İnce Memed, Abdi ağayı öldürmeye gittiğinde,
“Beni öldürmen neye yarar? Bir ağa gider, yerine başka biri gelir,” demişti ağa.
“Olsun,” diye karşılık vermişti İnce Memed, “benim yerime de başka bir İnce Memed gelir.” Demişti.
Aramızdan ayrılışının 11. yıl dönümünde, Yaşar Kemal’i saygı, sevgi ve özlemle anıyoruz.
Normal, olağan diye nitelendirebileceğimiz hiç bir şey bırakmadılar. İnsanlar görünüşlerinden, evlerinden, kıyafetlerinden utanır hale geldi. Sürekli “daha fazlası var, bundan daha fazlasına ihtiyacım var” içerikleri ile elde olan hiç bir şeyin kıymeti ve farkındalığı kalmadı. Evlerimiz özel ve öznel olmaktan çıktı. Aynı tasarımlar, aynı beyaz/soft/gri tonlar. Dolaplarımız aynı, makyaj malzemelerimiz aynı, takip ettiğimiz trendlerin dönemi var ve herkes bunlara uymalı. Bu kadar sistematik bir ilerleyişin içerisinde “özel” hissedeceğimiz hiç bir şey kalmadı.
Clean girl, messy girl, tradwife, pinterest evi vb. akımların her biri bizim için olağan her şeyin, öyle olmaması daha ideal bir versiyonda olması gerektiği ile ilgili bireysel başarısızlık hissi uyandırdı. Kendimizi, kıyafetlerimizi, evimizi, eşyalarımızı beğenmemeye ve sürekli olarak bu akımların her birine yetişip yeterli hissetme uğruna kendi kimliğimizden uzaklaştık
“Bağzı” avukatlara tuhaf ama bana normal gelen şeyler;
-Hüküm ve yemin dışında ayağa, yalnızca canım isterse kalkarak konuşurum
-Hakimlere efendim demem
-Hakim söz verdiğinde teşekkür etmem
-Karar lehime olunca hakimin eteğini öpmem
-Duruşma salonundan geri geriye çıkmam
-Mesleğe ister yeni, ister geç başlamış olsun tüm meslektaşlara saygı gösterir, dayanışırım
25i aştığım gibi gelen bu hadsiz konfor merakı ne ya. yumuşak olmayan kıyafet giyemem uzun sırayı beklemem. burdan gidiyorum HAMUR İŞİ yiyeceğim. battaniyem peluş olacak çayım yanımda duracak. pijamam TAKIM olacak mınakoyim anlaşıldı mı
"İnanç modası" var artık.
Tanrı’ya inanmıyor ama tarota, büyüye, astrolojiye, ezoterizme, numerolojiye, aile dizilimine, ritüellere inanıyor. Bir tarihi figüre, ideolojiye, siyasi lidere iman derecesinde inanıyor.
Ve bu trajik tutarsızlık içinde Tanrı’ya inananları küçümsüyor.
eskiden ben de böyle zannediyordum ama sonra anladım ki eğer yetiştiğiniz ortamda sık sorun çıkıyorsa böyle oluyor. bir sorun mu var, herkesin yüzü gülüyor mu sorgusu güvensizliğin getirdiği bir alışkanlık. sen kalbim açık sanırsın, kalbin sürekli tetikte olan bir haldedir sadece
Yeterince bencil olmazsanız ahlaklı olamazsınız ve merhametin olduğu yerde adalet olmaz. "Allah rızası" adı altında enayi yerine konuluyor olabilirsiniz.
Çok var böyle anlatırım bi ara
Son zamanlarda sosyal medyada servis edilen bu videolar nedense hep “kadınlar çalışma hayatına uygun değil” sonucuna varıyor. Burada odaklanılması gereken, cinsiyet fark etmeksizin insani olmayan çalışma şartları. Samimi olsanız tarlada bahçede çalışan kadınları konuşurdunuz önce