Latife hanım, ölmesi yüksek ihtimal olan bir adamla, mağralarda, derme çatma çamurdan yapılma evlerde, suikast veya hava bombardımanı endişesiyle yıllarca yaşadı. Hayat çok garip, şimdi bambaşka bir hayatı yaşıyor.
kendisini hiç tanımıyorum fakat bu tivitinde yazdığı son duası tüm gün dilimdeydi. Allah bu vesile ile çokça dua almayı ona da nasip etti. Allah'a olan teslimiyeti buradan anlaşılıyor. kabrin cennet bahçesi olsun güzel kardeşim.
Ağzınıza koyup lezzetini aldığınız her yemek, koşarak gidebildiğiniz her yer, sağa dönüp uyuyabildiğiniz geceler için kısaca her bir lezzet için şükredin olur mu? Yoklukları ansızın olabiliyor. Elhamdülillah ala kulli hal
“...kimsenin lüks standartlarına, verdiği pozlara aldanmayın; Allah herkesi değişik kıvrandırıyor!”
|Abdulmetin Balkanlıoğlu
Rahmet olsun, bu nasıl cümledir.
İnsan incinmemeyi güç sanıyor. Sesini sağlam tutuyor, yarasını saklıyor, kendi yükünü kimseye göstermeden taşımayı öğreniyor. Zırhlara bürünüyor.
Fakat zırh yalnızca darbeyi kesmiyor, teması da azaltıyor.
Bir gün, güvendiği birinin yanında o zırhı indiriyor, kendini korumaktan vazgeçiyor. Sözü yarım kalıyor, sesi titriyor, sakladığı yerlerinden görünüyor. Aaa o da ne? Muhatabı çekip gitmiyor.
Karşısındaki yine de kalıyor. İşte o küçücük “kalış”, içimizde yıllardır nöbet tutan bir şeyi iyileştiriyor. Çünkü ruhun en derin ihtiyacı anlaşılmak, olduğumuz gibi kabul görmek.
Yakınlık da burada başlıyor: Kendimizi savunmaya ihtiyaç duymadığımız yerde. Bazen insanı iyileştiren, yaranın kapanmasından ziyade o yarayla da sevilebildiğini görmesidir.
Olduğu gibi.
Rasûlullah'ın ﷺ çocukken amcası Ebû Tâlib'le birlikte yaptığı Suriye seyahati sırasında, Rahip Bahira ile görüştüğü manastırın kalıntıları... Busrâ'ş-Şâm, Suriye.
📷 Taha Kılınç