No, you cannot walk 10,000 steps daily, get 8 hours of sleep, cook every night, clean every day, take care of a family, make time for your own hobbies, and still be productive at work every day. This is not just propaganda, it is nonsense. Free yourself from it.
Herkes çok mutsuz. Memleketin iliklerine kadar hissettiği bu mutsuzluğa en son 6 Şubat sonrası şahit olmuştum. Ki o zaman bile birbirimizin yaralarını sarmaya dair bir umut vardı içimizde. O da yok artık. Uçsuz bucaksız bir yas evinde gibiyim.
Psikolojik açıdan bakıldığında, birinden vazgeçmek zorunda kalmak, yalnızca bir ilişkinin sona ermesiyle açıklanabilecek bir deneyim değildir; aynı zamanda kişinin kurduğu duygusal bağla, beklentileriyle ve gerçekleşmesini istediği gelecekle vedalaşmasını da içerir. Bağlanma kuramı açısından değerlendirildiğinde, duygusal bağ kurduğumuz kişiler zamanla yalnızca hayatımızda yer alan insanlar olmaktan çıkar; güven, aidiyet ve geleceğe ilişkin beklentilerimizin de bir parçası hâline gelir. Bu nedenle bir ilişkiden uzaklaşmak gerektiğinde, zihinsel olarak verilen karar ile duygusal olarak yaşanan süreç her zaman aynı hızda ilerlemez. İnsan, bir ilişkinin kendisi için sürdürülebilir olmadığını fark edebilir ancak bu farkındalık, hislerinin aynı anda ortadan kalkmasını sağlamaz. Tam da bu noktada, bilişsel değerlendirme ile duygusal bağlılık arasındaki gerilim ortaya çıkar: Kişi neden gitmesi gerektiğini bilebilirken, geride bırakmak zorunda kaldığı şeyin yasını tutmaya devam edebilir. Kayıp ve yas süreçleri yalnızca ölümle sınırlı değildir; sona eren ilişkiler, gerçekleşmeyen ihtimaller ve artık mümkün görünmeyen gelecek tasarıları da kişide bir yas deneyimi oluşturabilir. Üstelik bazen insanı en çok zorlayan, birini artık istememek değil, istemeye devam ettiği hâlde o ilişkinin içinde kalamayacağını kabul etmektir. Çünkü vazgeçmek her zaman duygunun bitmesiyle değil, duygunun varlığına rağmen kişinin kendi ihtiyaçlarını, sınırlarını ve gerçekliğini gözetmesiyle ilgilidir. Bu süreçte üzüntü, özlem, kararsızlık ve geçmişe dönme isteğinin bir arada yaşanması, kişinin mutlaka yanlış bir karar verdiği anlamına gelmez; bunlar, duygusal bağın çözülmesinin zaman alabileceğini gösteren deneyimler olabilir. İyileşme de her zaman unutmak ya da artık hiçbir şey hissetmemek değildir. Bazen iyileşmek, yaşananların kişi için taşıdığı anlamı inkâr etmeden, geçmişteki bağın bugünkü yaşamı belirlemesine izin vermemeyi öğrenmektir. Çünkü insan, birini sevmekten vazgeçemediği için değil, sevginin tek başına bir ilişkinin devam etmesi için yeterli olmadığını anladığı için de uzaklaşabilir. Ve bazı vedaların en ağır tarafı, karşıdaki insanın artık sevilmemesi değil; sevginin varlığına rağmen birlikte kalmanın mümkün olmadığını kabullenmektir.🤍
bipolar, okb gibi bazı rahatsızlıklarda erken yaşta alınan çok büyük dini eğitimin yarattığı sanrılar üzerine bir şeyler yazmak istiyorum psikolojik olarak değil de araştırma olarak yani sanrı da değil aslında ama o kadar tetikleyici şey var ki