlaka kaybedersiniz ve/veya bedelini ödersiniz. Siz ödemezseniz çocuklarınız öder. Bu dünyadan ayrılırken yanınıza alabileceğiniz tek şey, ruhunuzdur. Paranız pulunuz betonunuz burada kalır. Ruhunuzu yücelttiyseniz ne âlâ. Eden bulur. Evrenin yasası budur.
"Maneviyat" diye diye Türkiye'yi Menderes'ten beri yönetenlerin dünyadaki ezikliklerinin, bir türlü olamamalarının nedeni, sahici/organik olamamalarıyla, derinleşememeleriyle, hakkını vermedikleri/veremedikleri şeylere sahip olmaya kalkmalarıyla ilgili olabilir mi? Yeni bir dönemin eşiğindeki Türkiye'nin sorunu böyle bir şey ve dar anlamda "liyakat" üzerinden tartışılıyor. Türkiye küllerinden elbette yeniden doğacak. Doğum sancısı, ülkenin doğasına uygun olarak başladı ve sürüyor...
@raporlar Nüfus yoğunluğu, kişi başına araç sayısı, araç türü( ticari, özel binek, tarımsal amaçlı gibi) veya aynı ailede araç sayısı gibi değişkenler yorumu değiştirebilir. İlgimi çeken bu iller az nüfuslu. Bu değişkenlere göre sıralama değişebilir
@nefesgazete Millet can çekişirken ,temel ihtiyaçlarını ( güvenlik, barınma, beslenme vb.)karşılamaktan bitap düşmüşken çaresizlikle bu zatlara umut bağlamışken bunlar “ idealler” evrenindeyse,bunu normalleştirerek siz ne yapmaya çalışıyorsunuz.
TERÖR ÖRGÜTÜNÜN FESHİ VE SİLAH BIRAKMASI SÜRECİ KANUNUNA KARŞIYIM..
Bu kanuna hem siyaseten, hem hukuken karşıyım.
I. SİYASETEN KARŞIYIM
1. Millet bunun için oy vermedi
Siyasi çoğunluk seçimden önce PKK, Öcalan, terörle mücadele ve af konusunda bugün yaptığının tersini söyleyerek oy istedi.
Tersini söyleyerek alınmış bir yetki, böylesine köklü bir politika değişikliğine siyasi meşruiyet sağlar mı?
2. Terörist Öcalan siyasi muhatap haline getirilemez
Halkın ezici çoğunluğunun, hatta Kürtlerin önemli bir kısmının tüylerini diken diken eden Öcalan’ın çağrısıyla PKK adım atıyor; devlet de hukuki ve siyasi düzenlemeleri tartışıyor.
3. Silah bırakmak, örgütün tasfiyesi değildir
Kadrolar, mali kaynaklar, örgütsel ilişkiler ve yeniden yapılanma kabiliyeti devam ediyorsa PKK tasfiye edilmiş sayılabilir mi?
4. PKK’nın tasfiye edildiğine kim karar verecek?
Türkiye, Irak, Suriye ve Avrupa’daki örgütsel yapıların geri dönülmez biçimde dağıldığını kim, hangi ölçüyle tespit edecek?
5. Başka bir isim altında yeniden kurulmasını ne önlüyor?
Aynı kadroların yeniden örgütlenmesini ve bu kanunla Türkiye’ye dönen örgüt mensuplarının yeni yapının insan kaynağı olmasını önleyen güvence nedir?
6. Devlet vazgeçiyor; PKK neden vazgeçmiyor?
Devlet cezadan vazgeçiyor, davaları düşürüyor, hak yoksunluklarını kaldırıyor.
PKK silahla birlikte terörü siyasi yöntem olarak kullanmaktan ve yeniden örgütlenmekten de vazgeçiyor mu?
“Terörü reddediyoruz, bir daha silahlı örgütlenmeye dönmeyeceğiz” taahhüdü neden yok?
7. Şehitlere, gazilere ve mağdurlara ne söyleyeceğiz?
Devlet, kendisi adına bedel ödeyen insanlara neden politika değiştirdiğini ve karşılığında ne elde ettiğini açıklamadan bunu yapabilir mi?
8. Siyasete dönüşün sınırı nedir?
Örgüt yönetiminde bulunmuş veya terör faaliyetlerinde sorumluluk taşımış kişilerin siyasete dönüşünün sınırı nedir?
Silahla ulaşamadıkları siyasi hedefleri aynı kadrolarla siyaset yoluyla sürdürmeleri kabul edilebilir mi?
II. HUKUKEN KARŞIYIM
9. İnfaz mı, özel af mı?
Cezalar kalkıyor, davalar düşüyor, hak yoksunlukları kaldırılıyor.
Bu hâlâ infaz düzenlemesi mi, yoksa sonuçları itibarıyla özel af mı?
Özel af ise Anayasa’nın aradığı nitelikli çoğunluk gerekmez mi?
10. Pişmanlık neden aranmıyor?
Terör yöntemini reddetmeyen, pişmanlık göstermeyen bir kişinin cezasından devlet neden vazgeçiyor?
11. Etkin pişmanlık neden tersine çevriliyor?
Bir kişinin cezasından kurtulması, kendi tutumuna değil örgütün topluca aldığı silah bırakma kararına bağlanabilir mi?
12. Bireysel ceza sorumluluğu ne olacak?
Ceza sorumluluğu kişiselse, kişinin hukuki durumu örgütün kararına göre değişebilir mi?
13. Ağır suçlar ne olacak?
Kapsam dışında yalnızca kasten öldürme ile 1 Haziran 2005 öncesi müebbet gerektiren suçlar tutuluyorsa;
yaralama, bombalama, adam kaçırma ve diğer ağır suçlar ne olacak?
14. Eşitlik ilkesi ne olacak?
PKK mensubu olmak, aynı veya daha hafif suçu işleyen vatandaşa göre hukuki avantaj sağlayabilir mi?
Aynı imkân diğer terör örgütlerinin mensuplarına neden tanınmasın?
15. Kim yararlanacak?
Kim yararlanacak; hangi suç ve tarihler kapsamda; örgüt mensubiyeti ve örgütten ayrılmayı kim, hangi ölçüyle tespit edecek?
16. Meclisin yetkisi yürütmeye bırakılabilir mi?
Kimlerin hangi şartlarla yararlanacağı Cumhurbaşkanı Yardımcısı başkanlığındaki kurula bırakılırken TBMM’nin yalnızca bilgilendirilmesi, yasama yetkisinin devredilmezliğiyle bağdaşır mı?
17. Davalar düşüyor, hak yoksunlukları kalkıyorsa hâlâ infaz mı?
Devlet infazı mı değiştiriyor, yoksa mahkûmiyetin hukuki sonuçlarından mı vazgeçiyor?
İkincisiyse bunun adı özel af değil midir ve Anayasa’nın aradığı nitelikli çoğunluk gerekmez mi?
@eczozgurozel Siz oy vermeyerek kaybedeceğiniz oyu diğer partilerden alacağınızı ayırt edemiyor iseniz zaten milleti yönetme becerisine sahip değilsiniz.? İddia ediyorum % 9 için % 40 dan vaz geçeceksiz.
Sağlık Bakanlığında Çalışan Psikologlar diğer bölümlere (Diyetisyen,Fizyoterapist,Odyolog,Çocuk Gelişimcisi vb) şart koşulmayan ve onlara dağıtılmayan yüksek lisans bitirme şartını adaletsiz ve hukuksuz olduğunu düşünüyor ve bu kampanyayı destekliyoruz.👇🏻 https://t.co/owgFMy5aBq
Ben her gün patronuma yalan söylüyorum.
72 yaşındayım.Hızlı tren kartımı bile tam alırım, faturami geciktirmem, hayatım boyunca kimseye yanlışım olmadı.
Ama on yıldır Kocaeli’nin Çarşı içindeki “Outlet Eşya Merkezi”nde,
benden beklenmeyecek bir düzen çeviriyorum.
Yakalasalar, işten atarlar.
Umurumda mı?
Değil.
Çünkü insanın onurunu un ufak eden bu dünyada,
ben küçük küçük… geri koymaya çalışıyorum.
Benim iş basit:
Defolu eşyaları ayırırım.
İş botu, mont, okul çantası, ikinci el tencere…
Etiket takarım.
Kimse dönüp bakmaz bana.
Sanayide yıllarını vermiş, elleri titreyen yaşlı bir adam işte.
Ama görünmez olmak iyidir.
Görünmeyen, herkesi görür.
Görürüm:
– Ay sonu marketle ayakkabı fiyatını aynı anda hesaplayan anneleri.
– Doğalgaz parasıyla çocuk montu arasında sıkışan babaları.
– İş görüşmesine gidecek cekete son kez bakan gençleri.
Ve hep…
o çocuğu hatırlarım.
Kocaeli ayazının yüzü kestiği bir Kasım günüydü.
Kapıdan içeri incecik bir kapüşonla girdi.
Tişörtü görünüyordu.
Çok belli… evi buz gibi.
On dört yaşında ya var ya yok.
Zayıf.
Sessiz.
Hani devlet kapısından bir kere dönen çocukların yüzünde olur ya o ifade…
Aynen öyle.
Doğru mont bölümüne gitti.
Koyu lacivert, kalın, markalı bir mont.
Sıfır ayarında.
Etikette 600 lira yazıyor.
Bizim için kelepir.
Onun için imkânsız.
Montun kolunu sıktı, sıcaklık hissine baktı.
Etikete baktı…
Omuzları düştü.
Sızlanmadı.
Mızmızlanmadı.
Sessizce geri astı.
Kapıya yürüyordu ki… dayanamadım.
Montu kaptım, tezgâha koştum.
“Evlat!” dedim.
Korkudan zıpladı.
“Haa… bir şey çalmadım!”
“Biliyorum,” dedim.
“Bu mont defosu büyük. Fermuarı bozuk.
Kural var defolular en fazla 30 lira.
30 liran var mı?”
Bana baktı… etikete baktı…
Kafası karıştı.
“Etiket yanlış,” dedim, söküp attım.
“Fiyatlara ben bakıyorum.
İstersen al, istemezsen çöpe atarım.”
Cebinden buruşmuş otuz lira çıkardı.
“A–alırım…” dedi.
Montu orada giydi.
Fermuar şak diye çıktı tabii.
Ama o an…
O çocuk üşüyen bir sokak çocuğu değil,
akıllı alışveriş yapan bir müşteri oldu.
“Sağ ol,” dedi.
“Magaza politikası,” dedim.
Arkamı dönüp gözümü sildim.
Sonra başladı bu düzen.
Yıllar içinde:
– Gölcük’te yaşayan dul bir teyzeye, “Kordonu bozukmuş,” diye 1500tl lik tost makinesini 200’e verdim.
– İnşaata yeni girecek bir babanın çelik burunlu ayakkabısına “Salı sabahı indirimine denk gelmişsiniz,” dedim.
– Derince’den gelen üniversiteli kıza valizi “Tekerleği ses yapıyor,” diyerek yarı fiyatına verdim.
Kasayı çoğu zaman cebimden tamamladım.
Bazı ürünleri “kırık/çöpe” işledim.
Yakalanma korkusu her gün içimdeydi.
Ama “doğru olan” diye bir şey vardır hayatta,
bir kere tutunca bırakmazsın.
Bir gün… kaşmir atkılı bir kadın beni izliyormuş.
Yeni doğum yapmış bir genç kıza bebek arabasını 350 liraya verdiğimi gördü.
Yanıma geldi.
Titredim.
Kesin şikâyet edecek.
Önlüğün üstüne bir zarf bıraktı:
“Bir sonraki hatalı fiyatlandırma için,” dedi.
Göz kırptı.
O gün… bunu Kocaeli halkının sessiz dayanışması izledi.
Kimse konuşmadı.
Ama herkes anladı.
– 50 liralık bibloya 2000 lira veren oldu.
– “Para üstü kalsın, sistem yine çökebilir,” diye fısıldayan oldu.
Dükkân kendi içinde gizli bir ekonomi kurdu:
Onur ekonomisi.
Şefkatin sesi çıkmayan, gösterişsiz hâli.
Geçen salı, kapı açıldı.
İçeri uzun boylu, üniformalı bir adam girdi.
Tezgâha geldi.
“Siz Mahmut Bey misiniz?”
“Derler,” dedim gözlüğümü düzelterek.
Gülümsedi.
Bir anda o on dört yaşındaki çocuk gözlerimin önüne geldi.
“Bana on yıl önce lacivert mont satmıştınız,” dedi.
“Hani fermuarı bozuk olan.”
Yutkundum.
“Evlat çok mont geçer elimden.”
“Fermuar bozuk falan değildi,” dedi.
“Yalandı.
Ama beni dilenci yapmadınız.
Müşteri yaptınız.
Adam olma hissimi aldım o gün ben.”
Cebinden bir zarf çıkardı.
“Ben şimdi paramedik oldum.
Can kurtarıyorum.
Ama o kışı o montla geçirdim.
Belki geçirmesem… buralara gelemezdim.”
Zarfı tezgâha bıraktı.
“5.000 lira var içinde,” dedi.
“Bir sonraki üşüyen çocuk için…
Yine fermuarı bozuk olsun.” ++
KLİNİK PSİKOLOG ATAMALARI KONUSUNDA GÖRÜŞÜMÜZ
Sağlık Bakanlığı tarafından yapılan son atamada ilk kez klinik psikolog kadrosu açılmıştır. Bu gelişme alanın geleceği açısından önemli bir adımdır; ancak bazı noktaların bilimsel gerçekler ve mesleki adalet açısından yeniden değerlendirilmesi zorunludur.
👉🏻 1219 sayılı Kanun uyarınca klinik psikolog unvanı, psikoloji veya rehber öğretmen lisans mezunlarının klinik psikoloji yüksek lisansı yapmalarına; psikoloji dışındaki diğer lisans mezunlarının ise klinik psikoloji yüksek lisansına ilaveten doktora tamamlamalarına bağlanmıştır. Ancak bu düzenleme bilimsel ve akademik açıdan ciddi tutarsızlıklar barındırmaktadır.
•Klinik psikoloji mesleğinin temeli psikoloji lisans eğitimidir. Bu nedenle klinik psikolog kadroları yalnızca psikolog lisans kökenli mezunlara açılmalıdır.
•YÖK’ün 22.09.2022 tarihli resmî yazısında açıkça ifade edildiği üzere, Rehberlik ve Psikolojik Danışmanlık (PDR) programı mezunlarına yalnızca “rehber öğretmen” unvanı verilmekte, “psikolog” unvanı kesinlikle verilmemektedir.
•Dolayısıyla, rehber öğretmen mezunlarının psikolog veya klinik psikolog olarak istihdam edilmesi YÖK’ün dahi belirttiği üzere mesleki standartları bozmaktadır.
•Ayrıca, “psikolojik danışman” unvanının kullanımı toplumda “psikolog” ile karıştırılmakta ve yanlış bir algı yaratmaktadır. Bu durum hem meslek kimliğine zarar vermekte hem de vatandaşların doğru meslek uzmanına ulaşmasını güçleştirmektedir. Bu da toplum sağlığını tehdit etmektedir.
👇🏻
@ajans_muhbir Ceza ödemek/ ödetmek olgunlaşmamış birinde/ toplumda öç alma tatminine yol açarken, olgunlaşmış toplumda önleyici olmalı ve utanç ve pişmanlık yaratmalıdır.. Kararı siz verin hangisi oldu?