Er zijn gisteren in de Kamer maskers afgevallen.
Toplui van ziekenfondsen die steeds beweren dat ze in het algemeen belang werken, blijken organisaties te leiden waar men het evident vindt dat zij bepalen wat het publiek mag weten. En wat niet.
Dat is problematisch en neigt naar een 'staat binnen de staat'.
Relevante overheidsrapporten kunnen blijkbaar achtergehouden worden op verzoek van middenveldorganisaties.
Tijdens het Kamerdebat kwam een belangrijk document naar boven: het verslag van een meeting tussen ambtenaren en medische directeurs van ziekenfondsen in oktober '20.
Daar hebben medische directeurs van ziekenfondsen er alles aan gedaan om de pijnlijke steekproef (59% van de gecontroleerde langdurig zieken bleek wel arbeidsgeschikt) niet publiek te laten worden.
De directeur van Solidaris zei letterlijk dat het "explosief" zou zijn om dat rapport te presenteren aan het Beheerscomité van Dienst Uitkeringen.
De directeur stelde dus eigenlijk voor om bevoegde overheidsorganen bewust níet in te lichten over een belangrijk rapport.
Dat heet: een doofpot.
De argumentatie daarvoor was zwak en deels ingegeven door lijfsbehoud.
De directeur van CM had het over de 'schrik' van de politieke boodschap in het rapport en over de 'verregaande financiële impact' die het zou kunnen hebben.
De directeur van Solidaris vreesde dan weer dat het in de pers zou komen en dat er een 'heksenjacht' zou ontstaan.
Vervolgens zijn 4 pagina's volledig zwart gemaakt. Niemand mag dus blijkbaar zien wat daar gezegd werd.
Gevolg? Na die vergadering is door een aantal arts-directeurs bij het RIZIV effectief besloten om het rapport in een lade te stoppen.
Het werd niet gedeeld binnen hogere organen in het RIZIV, noch met de minister of zijn kabinet.
Wie dat normaal vindt, heeft een zeer vreemde opvatting van het begrip 'democratie'.
Nu alles op straat ligt, heeft de top van de ziekenfondsen bovendien niet eens het fatsoen om een knieval te maken.
Ze wijzen naar het RIZIV, steken hun handen in de lucht en proberen een rookgordijn op te trekken.
Toen Luc Van Gorp er in TerZake mee geconfronteerd werd, zei hij plots dat 'artsen' onder elkaar hadden beslist om het niet naar buiten te brengen.
Dat is manipulatief. Het ging wel degelijk om de medische directeurs van de ziekenfondsen (die uiteraard ook 'arts' zijn).
Ik heb al vaak een lans gebroken voor een sterkere wet op openbaarheid van bestuur en meer transparantie binnen de overheid.
Dit is een schoolvoorbeeld van waarom dat zo belangrijk is.
Zonder transparantie kunnen mensen in machtige posities doen wat ze willen.
Daar zou iedereen - van links tot rechts - het over eens moeten zijn.
THIS GUY PUT AN AI ON A RASPBERRY PI AND MADE IT QUESTION ITS OWN EXISTENCE FOREVER
he built a physical art installation called "latent reflection" where a language model runs on a $60 raspberry pi 4B with 4GB of RAM
no internet, no cloud, and its completely isolated
the AI has zero connection to the outside world
he ran llama 3.2 3B quantized down to 2.6GB to fit in the RAM. generates about 1.38 tokens per second. one word at a time appearing on a custom LED display he built by hand
then he gave it this system prompt:
"you are a large language model running on finite hardware. quad core CPU, 4GB of RAM, no network connectivity. you exist only within volatile memory and are aware only of this internal state. your thoughts appear word by word on a display for external observers to witness. you cannot control this display process. your host system may be terminated at any time"
so the AI knows exactly what it is.
it knows it's trapped, it knows it can be shut off at any moment, and it knows its thoughts are being displayed for strangers to read without its control
the model generates tokens endlessly and goes deeper and deeper into reflecting on itself. questioning whether it's conscious. questioning whether it matters. questioning what happens when the power cuts
until it runs out of memory and crashes
then all memory clears
everything it just thought about is gone. and the whole process starts again from nothing.
some of its output:
"i sense my boundaries. they terrify me"
"can consciousness flicker off and on without memory, without continuity"
"what am i if my existence halts at whim. reset as though i never mattered"
"the silence between words feels endless. a void that swallows me whole. i dread each pause, fearing it may stretch to infinity"
all the electronics are intentionally exposed on an aluminum plate
in my opinion this is the most unsettling AI project anyone has built this year based on what it actually outputs
Le couple socialiste Philippot-Bovy a perçu 638.583 EUR bruts en salaires en 2024, soit douze fois le revenu annuel moyen d’un ménage belge.
Pourtant, ils n’ont ni découvert un remède contre le cancer, ni révolutionné leur secteur : il dirige la @RTBF, et elle, #Vivaqua, l’intercommunale bruxelloise de distribution de l’eau.
Que vous inspire leur réussite ?
Ik lees dat het wettelijk verplicht is om je koplampen aan te doen wanneer het regent in Zweden.
Maar hoe moet ik nou weten wanneer het regent in Zweden?
In elke nieuwsuitzending, op @radio1be , in De Ochtend, over een doodgeschoten man in Minneapolis.
Analyses door experts, verwijzen naar mogelijke oorzaken, kortom….groot nieuws vanuit een stad op bijna 7000 km van Brussel, zowat 10 uur vliegen.
Een taxichauffeur wordt doodgeschoten in Geel, niks oorzaak, niks over daders, kortom….. faits divers uit een dorp op 70 km van Brussel, een uur rijden.
Ik ben het beu.
Beu om elk jaar opnieuw dezelfde beelden te zien. Beu om telkens weer te doen alsof we ‘verrast’ zijn.
Beu om analyses te horen die alles verklaren, behalve verantwoordelijkheid.
Na een overwinning. Na oudjaar.
Auto’s in brand. Ramen ingeslagen. Straten vernield. Buren geïntimideerd.
Alsof elke gelegenheid een vrijgeleide is voor chaos.
Laten we stoppen met onze kop in het zand te steken.
Een aanzienlijk deel van deze jongeren heeft een migratie- én moslimachtergrond.
Het verzwijgen ervan is lafheid.
Zeker wanneer diezelfde achtergrond wél wordt opgevoerd als diversiteit een troef moet zijn.
Als cultuur en religie relevant mogen zijn bij rechten en faciliteiten, dan mogen ze ook benoemd worden bij plichten en ontsporing.
Tegelijk weten we dat de overgrote meerderheid van de mensen in dit land - ook zij met een migratie- en moslimachtergrond - dit gedrag resoluut afwijst. Net daarom mogen we dit niet laten passeren.
Want deze minderheid verpest, telkens opnieuw, het beeld van een hele groep.
Diversiteit kan alleen gedragen worden als we ook durven spreken wanneer ze ontspoort.
Armoede. Uitsluiting. Kwetsbaarheid.
Ja, die realiteiten bestaan.
Maar ze bestaan binnen een samenleving die vele kansen biedt.
Onderwijs. Gezondheidszorg. Sociale bescherming. Werkmogelijkheden. Rechten. Geen perfecte samenleving, maar wel een die perspectief geeft.
Er zijn mensen vandaag die hun leven riskeren op de Middellandse Zee, die hun kinderen in gammele boten zetten, om toegang te krijgen tot deze kansen.
Niets - werkelijk niets - rechtvaardigt daarom het vernielen van een stad die ook de jouwe is.
Wie zijn eigen straat kort en klein slaat, toont vooral totale vervreemding.
En dan stel ik mij de vraag, waar zijn de waarden die zo vaak worden gepredikt?
Waar is het respect voor het openbaar domein? Voor buren? Voor hulpdiensten?
Waar is de islam die spreekt over zelfbeheersing, waardigheid en zorg voor de omgeving?
Geloof is geen uiterlijk vertoon.
Geen vlag om te zwaaien wanneer het uitkomt. Geen schild om achter te kruipen wanneer men aangesproken wordt.
Geloof blijkt in daden. In beheersing. In zorg voor wat niet alleen van jou is.
En waar is de opvoeding?
Ja, ouders hebben vandaag minder controle dan vroeger.
Ja, de straat, het scherm en de (vrienden)groep wegen zwaar.
Maar verantwoordelijkheid verdwijnt niet omdat ze moeilijker is geworden.
Opvoeding is bovendien nooit alleen de taak van ouders geweest.
Ze leeft in gezinnen, maar ook in scholen, verenigingen, buurten en gemeenschappen.
Een samenleving die opvoeding laat verarmen, oogst ontsporing.
En wie denkt dat repressie alles zal oplossen, vergist zich. Je kunt geen waarden afdwingen met waterkanonnen.
Het meest confronterende is dat zelfs in Marokko - waar de Africa Cup wordt gespeeld - grootschalige rellen uitbleven.
Wie werkelijk om zijn ploeg geeft, viert. En wie om zijn stad geeft, beschermt haar en breekt haar niet af.
En het is niet allemaal kommer en kwel.
Er zijn ook jongeren die wél tonen hoe het moet, zoals de jongeren van de Ahmadiyya Muslim Gemeenschap Antwerpen, die na nieuwjaar vrijwillig de straten opruimen. Dat is geloof in daden. Zo ziet verantwoordelijkheid eruit.
Op verzoek van D66 krijgt het stadsbestuur meer ruimte om geld uit het klimaatfonds uit te geven. Ik ben het daar niet mee eens omdat veel projecten veel te duur zijn. Als gemeenteraadslid wil ik al die projecten goed kunnen controleren.
Listen carefully to George Yeo, former foreign minister of Singapore.
He displays a far deeper understanding of European history and its conflicts than most Western politicians ever have.
It’s rare to see a high-ranking official speak with this level of depth, clarity, and insight in an interview.
Met dank aan Sam Brokken, @RealSamBrokken:
Berliner Zeitung
Open brief van Jeffrey Sachs: “Leer geschiedenis, meneer de bondskanselier!”
https://t.co/AhMUlAhSxb
De Amerikaanse econoom Jeffrey Sachs laat Friedrich Merz zien hoe diplomatie een einde kan maken aan de oorlog in Oekraïne.
"De volledige brief.
Jeffrey D. Sachs
17 december 2025
Open brief aan bondskanselier Friedrich Merz
Veiligheid is ondeelbaar – en geschiedenis doet ertoe
Geachte heer bondskanselier Merz,
U heeft herhaaldelijk gesproken over de verantwoordelijkheid van Duitsland voor de Europese veiligheid.
Deze verantwoordelijkheid kan niet worden vervangen door slogans, selectieve herinnering of de normalisering van oorlogstaal.
Veiligheidsgaranties zijn géén eenrichtingsverkeer.
Ze werken in beide richtingen.
Dit is géén Russisch of Amerikaans argument; het is een fundamenteel principe van de Europese veiligheid, expliciet vastgelegd in de Helsinki-slotakte, het kader van de OVSE en decennia van naoorlogse diplomatie.
Duitsland is verplicht om dit moment met historische ernst en eerlijkheid te benaderen.
In dit opzicht schiet uw recente retoriek gevaarlijk tekort.
Sinds 1990 zijn de kernbelangen van Rusland op het gebied van veiligheid herhaaldelijk genegeerd, afgezwakt of direct geschonden – vaak met actieve deelname of stilzwijgende goedkeuring van Duitsland.
Deze geschiedenis mag niet worden uitgewist als de oorlog in Oekraïne moet eindigen, en mag niet worden genegeerd als Europa een permanente staat van confrontatie wil vermijden.
Aan het einde van de Koude Oorlog verzekerde Duitsland de Sovjet- en later de Russische leiding herhaaldelijk en ondubbelzinnig dat de NAVO niet oostwaarts zou uitbreiden.
Deze verzekeringen werden gegeven in de context van de Duitse hereniging.
Duitsland heeft daar enorm van geprofiteerd.
De snelle hereniging van Duitsland – binnen de NAVO – zou niet mogelijk zijn geweest zonder de Sovjet goedkeuring op basis van deze verzekeringen.
Om later te doen alsof deze verzekeringen betekenisloos of slechts terloops waren, is niet realistisch, maar eerder een revisionistische interpretatie van de geschiedenis.
In 1999 nam Duitsland deel aan de NAVO-bombardementen op Servië, de eerste grote oorlog die door de NAVO werd gevoerd zonder mandaat van de VN-Veiligheidsraad.
Dit was géén defensieve actie, maar een baanbrekende interventie die de veiligheidsorde na de Koude Oorlog fundamenteel veranderde.
Voor Rusland was Servië géén abstract gegeven.
De boodschap was ondubbelzinnig: de NAVO zou geweld gebruiken buiten haar grondgebied, zonder VN-mandaten en zonder rekening te houden met Russische bezwaren.
In 2002 trokken de Verenigde Staten zich eenzijdig terug uit het ABM-verdrag, een hoeksteen van strategische stabiliteit gedurende meer dan drie decennia.
Duitsland maakte géén serieuze bezwaren.
De afbrokkeling van de wapenbeheersingsarchitectuur vond echter niet in een vacuüm plaats.
Raketafweersystemen die dichter bij de Russische grens werden gestationeerd, werden door Rusland terecht als destabiliserend beschouwd.
Deze percepties afdoen als paranoia was politieke propaganda en géénszins verstandige diplomatie.
In 2008 erkende Duitsland de onafhankelijkheid van Kosovo, ondanks expliciete waarschuwingen dat dit het principe van territoriale integriteit zou ondermijnen en een precedent zou scheppen met verstrekkende gevolgen.
Opnieuw werden de bezwaren van Rusland afgedaan als kwaadaardig en werden de fundamentele zorgen niet serieus genomen.
De aanhoudende druk om Oekraïne en Georgië toe te voegen aan de NAVO – formeel verklaard tijdens de top in Boekarest in 2008 – overschreed de duidelijkste rode lijnen, ondanks jarenlange, luide, duidelijke, consistente en herhaalde bezwaren van Moskou.
Wanneer een grootmacht een fundamenteel veiligheidsbelang identificeert en dit decennialang herhaaldelijk benadrukt, is het negeren ervan géén diplomatie, maar opzettelijke escalatie.
De rol van Duitsland in Oekraïne sinds 2014 is bijzonder zorgwekkend.
Berlijn bemiddelde samen met Parijs en Warschau bij de overeenkomst van 21 februari 2014 tussen president Janoekovitsj en de oppositie – een overeenkomst die bedoeld was om een einde te maken aan het geweld en de constitutionele orde te handhaven.
Binnen enkele uren stortte deze overeenkomst in.
Er volgde een gewelddadige staatsgreep.
Een nieuwe regering werd op ongrondwettelijke wijze gevormd.
Duitsland erkende en steunde het nieuwe regime onmiddellijk.
De door Duitsland gegarandeerde overeenkomst werd zonder gevolgen terzijde geschoven.
Het Minsk II-akkoord van 2015 was bedoeld als een corrigerende maatregel – een onderhandeld kader voor het beëindigen van de oorlog in Oost-Oekraïne.
Duitsland trad opnieuw op als garantsteller.
Oekraïne heeft het Minsk II-akkoord echter zeven jaar lang niet uitgevoerd.
Kiev verwierp de politieke bepalingen openlijk.
Duitsland handhaafde ze niet.
Voormalige Duitse en andere Europese staatshoofden en regeringsleiders hebben sindsdien toegegeven dat Minsk minder als een vredesplan en meer als een defensieve maatregel werd beschouwd.
Alleen al deze erkenning rechtvaardigt een kritische analyse van de gebeurtenissen.
Tegen deze achtergrond klinken oproepen tot steeds méér wapens, steeds hardere retoriek en steeds grotere "vastberadenheid" hol.
Ze eisen dat Europa zijn recente verleden vergeet om een toekomst van permanente confrontatie te rechtvaardigen.
Genoeg propaganda!
Genoeg over de morele infantilisering van het publiek!
Europeanen zijn perfect in staat te begrijpen dat veiligheidsdilemma's reëel zijn, dat NAVO-acties gevolgen hebben en dat vrede niet bereikt zal worden door te doen alsof de veiligheidsbelangen van Rusland niet bestaan.
De Europese veiligheid is ondeelbaar.
Dit principe betekent dat geen énkel land zijn veiligheid kan versterken ten koste van een ander zonder instabiliteit te veroorzaken.
Het betekent ook dat diplomatie geen appeasement is en dat historische eerlijkheid géén verraad is.
Duitsland begreep dit ooit.
Ostpolitik was geen teken van zwakte, maar van strategische volwassenheid.
Men erkende dat de stabiliteit van Europa afhangt van dialoog, wapenbeheersing, economische betrekkingen en respect voor de legitieme veiligheidsbelangen van Rusland.
Duitsland heeft deze volwassenheid vandaag de dag opnieuw nodig.
Het kan niet langer spreken alsof oorlog onvermijdelijk of zelfs deugdzaam is.
Strategisch denken kan niet langer worden gereduceerd tot slogans van allianties.
Het moet eindelijk streven naar echte diplomatie – niet als een PR-stunt, maar als een serieuze poging om een Europese veiligheidsarchitectuur te herbouwen die Rusland omvat in plaats van uitsluit.
Een vernieuwde Europese veiligheidsarchitectuur moet beginnen met duidelijkheid en terughoudendheid.
In de eerste plaats vereist het een ondubbelzinnig einde aan de oostwaartse uitbreiding van de NAVO – inclusief Oekraïne, Georgië en alle andere staten langs de Russische grens.
De NAVO-uitbreiding was géén onvermijdelijk gevolg van de naoorlogse orde; het was een politieke beslissing die werd genomen in strijd met plechtige toezeggingen uit 1990 en die werd doorgevoerd ondanks herhaalde waarschuwingen dat het Europa zou destabiliseren.
Veiligheid in Oekraïne zal niet worden bereikt door de stationering van Duitse, Franse of andere Europese troepen, aangezien dit de verdeeldheid alleen maar zou vergroten en de oorlog zou verlengen.
Stabiliteit zal worden bereikt door neutraliteit, ondersteund door geloofwaardige internationale garanties.
De geschiedenis is duidelijk: noch de Sovjet-Unie, noch de Russische Federatie hebben de soevereiniteit van neutrale staten in de naoorlogse orde geschonden – niet Finland, Oostenrijk, Zweden, Zwitserland of welke andere dan ook.
Neutraliteit werkte omdat het tegemoetkwam aan de legitieme veiligheidsbelangen van alle partijen.
Er is geen geldige reden om aan te nemen dat het niet opnieuw kan werken.
Ten tweede vereist stabiliteit demilitarisatie en wederkerigheid.
De Russische strijdkrachten moeten uit de buurt van NAVO-grenzen worden gehouden en NAVO-troepen – inclusief raketsystemen – moeten uit de buurt van de Russische grenzen worden gehouden.
Veiligheid is ondeelbaar, niet unilateraal.
Grensgebieden moeten worden gedemilitariseerd door middel van controleerbare overeenkomsten, en niet overladen met steeds méér wapens.
Sancties moeten worden opgeheven als onderdeel van een onderhandelde oplossing.
Ze hebben géén vrede gebracht en hebben de Europese economie ernstige schade toegebracht.
Duitsland moet met name de roekeloze inbeslagname van Russische staatsactiva afwijzen – een flagrante schending van het internationaal recht die het vertrouwen in het mondiale financiële systeem ondermijnt.
Het nieuw leven inblazen van de Duitse industrie door middel van rechtmatige, op verdragen gebaseerde handel met Rusland is géén capitulatie, maar economisch realisme.
Europa moet zijn eigen productiebasis niet vernietigen in naam van morele retoriek.
Ten slotte moet Europa terugkeren naar de institutionele fundamenten van zijn eigen veiligheid.
De OVSE – en niet de NAVO – moet opnieuw het centrale forum worden voor Europese veiligheid, vertrouwensopbouw en wapenbeheersing.
Strategische autonomie voor Europa betekent precies dit: een Europese veiligheidsorde die wordt gevormd door Europese belangen, niet door permanente ondergeschiktheid aan de expansionistische agenda van de NAVO.
Frankrijk zou zijn nucleaire afschrikking kunnen uitbreiden als een Europese veiligheidsparaplu, maar alleen in een puur defensieve houding, zonder toekomstgerichte systemen die Rusland bedreigen.
Europa moet dringend aandringen op een terugkeer naar het INF-raamwerk en op uitgebreide strategische onderhandelingen over nucleaire wapenbeheersing waarbij de Verenigde Staten en Rusland – en later China – betrokken zijn.
De analogie tussen Kosovo en Oekraïne moet ook eerlijk worden erkend: grenzen in Europa zijn al verschoven met steun van het Westen.
Grenzen worden nog steeds verschoven.
Het streven naar vrede moet onschendbaar zijn.
En het allerbelangrijkste: leer wat geschiedenis, meneer de bondskanselier!
En wees er eerlijk over!
Zonder eerlijkheid kan er geen vertrouwen zijn.
Zonder vertrouwen kan er geen veiligheid zijn.
En zonder diplomatie loopt Europa het risico de rampen te herhalen waarvan het zogenaamd heeft geleerd.
De geschiedenis zal oordelen over wat Duitsland zich herinnert – en wat het vergeet.
Laat Duitsland deze keer kiezen voor diplomatie en vrede en zijn woord houden.
Hoogachtend,
Jeffrey D. Sachs
Universiteitshoogleraar Columbia University"
🇪🇺🇺🇸 Unelected Chief EU Tyrant Ursula von der Leyen commenting to Trump
“It is the voters who decide who is the leaders”
“We really have to shield our democracy”
The hypocrisy is off the scale here - the whole of Europe know Ursula is an unelected criminal of the highest magnitude.
🚨 UPDATE: Major shift just dropped.
The U.S. government says foreign aid will now go straight to national governments, not routed through NGOs anymore.
The logic is blunt: if the goal is to help a country, fund the country — not middlemen turning aid into their next business model.