Neden bu kadar önemli bir araştırmaya hemen saldırı geler ki? Bir hastada aşıdan yaklaşık 3,2 yıl sonra dolaşımdaki kanda spike proteini saptandığı bildiriliyorsa, bilim dünyasının ilk tepkisi bunu küçümsemek değil, bağımsız laboratuvarlarda doğrulamak olmalıdır.
Ben bu araştırmayı üç açıdan alarm verici buluyorum:
1. mRNA'nın ve aşı kaynaklı materyalin uzun süreli kalıcılığı ihtimali.
2. Bu kalıcılığın biyolojik ve klinik sonuçlarının henüz yeterince açıklanmamış olması.
3. Yeni mRNA ürünleri geliştirilirken bu soruların tatmin edici biçimde yanıtlanıp yanıtlanmadığı.
Bilimde asıl tehlike, rahatsız edici bir bulgunun ortaya çıkması değil; o bulgunun araştırılmasının engellenmesidir. Bence bağımsız doğrulama ve kapsamlı uzun dönem araştırma artık bir tercih değil, bilimsel sorumluluktur.
🧠 BEDENİN NE KADAR AZ HAREKET EDERSE, ZİHNİNİN SESİ O KADAR YÜKSELİR.
Uzun süre oturup hiçbir şey yapmadığında zihninin sana karşı çalışmaya başladığını hiç fark ettin mi?
Fazla düşünmek. Olumsuz düşünceler. Kaygı. Stres. Bir bakmışsın, küçük görünen sorunlar gözünde büyümüş.
🚶♂️ Hareket zihne iyi gelir.
Fiziksel aktivite kasları güçlendirir, kalp ve damar sağlığını destekler. Aynı zamanda stres hormonlarının düzenlenmesine yardımcı olur, beyin işlevlerini destekler, ruh hâlini iyileştirebilir ve kaygı belirtilerini hafifletebilir.
💪 Spor salonunda saatler geçirmen gerekmiyor. Dışarı çıkıp yürü, bisiklete bin, ağırlık kaldır, esneme hareketleri yap ya da gün içinde ara ara kalkıp biraz hareket et.
Bedenimiz de zihnimiz de hareketten fayda görür. Uzun süre oturup düşüncelerinle baş başa kaldığında, olumsuz düşünceler zihninde daha fazla yer kaplayabilir.
🔥 İçinden gelmesini bekleme. Harekete geç, ritmini bul ve dikkatini sana iyi gelen bir şeye yönelt.
Güçlü bir beden, zihinsel sağlığını da destekler. Zihnine de bedenine gösterdiğin kadar özen göster.
~Paul Peterson
Neler oluyor açıklayamam ama…
Toplumların üzerine ciddi bir anksiyete, merak ve korku operasyonu yürütülüyor. Sosyal medya adeta korku senaryolarıyla doldurulmuş durumda. Çünkü insanlık uyanmak üzereydi. Kendini, gücünü ve potansiyelini yeniden keşfetmek; yıllardır sorgulamadan kabul ettiği yanlışları sorgulamak üzereydi.
Böyle bir insanı durdurmanın en kolay yolu neydi?
Onu yeniden korkularına hapsetmek….. Korkuyla yaşayan insan geleceği hayal edemez, bugünü sorgulayamaz. Sürekli tehdit bekleyen insan, özgürlüğünü bile güvenlik uğruna teslim edebilir.
#Bilim#Sinirbilim
Şu anda, tekrarlarınla kendinin bir hâlini inşa ediyorsun.
Aynı korkuyu zihninde her canlandırdığında, yarın yeniden korkman kolaylaşıyor. Her seferinde aynı öfkeyle tepki verdiğinde, o tepkinin izini biraz daha derinleştiriyorsun. Kendine her “Yapamam” dediğinde, beyninde bu düşünceye geri dönmeyi kolaylaştıran sinir yolunu güçlendiriyorsun.
Beynin yapımı süren bir yapı. Planı elinde tutan sensin.
Neyi tekrarladığına dikkat etmezsen, beynin aynı yapıyı inşa etmeye devam eder. Beş yıl sonra bir sabah uyanıp kendini yine aynı döngülerin içinde bulabilirsin. İlişkilerinde aynı tartışmalar. Aynı para kaygısı. Aynı yönünü kaybetmişlik hissi. Değişmeyi istemiş olabilirsin. Ama beş yıl boyunca seni orada tutan düşünceleri tekrarladıysan, aynı tepkilere dönmek giderek kolaylaşır.
En acı kayıp, yaşayabilecekken yaşayamadığın hayattır. O döngüyü kırmış olsaydın hayatının nasıl şekilleneceğini hiç bilemezsin. Yine de bugün döngüyü kesebilir, otomatikleşmiş tepkilerini değiştirmeye başlayabilirsin.
Bunun için her gün uygulayabileceğin bir düzene ihtiyacın var. Eski düşünce ve tepki alışkanlıklarını fark ettiğinde durmayı ve onların yerine yeni bir karşılık vermeyi tekrar tekrar pratik et.
~TheQuantara
Menüde kebap var, köfte var. Oraya gitmek için uzun uzun trafik kuyruğu var. Klimalar çatır çatır çalışıyor. 100'e yakın özel jet, yüzlerce uçak iniş yaptı. Dünya sahtekarları niye yürüyerek gitmediniz de 5 gündür Antalya topraklarında karbon salıyorsunuz? İklim tarikatının amacı ulus devletleri bitirmek. Karbon hayatın gerçeği. Bize söylediklerini kendisi yapmayan İklim sahtekarlığını Antalya'da haykırdık. Cop31 demeyin bunun adı Çöp31.
Bu akşam tag etiketimiz;
#Çöp31Çöpe
Çok güzel bir video geldi özelden. Bu, ücretli otoyol şirketleri hakkında açık bir suç duyurusudur!
Tüm Cumhuriyet savcılarını göreve davet ediyorum!
Ödeme ekranında borçlar, cezaya düşmeden görünmüyor. Üstelik toplu borç sorgulamalarında da bu geçişler hiç yer almıyor. Vatandaş borcunu ödemek istese bile göremiyor, ardından katlanmış cezalarla karşı karşıya kalıyor!
Filo araçları bulunan firmaların neden battığı şimdi daha iyi anlaşılıyor!
Bu uygulamalar derhâl soruşturulmalı. Bu saatten sonra bu şirketlere kesinlikle kayyım atanmalı!
Bu dolandırıcılık iddialarına artık dur diyelim
Sonuna kadar izleyin… Endonezya ormanlarının içinden geçilirken bir orangutan Harie tarafından videoya kaydedilmiş. İçimiz kıyıldı artık bunun katlanarak arttığını bilmekten, görmekten... Bir yandan da şatafatlı iklim buluşlarına gidip gösteri yapanlar var. Bazı şeyler için çok geç. Orangutan’ın yaşadığı çaresizlik insanlığın her köşesinden, gelecekten ve çocuklarınızdan buram buram çıkacak.
Oturduğum yerde içimde patlayan düşünceleri gelip burada yazıyorum. 3-5 kişi beğensin diye değil... Belki duyulur diye...
Ama... Neyse!
Biraz önce yine düşündüm: COP31 toplantısı Türkiye lehine nasıl bir fırsata dönüştürülebilir? Artiz'lerimiz, kendilerine uzatılan mikrofonlara bari şunları da söyleseler...
Deseler ki:
"Türkiye'nin gelecekteki stratejik gücü yalnızca petrol veya doğal gaz rezervlerine değil; bor, nadir toprak elementleri, kritik mineraller, enerji teknolojileri ve bunları işleyecek sanayi altyapısına da bağlı.
Bir ülkenin gerçek gücü, yer altındaki zenginliği değil; o zenginliği teknolojiye, bilgiye, istihdama ve ekonomik değere dönüştürme kapasitesidir. Ama bunu kendi kaynaklarımızla, kendi bilim insanlarımızla, kendi aklımızla yapmalıyız. Ülkenin zenginliklerini başkalarına peşkeş çekerek değil!
Yurt dışında yetişmiş, dünyanın dört bir yanında çalışan bilim insanlarımız var. Ülkemizde de çok değerli bilim insanlarımız, araştırmacılarımız var. Neden onların bilgisine, birikimine ve önerilerine kulak vererek işe başlamıyoruz? Neden bu ülkenin geleceğini şekillendirecek kararların merkezine bilimi, teknolojiyi ve liyakati koymuyoruz? COP31 yalnızca konuşup fotoğraf vereceğimiz bir toplantı olmasın. Türkiye'nin geleceğine yatırım yapacağımız gerçek bir fırsat olsun.''
Derler mi ki?
"Tek bir dünya."
Artık sınırlar yok. Ne bayraklar, ne diller, ne haritalar. Haritalar silindi, yerlerine tek bir coğrafya çizildi. İnsanlar “biz” demeyi unuttu; sadece “tek” kaldı. Bu tek dünya, her şeyi kapsayan, hiçbir şeyin dışarıda bırakılmasına izin vermeyen bir düzenin adıdır. Kaçacak yer yoktur, çünkü bütün dünya tek bir yönetim, tek bir sistem, tek bir gerçekliktir.
"Tek bir yuva."
Bu yuva, etrafı görünmez ama aşılmaz duvarlarla çevrili "akıllı şehirler"dir. Evler sensörlerle denetlenir, caddeler algoritmalarla yürür. Kapılar parmak iziyle, göz bebeğiyle (akıllı çiplerle) ve düşüncenin frekansıyla açılır. Çocuklar doğduklarında dijital bir kimlik numarası alır, ömürleri boyunca o numaranın gölgesinde yaşarlar. Şehirler “güvenli”, “verimli”, “sürdürülebilir” diye övülür. Ama her birinin çevresinde, içeriye giren her adımın kaydedildiği, dışarıya çıkan her bakışın ölçüldüğü bir kafes vardır. Yuva, artık korunma değil; kapatılma demektir.
"Tek bir gökyüzü."
Bu gökyüzü, açık hava hapishanesinin tavanıdır. İnsanlar başlarını kaldırıp aynı bulutlara bakarlar. Fakat o bulutların arkasında ne güneşin özgürlüğü ne yıldızların sonsuzluğu vardır. Gökyüzü, herkesin aynı anda izlendiğini hatırlatan bir ekrandır. Balon uydu gözleri, drone gölgeleri, hava kalitesi sensörleri… Hepsi “tek dünya”nın vatandaşlarının nefesini bile sayar. Gökyüzü mavidir, ama o mavilik, kafesin tavanına boyanmış bir renktir. İnsanlar hâlâ yukarı bakarlar; çünkü başka bakacak yer kalmamıştır.
"Tek bir umut."
Bu umut, kalplerin en derininde, dilin ulaşamadığı bir yerde saklanır. Tek dünya devletinin resmi dilinde “umut” kelimesi yoktur; çünkü umut, düzenin kabul edemeyeceği bir sapmadır. Yine de bazı kalpler, geceleyin, ekranlar kapandıktan sonra, o kelimeyi sessizce taşır: Umut. Bir gün duvarların algoritmalarının bozulacağı, bir gün gökyüzünün gerçekten açık olacağı, bir gün “tek”in parçalanacağı umudu. Bu umut ne bağırılır ne paylaşılır; sadece taşınır. Taşımak bile cesaret ister.
"Tek bir ses."
Bu ses, totaliter, zorba ve dayatmacı bir yönetimin tek ve mutlak sesidir. Eleştiri suçtur, soru isyandır, şüphe hastalık sayılır. İnsanlar konuşmaz; konuşturulur. Düşünceleri, 1984’ün dünyasında olduğu gibi, henüz kelimeye dökülmeden bastırılır. Yüz ifadeleri okunur, kalp atışları ölçülür, göz bebeklerinin genişlemesi bile “düşünce suçu”nun kanıtı olabilir. Tek ses, milyonlarca boğazdan çıkan, aynı cümleleri tekrar ve tekrar eden bir sestir. Başka bir ses yükselirse, o ses “tek”e aykırı sayılır ve yok edilir. İnsanlar sesini çıkaramaz; çünkü ses çıkarmak, varlığını hatırlatmaktır. Kölelik ise, sesin bile unutulduğu yerde başlar.
Ve böylece tek dünya, tek yuva, tek gökyüzü, tek umut ve tek ses altında; insanlar hem var olur hem yok olur. Kalplerinde taşıdıkları o küçük, sessiz umut dışında… Hiçbir şeyleri kalmaz.
İşte,
"Tek bir dünya,
Tek bir yuva,
Tek bir gökyüzü,
Tek bir umut,
Tek bir ses" derken haber verdikleri, tasarlamak istedikleri gelecek budur.
Onlara engel olabilmenin ilk yolu budur:
“Sıfır atık”, “sıfır karbon”, “sürdürülebilir yaşam”, “ortak gelecek” diye süslenen her mottonun, aslında toplumu gönüllü köleliğe razı etmek için tasarlanmış, insani görünümlü bir zincir olduğunu idrak etmek.
Bu cümleler şekerle kaplı kelepçelerdir.
Gülümseme ile sunulan boyun eğmedir.
“Dünyayı kurtarıyoruz” denirken, aslında insanın kendi iradesi kurtarılmaktan alıkonuluyordur.
Tüm bunlar anlaşıldığı anda, rıza yoktur.
Rıza göstermeyenlerin sayısı çoğunluğa ulaştığı anda, o çok arzu ettikleri "Tek Dünya", daha doğmadan çöker.
Çünkü hiçbir kafes, içindeki insanların kapıyı kendilerinin kapatmasını istemediği sürece tamamlanamaz.
Ve hiçbir tek ses, çoğunluğun “hayır” dediği yerde tek kalamaz.
"Tek Dünya"ya HAYIR.
Hakaret nerede!
Doğa katliamları yapan şirketlerin sponsor olduğu bir organizasyon!
Ormanları, denizleri, gölleri, dereleri katleden şirketlerin sponsor olduğu bir organizasyonda iklim değişikliği ve çevre konuşuluyor!
Asıl hakaret bu!