SOY UN BOOMER. ¿Y QUÉ PASA?
Sí, soy un boomer. Dilo sin miedo. BOO-MER. Con dos oes y una factura de la luz que parece un secuestro. Soy boomer y no pasa nada. Bueno, pasa de todo, pero ya estoy acostumbrado.
Soy boomer porque cuando algo no funciona lo apago y lo enciendo, y si no va… le doy un golpe. Y oye, funciona más veces que vuestros tutoriales de 47 minutos con intro, like y suscríbete.
Soy boomer porque no confío en la nube. ¿La nube? Yo ya tuve una nube… se llamaba disquete. Y se perdió. Y desde entonces, trauma. Yo quiero las cosas guardadas en una carpeta, en un sitio, con nombre claro:
“DOCUMENTOS IMPORTANTES DEFINITIVO FINAL AHORA SÍ”.
Soy boomer porque llamo por teléfono. Sí. LLAMO. Sin avisar. Sin WhatsApp previo. Directamente. Y cuando no lo coges pienso:
“Está muerto o pasando de mí. Las dos cosas mal.”
Soy boomer porque escribo “Ok.” con punto, y la gente joven cree que estoy enfadado, decepcionado o a punto de desheredar a alguien. No, chaval, es educación. El punto no es agresivo, agresivo es escribir “k”.
Soy boomer porque leo las noticias, no “me informo por TikTok”. Yo no quiero un chaval bailando mientras me explica una guerra con subtítulos mal escritos y música de fondo.
Soy boomer porque me sé números de teléfono de memoria. El mío, el de casa, el de mis padres, el de un amigo que no veo desde 2003… y tú no te sabes ni el tuyo porque lo guarda el móvil como “Yo”.
Soy boomer porque desconfío de las apps.
—“Es gratis”.
Gratis no hay nada, algo me va a robar: los datos, el alma o las dos cosas.
Soy boomer porque cuando me dicen “te mando un audio” ya sé que no era urgente. Si era urgente, llamas. El audio es para gente que quiere hablar sin que le interrumpan. Monólogos… como este.
Soy boomer porque imprimo cosas.
—“¿Para qué lo imprimes?”
POR SI ACASO.
El “por si acaso” es el antivirus del boomer.
Soy boomer porque no me fío del QR. Yo quiero una carta. Un menú. Algo físico. El QR parece una trampa para robarte el móvil, la cuenta y la dignidad en dos segundos.
Soy boomer porque cuando alguien me dice “reinicia el router” siento que he hecho ingeniería avanzada.
Soy boomer porque no entiendo las contraseñas modernas:
mínimo 14 caracteres, una mayúscula, una minúscula, un símbolo, un jeroglífico egipcio y la sangre de un dragón.
Y luego: “contraseña incorrecta”.
Soy boomer porque tardo en contestar WhatsApp y no pasa nada. El mensaje sigue ahí. No caduca. Esto no es leche.
Soy boomer porque me enfada que todo sea suscripción. Antes comprabas algo y era tuyo. Ahora pagas, no es tuyo, y encima te lo quitan cuando quieren.
Soy boomer porque me quejo, pero con fundamento. No por postureo. Yo me quejo con experiencia, con facturas, con rodillas que suenan al levantarse.
Y sí, soy boomer…
pero sé hacer cosas.
Sé esperar.
Sé orientarme sin GPS.
Sé hablar con personas.
Sé vivir sin batería.
Así que sí: SOY BOOMER.
No vintage.
No retro.
Boomer auténtico.
Y si no te gusta…
@gebelque@elmonarac1 Els dos països d'Europa que inverteixen més en transport ferroviari (per habitant) són Austria i Suïssa. Cap d'ells te trens d'alta velocitat.
El segle XIX fou segle de revolucions, d'ànsies de llibertat, seguint l'exemple de la Revolució Francesa. Però a Barcelona tot això no era nou. Aquí ens han bombardejat des de temps immemorials, i sempre han estat els mateixos: Castella. Espanya és un infinit pou de misèria.
Fi.
Consell del 2 de desembre:
Si teniu el costum de dir "quasibé", heu de saber que és un mot inventat modernament.
En #boncatalà podem triar entre GAIREBÉ i QUASI.
Per exemple:
• Hi ha gairebé quatre euros.
• Té quasi un any.
Dada: la «u» de ‘quasi’ s'ha de pronunciar!
Que corri.
Un decret de 21 de novembre de 1902 del Conde de Romanones va prohibir l'ús de la llengua catalana a la catequesi. Romanones creia que faríem ús del català com a eina per a la independència. Havia declarat que el poble que recobra la seva llengua, recobra la seva independència.
Bon dia
Diuen que no hi ha diners per a les pensions i que l'estat ha de fer préstecs a la seguretat social.
Al mateix temps, els mateixos que diuen això regalen a fons perdut milers de milions a gent que mai ha cotitzat ni cotitzarà o a països, començant pel Marroc
Bitllets d’avió pagats, després del numeret amb la flotilla, 35 dies faltant a la feina, cobrant sou íntegre i dietes sense assistir a treballar i ahir buiden el Parlament per un partit de futbol i aquí no passa res.
Absentisme laboral, en tota regla, amb sous públics, de més de 4.000 €/mes.
Si tu fessis això, quan tornessis a la feina, que et passaria?
Com a mínim, no cobraries aquell mes i a més et trobaries la carta d’acomiadament damunt la taula
Recorda-ho per a quan et diguin, que a Catalunya, tots som iguals
Va una pequeña rollo-reflexión. Esta mañana estaba en la compra y me ha venido una señora más o menos de mi edad como voluntaria del “Gran recapte del banc dels aliments”, van ataviadas con un peto azul muy vistoso y la mayoría son mujeres de edad avanzada. Le he dicho que no, que solo ayudo directamente que no me fio de estas organizaciones, y hemos empezado a dialogar sobre esto, puesto que la señora me reprochaba mi falta de “solidaridad”.
Cuando yo era joven era un idealista nato al que la vida me fue poniendo en su lugar. Siempre en mi vida e intentado ayudar pero ahora ya estoy harto de listillos y de supuestas ONG que parecen una extensión del gobierno de turno. Cada día que pasa estoy más desengañado de todo. Todo el mundo que hace algo es esperando alguna cosa a cambio. Esta pobre mujer me daba pena, regalando su tiempo para que mientras alguien se esta forrando a su costa, bien sea con sueldos, prebendas, dietas o incrementando las ventas del supermercado de turno. De organizaciones como Cruz Roja o Caritas no puedo decir nada bueno todo lo contrario, muy marcadas políticamente por no hablar de las grandes como Intermon o MSF, auténticas mafias. He visto revender ayuda humanitaria en el tercer mundo o relaciones sexuales a cambio de alimentos, asqueroso....Y si vamos a las más ”cercanas” llegas a ver como tu ropa donada la vende algún listillo en Vinted, pides explicaciones y.... silencio. Transparencia 0.
Ahora sigo ayudando, es algo innato en mi pero lo hago yo directamente, por medio de mi minúscula asociación o no cobrando a gente que se que no puede pagar mis servicios. Estoy harto de ver como mi dinero se va a los bolsillos equivocados o ver a gente que no lo necesita, ya me roban a diario las diferentes administraciones a cambio de NADA.
Yo pasé una época nefasta en 2008-2009 en la que me arruiné, sufrí un terrible accidente con secuelas y llegue a dormir en la calle y NADIE, y cuando digo NADIE es NADIE me hechó un cable. Mis “amigos” desaparecieron, mis “contactos” se esfumaron, ninguna ONG me ayudó y si, las administraciones me dieron la estocada definitiva con sus embargos. Pasé cuatros años infernales que no le deseo a nadie, ni al peor de mis enemigos y, gracias a Dios puede levantarme. Ahora, las cosas no me van mal, pero se que puedo caer en cualquier momento otra vez. El pequeño empresario, autónomo es muy muy frágil.
La próxima vez que os pidan "ayuda" o "solidaridad" pensadlo dos veces...
#abogadosolidario
Amb quin dret perdonen uns diners que surten dels nostres impostos?
Perquè certs joves han tingut uns ajuts que no els toca i els meus fills no?
Han d'estar TOTS de merda fins el coll per fer això
https://t.co/yhDhKwjiiW