Sebastian Bojemski

[Sebastian Bojemski @eS__Be]

@marcingielzak Pseudointelektualny bełkot człowieka wykształconego ponad swoją inteligencję.

[Sebastian Bojemski @eS__Be]

@krzysztofbosak Przecież jest kurs obronny i wyższy kurs obronny

[Centralny Przystanek Historia IPN @PrzystanekH]

#HistoriaToczySięDziś

Czym była Narodowa Organizacja Bojowa❓ Jak działała w konspiracji podczas okupacji❓ Jakie akcje prowadziła i co doprowadziło do jej dekonspiracji❓

🎥 O tym redaktorowi @k_swiatek opowiada dr Rafał Sierchuła z IPN w Poznaniu.

📺 https://t.co/753oslbsvJ

[Instytut Pamięci Narodowej @ipngovpl]

🇵🇱 Jako łączniczka, sanitariuszka i wartowniczka w Kompanii Sztabowej 100 (WSOP) brała udział w powstaniu warszawskim.

🟥 28 maja 1947 r. została zatrzymana przez UB w związku ze śledztwem i procesem rtm. Witolda Pileckiego. Skazano ją na 3 lata więzienia.

➡️ Po wyjściu na wolność kontynuowała przerwaną działalność naukową. W 1986 r. otrzymała profesurę filologii polskiej, była badaczem literatury staropolskiej.

🗞️ Współredagowała miesięcznik „Nike” Środowiska Fordoniarek Związku Więźniów Politycznych Okresu Stalinowskiego.

🗓️ 102 lata temu, 11 czerwca 1924 r., urodziła się Barbara Otwinowska, odznaczona tytułem 🎗️#KustoszPamięciNarodowej.

[Sebastian Bojemski @eS__Be]

@FilipMemches Bełkot, w którym nie dotyka istoty rzeczy w relacjach polsko-ukraińskich.

[Sebastian Bojemski @eS__Be]

@WBH_2016 Może zamiast powielać propagandę komunistów należy przeprowadzić rzetelne i skrupulatne badania: dom po domu oraz ekshumacje.

[Michał Majewski @MajewskiMichal]

Leszek Kraskowski, z którym pracowałem przez długie lata w tych samych redakcjach i działach, był cennym dziennikarzem i świetnym kolegą. Miał newsy, dojścia, widział tematy, umiał pisać. Jest Leszek ofiarą upadku starych papierowych mediów, w których były przyzwoite pieniądze, prestiż, ciągłe relacje między ludźmi, kierownicy, reguły, deadliny, codzienna rutyna. Na nowe, inne i niekiedy dziwne czasy Leszek często reagował buntem, brakiem przystosowania i zgody. Nie jest sposobem zamykanie w areszcie na trzy miesiące niekaranego intelektualisty i dziennikarza przed 60-tką. To w niczym nie pomoże Lesiowi i nie załatwi żadnych spraw. A wręcz przeciwnie. Są inne sposoby, inne metody przywołania do porządku, jeśli istotnie zbłądził. Nie trzeba ludzi trzymać w klatce. I to wiedzą wszyscy, którzy z Lesiem się zetknęli na jego długiej drodze. Od tych którzy są w TVN, po tych którzy są Gazecie Polskiej.

[Piotr Panasiuk @Piotr__Panasiuk]

Iran wznowił działania wojenne, atakując Izrael, który złamał 100 razy zawieszenie broni
▪️Wystrzelono już 5 fal rakiet.
▪️Atakowane są północne rejony kraju.
▪️To odpowiedź na dzisiejsze ataki Izraela na stolicę Libanu.
➖ „Ostrzegaliśmy, że jeśli przestępstwa w południowych przedmieściach Bejrutu się rozprzestrzenią, uderzymy na cele na okupowanych terytoriach”, oświadczył Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej.
▪️Na nagraniu widać Irańczyków machających flagami i cieszących się z odwetowych ataków.
▪️Tymczasem izraelscy urzędnicy twierdzą, że przygotowują odpowiedź dla Iranu na ten atak.

[August Żywczyk @august_zywczyk]

Dzisiaj jest rocznica śmierci sierżanta Sitka, który oddał życie, broniąc granicy Polski.

Cześć jego pamięci 🇵🇱

[Przemysław J. Binkowski 🇵🇱 @PJJBinkowski]

🔴 Spójrzmy dziś w oczy prawdziwym bohaterom Wołynia – rodzinie Parfeniuków.

W 1943 roku, podczas rzezi wołyńskiej, Ukrainiec Petro Parfeniuk odmówił współpracy z UPA, choć groziła za to śmierć. Razem z bratem Pawkiem ostrzegał Polaków przed nadchodzącymi napadami i pomagał ratować rannych po atakach.

Dzięki ich odwadze ocalało około 50 osób.

UPA zemściła się w bestialski sposób – zamordowano ich rodziców, a następnie Pawka, jego żonę i 4-letnią córkę. Z rodziny przeżyli tylko Petro i jego siostra Luba.

Po wojnie Petro zamieszkał w Polsce. Mieszkańcy wybrali go na wójta, a gdy podczas Akcji „Wisła” groziły mu represje, obronili go ci sami Polacy, którym wcześniej pomagał.

Historia Wołynia to nie tylko opowieść o zbrodniarzach. To również historia ludzi, którzy w czasach nienawiści potrafili zachować człowieczeństwo i zapłacili za to najwyższą cenę.

Cześć ich pamięci. 🇵🇱🕯️

#Wołyń #RzeźWołyńska #HistoriaPolski #Pamiętamy #BohaterowieWołynia

[Sebastian Bojemski @eS__Be]

@Robson1872 A czy chodzi o tych Kozaków, co brali udział w walkach w Warszawie w sierpniu 1944 r.?

[Sebastian Bojemski @eS__Be]

Sprawa Rzezi Wołyńskiej mogła zostać należycie "załatwiona" między lutym a sierpniem 2022 r. Niestety rząd RP nie zdobył się wówczas na wykorzystanie tego momentum.

[Robert Winnicki @RobertWinnicki]

Jaki problem z Banderą, historią Ukraińskiej Powstańczej Armii i decyzją Zełeńskiego o nazwaniu jednostki wojskowej mianem UPA, mają Polacy?

Postanowiłem opowiedzieć tę historię dosyć szeroko i mam nadzieję, że automatyczne tłumaczenie tekstu, które mamy dzięki @elonmusk, pozwoli przeczytać go nie tylko Polakom ale również Ukraińcom, jak i być może użytkownikom innych języków. Zapraszam na dłuższy🧵

ZANIM DOSZŁO DO LUDOBÓJSTWA - lata 1918-1939

W 1918 roku, po 123 latach obcej okupacji, odrodziło się państwo polskie. Polacy zamieszkiwali wówczas, w zwartych lub rozproszonych grupach, na ogromnym obszarze Europy Wschodniej, obejmującym sporą część terytoriów dzisiejszej Ukrainy, Białorusi oraz Litwy, a nawet Łotwy. Po dziś dzień (2026) państwa te zamieszkują mniej lub bardziej liczne grupy Polaków, którzy żyją tam od setek lat. W latach 1918-1939 odrodzone państwo polskie zamieszkiwały liczne mniejszości narodowe. Wsród nich było około 10% Żydów i aż 14% Ukraińców. Polacy stanowili około 70% mieszkańców własnego państwa.

Ukraiński nacjonalizm lat 1918-1939 wyrósł z klęski prób stworzenia własnego państwa po I wojnie światowej i wojny polsko-ukraińskiej o Małopolskę Wschodnią. Dla wielu ukraińskich działaczy porażka z lat 1918-1921 stała się dowodem, że zawiodły umiarkowanie, kompromis i parlamentarna polityka. W Galicji, na Wołyniu i innych regionach II RP zaczęło narastać przekonanie, że tylko zdyscyplinowany, elitarny i gotowy do przemocy ruch zdoła doprowadzić do niepodległości. Z tego klimatu wyrosły najpierw Ukraińska Organizacja Wojskowa, a potem, od 1929 roku, Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów.

Kluczowy wpływ na doktrynę polityczną wywarła doktryna Dmytra Doncowa, zwykle opisywana jako integralny nacjonalizm. Doncow odrzucał demokratyczny pluralizm i humanitaryzm, a w ich miejsce stawiał wolę, fanatyzm, ekspansję i przemoc polityczną. Szczególnie jaskrawe są sformułowania z jego pracy: „każda nowa idea jest nietolerancyjna”, wielka idea narodowa ma być „nieprzejednana, bezkompromisowa, fanatyczna i ‘amoralna’”, a naród lub wielka idea „musi przypisać ogromną rolę w życiu narodów przemocy”.

Polsko-ukraiński konflikt na Kresach w latach 1918-1939 miał charakter zarazem narodowy, społeczny i państwowy. Zaczął się jako otwarta wojna o terytorium i władzę, zwłaszcza o Galicję Wschodnią i Lwów, a po ustaleniu granic przeszedł w długotrwały konflikt między państwem polskim a znaczną częścią ukraińskiej społeczności. Dla Polaków chodziło o utrzymanie integralności państwa i kontroli nad spornymi ziemiami; dla wielu Ukraińców było to doświadczenie przegranej państwowości, marginalizacji politycznej i presji asymilacyjnej. Napięcia wzmacniały spory o szkolnictwo, język, cerkiew, ziemi��, administrację i reprezentację polityczną.

Państwo polskie prowadziło wobec Ukraińców politykę czasami niespójną, chwilami twardą i represyjną, czego symbolem stała się pacyfikacja Małopolski Wschodniej w 1930 roku. Z drugiej strony radykalny, ukraiński nurt nacjonalistyczny odrzucał drogę legalną i świadomie eskalował przemoc. Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów traktowała terror jako narzędzie wychowania narodu i destabilizacji państwa: chciała uderzać nie tylko w polskich urzędników, lecz także w Ukraińców skłonnych do kompromisu, by zniszczyć umiarkowane przywództwo i spolaryzować społeczeństwo.

Tę logikę dobrze oddaje "Dekalog ukraińskiego nacjonalisty", autorstwa Stepana Łenkawskiego, ogłoszony w 1929 roku; jego kanoniczne brzmienie znamy też z późniejszej broszury Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów. Najbardziej jaskrawe punkty to: „Zdobędziesz państwo ukraińskie albo zginiesz w walce o nie”, „Nienawiścią i bezwzględną walką będziesz przyjmować wrogów twego narodu” oraz „Nie zawahasz się wykonać najniebezpieczniejszego czynu, kiedy tego wymaga dobro sprawy”.

Ważnym tłem tego konfliktu były stosunki narodowościowe na ziemiach południowo-wschodnich II Rzeczpospolitej Polskiej. W województwie wołyńskim ludność ukraińska i ruska stanowiła około 68,4%, polska 16,6%, a żydowska według kryterium językowego około 9,9%. W województwie stanisławowskim było to odpowiednio 68,8%, 22,4% i 7,4%. W województwie tarnopolskim proporcje były bardziej wyrównane: około 49,3% ludności posługiwało się językiem polskim, 45,5% ukraińskim lub ruskim, a 4,9% jidysz lub hebrajskim. W województwie lwowskim jako całości przeważała ludność polskojęzyczna, około 57,7%, wobec 34,1% ukraińsko- i ruskojęzycznej oraz 7,5% jidysz i hebrajskiego (spis 1931).

Równie istotny jest podział między miastem a wsią. Na wsi, zwłaszcza w Galicji Wschodniej i na Wołyniu, silna była przewaga ludności ukraińskiej, natomiast najważniejsze miasta miały charakter mieszany, najczęściej polsko-żydowski z istotną, lecz mniejszą obecnością ukraińską. Lwów był miastem przede wszystkim polsko-żydowskim: w 1931 roku 63,48% mieszkańców podało język polski jako ojczysty, 24,12% jidysz lub hebrajski, a około 11% ukraiński lub ruski. W Stanisławowie (dzisiaj Iwano-Frankiwsk) według danych spisowych około 41,4% mieszkańców stanowili Żydzi, 37,2% Polacy i 18,6% Ukraińcy. W Tarnopolu ludność żydowska stanowiła 39,3% mieszkańców, podobnej wielkości społeczność tworzyli Polacy a mniej niż 20% - Ukraińcy i Rusini. Na Wołyniu także widoczna była różnica między prowincją a miastami: Łuck miał około 48,5% ludności żydowskiej, choć całe województwo było wyraźnie zdominowane przez ludność ukraińską z występującymi, często wyspowo, polskimi wsiami i dworami.

Oczywiście, strona ukraińska będzie przytaczała w tym kontekście, w odpowiedzi, historyczny rachunek krzywd. Polsko-ukraińskie walki o Lwów w latach 1918-19, niektóre przejawy przymusowej polonizacji czy ograniczania ukraińskich aspiracji narodowych. Konflikt był oczywisty i nierozwiązywalny. Miliony Polaków oraz Ukraińców zamieszkiwały wspólnie olbrzymi obszar południowo-wschodniej Polski. Z drugiej strony warto podkreślić, że Ukraińcy zamieszkujący Polskę mieli i tak dużo więcej "szczęścia" niż ci, którzy pozostali po drugiej stronie granicy, w Związku Sowieckim. Ukraina sowiecka została bowiem poddana nie tylko komunizmowi, kolektywizacji i masowej eksterminacji elit, w tym cerkwi. Ukraina sowiecka została poddana olbrzymiemu planowemu ludobójstwu, hołodomorowi, który pochłonął miliony ofiar.

Ukraińcy w Polsce w latach 1918-1939 nie mieli lekko i nikt rozsądny nie będzie temu przeczył. Niemniej, państwo polskie nigdy nie prowadziło ich zaplanowanej eksterminacji. Państwo polskie umożliwiało też, mimo ograniczeń, funkcjonowanie wielu ukraińskich szkół, organizacji, instytucji. Mimo to, już na wiele lat przed wybuchem II wojny światowej, Polska musiała zmierzyć się z zaplanowaną i systematycznie organizowaną, ukraińską działalnością terrorystyczną.

W II Rzeczypospolitej Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów prowadziła działalność terrorystyczną i sabotażową. Jej członkowie organizowali podpalenia, napady na banki, poczty i ambulanse pocztowe, a także zamachy na przedstawicieli państwa polskiego oraz na Ukraińców uznanych za zdrajców lub ugodowców. Do najbardziej znanych należały zabójstwa Tadeusza Hołówki w 1931 roku, Iwana Babija i ministra Bronisława Pierackiego w 1934 roku; planowano też zamach na wojewodę Henryka Józewskiego. Celem tych akcji było jednocześnie osłabienie Polski, radykalizacja własnego społeczeństwa i pokazanie, że legalna polityka ukraińska jest bezsilna.

Warto to podkreślić - poseł Tadeusz Hołówko był jednym z najważniejszych polskich rzeczników porozumienia polsko-ukraińskiego i właśnie dlatego stał się dla Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów celem szczególnie niewygodnym. Został zamordowany 29 sierpnia 1931 roku w Truskawcu. Minister Bronisław Pieracki, zamordowany 15 czerwca 1934 roku, również nie był wyłącznie symbolem represji; zamach na ministra miał także storpedować możliwość porozumienia z umiarkowaną częścią społeczeństwa ukraińskiego. Z kolei po stronie ukraińskiej wyjątkowo wymowne było zabójstwo Iwana Babija, dyrektora ukraińskiego gimnazjum we Lwowie, krytyka skrajnego nacjonalizmu i człowieka związanego z legalną, umiarkowaną działalnością społeczną. Został zamordowany w 1934 roku. To pokazuje bardzo jasno, że terror Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów był wymierzony nie tylko w Polaków, ale także w samych Ukraińców, jeśli tylko uznano ich za przeszkodę dla rewolucyjnej linii ruchu.

W tym samym kontekście trzeba wspomnieć o procesie Stepana Bandery. Jako przywódca krajowych struktur Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów należał on do głównych organizatorów akcji terrorystycznych. W procesie dotyczącym zabójstwa Bronisława Pierackiego, toczącym się w Warszawie od 18 listopada 1935 roku do 13 stycznia 1936 roku, Bandera został skazany na karę śmierci, zamienioną następnie na dożywotnie więzienie. Sam proces miał duże znaczenie polityczne, bo ujawnił skalę konspiracji, jej strukturę i rolę Bandery w kierowaniu terrorem.

Do 1939 roku ukraiński nacjonalizm w jego radykalnej, ounowskiej postaci był już więc nie tylko ideą niepodległościową, ale także rewolucyjną doktryną politycznej przemocy. Łączył pogardę dla kompromisu, etos fanatycznego poświęcenia i akceptację terroru jako narzędzia dziejowego działania. To właśnie ten splot idei Doncowa, dekalogu Łenkawskiego i praktyki Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów ukształtował najbardziej skrajną postać ukraińskiego nacjonalizmu u schyłku II Rzeczypospolitej.

<Mychajło Kołodziński pisał np. w ukończonej w 1938 r. "Wojennej doktrynie ukraińskich nacjonalistów", że podczas powstania nacjonalistycznego nadarzy się okazja, aby „wymieść do ostatniej nogi element polski na ziemiach zachodnioukraińskich”.

Polacy stawiający opór mieli zostać zniszczeni w walce, a pozostali sterroryzowani i wypędzeni za Wisłę. Ko��odziński na tym nie poprzestawał. Oprócz fizycznej eliminacji wrogiej ludności, apelował o niszczenie śladów wrogiego panowania, które ucieleśniał obraz „polskiego dworu”>

1/4

[Sebastian Bojemski @eS__Be]

@RobertWinnicki doskonały tekst oddający istotę relacji polsko-ukraińskich z okresu 1918-1947.

[Michał Dworczyk @michaldworczyk]

Musimy przywrócić obowiązkowe szkolenie wojskowe! Jesteśmy ostatnim krajem NATO graniczącym z Rosją, który nie wprowadził obowiązkowego szkolenia rezerw. A jednym z najważniejszych elementów odstraszania przeciwnika jest szeroka, dobrze wyszkolona rezerwa.

Polska nie może poprzestać tylko na zakupach nowoczesnego sprzętu wojskowego, ktoś musi go obsłużyć. Potrzebujemy przywrócenia obowiązkowego szkolenia wojskowego - 3 miesiące intensywnej służby po szkole średniej, ale w nowoczesnej, dostosowanej do współczesnych realiów pola walki formule.

Wszystkim zainteresowanym polecam raport o Powszechnej Służbie Państwowej, autorstwa Instytutu Wschodniej Flanki @EFI_IWF oraz @InstSobieskiego, a przede wszystkim zgłoszenie się na ochotnika i służbę. Przeszkolenie w 1. Warszawskiej Brygadzie Pancernej @1WBPanc było dobrą szkołą życia oraz przygodą, a złożenie przysięgi wojskowej przed sztandarem to największy honor!

[Artur Chodziński @A_Chodzinski]

@Cenckiewicz Oczywiście każdy może powiedzieć, że stawiam te tezy bez dowodów. To prawda. Ale jeśli coś wygląda jak Rosja, brzmi jak Rosja i pachnie jak Rosja, to przeważnie bywa Rosją. Mam nadzieję, że poznamy prawdę.

[Andrzej Poczobut @poczobut]

77 lat temu w okolicy wsi Bakszty na Grodzieńszczyźnie zginął przebijając się przez pierścień obławy ppor. Anatol Radziwonik ps. Olech ostatni dowódca antykomunistycznego podziemia na dawnych ziemiach II RP włączonych w skład ZSRR. Był on Polakiem wiary prawosławnej

[Max Hübner @HubnerrMax]

Andrzej Poczobut po odebraniu Orderu Orła Białego:

"Panie Prezydencie, jestem onieśmielony.
Nie czuję się bohaterem - bohaterami byli ci, o których gloryfikację byłem oskarżany".

Wśród nich wymienił również "Łupaszkę", którego pamięć niszczą postkomuniści z Salonu III RP.

[Jan Molski 🇵🇱 @JanMolskiIII]

Silni Razem chyba zawału dostali 🫠

[Sebastian Bojemski @eS__Be]

@StZerko Na podstawie własnych obserwacji mogę stwierdzić, że zwykle bogaty dorobek naukowy nie idzie w parze z umiejętnościami organizacyjnymi.

[Sebastian Bojemski @eS__Be]

@StZerko Nie odnosząc się do dorobku naukowego Nawrockiego i Szpytmy, na czele dużej organizacji powinien stać dobry organizator. Oczywiście musi rozumieć i czuć cele i misję instytucji, którą kieruje. Może to wynikać z pasji lub wykształcenia.