یهنجابتی هم بعضیا دارن در غصهخوردن. در رنجکشیدن. یهمعصومیتی که نشون از اصالته، که رنج رو میپذیرن، که شیون و نالهی بیخودی نمیکنن، که انگار پذیرفتن ایندنیا قرار نیست چیزی جز رنج باشه. من واقعا احترام دارم برای اینآدما. همینا هم هستن که موقع رنج دیگران میشن پناه. میشن مرهم.