- چرا قتلعامِ دیماه غرب را تکان نداد؟
تیرِ خلاص در پیشانی، کشتار در بیمارستان، کشتار با اسنایپ و دوشکا، کودککُشی، خانوادهکُشی، رفیقکُشی، آتشنشانکُشی و جنایتهای کمنظیرِ دیگر احتمالاً به این دلیل افکارِ عمومیِ غرب را به لرزه نینداخت که رژیم با حمایتِ پراکسیهای اخوانالمسلمین (قطر، ترکیه، و شرکا) در رسانه و آکادمیِ غرب توانست چپِ جهانی را به این جمعبندی برساند که یکی از ا��ضای «اردوگاهِ خودی» قتلعام کرده و مهمتر اینکه این عضوِ اردوگاه در جنگِ فعال با اسرائیل است.
رژیم توانست این روایت را غالب کند که برجستهشدنِ این قتلعام باعث میشود روایتِ «غزة» کمرنگ شود. نایاک، اسلامگراهای غرب و شرق، پسااستعماریها، محورمقاومتیها و البته اکثریتِ نیروهای چپِ ایرانی هم به یاریاش آمدند تا روایت بسازند که موساد در خیابانهای ایران بود و رژیم دهها هزار پرواسرائیل را قتلعام کرد.
چپِ جهانی همانگونه که گولاگ و هولومودور و جهشِ بزرگِ چینِ مائو و کشتارِ خمرهای سرخ را مسکوت گذاشته بود، این قتلعام را هم گذاشت. عادت و تجربه و انگیزه داشت. بعلاوه، مواضعِ ضدحماسِ ایرانیان عزمِ چپ را نهفقط در پرهیز از همدلی که در بایکوتِ قتلعام جزم کرد. متفکرانی که دههها کتابهایشان ویترینِ کتابفروشیهای ایران را قبض�� کرده بود کلمهای حرف نزدند و دولتهای چپ از محکومکردنِ جنایت تن زدند. خبری از کفیلهای زندانیانِ سیاسی نشد و احساسات ظریف سلبریتیها جریحهدار نشد. دولتهای اروپایی نیز کاری جز اقدامات نمادین نکردند.
در یک کلام: «موضوعی بشری» تبدیل به «موضوعی اردوگاهی» شد و توطئهٔ سکوت شکل گرفت. دستآخر راستِ انزواگرای امریکا هم به بایکوت پیوست و جبههای وسیع و نایکدست در بایکوت شکل گرفت. دیدیم که عمدهٔ نهادهای حقوقبشری و نهادهای عالیهٔ سازمان ملل نیز فروگذار کردند و رو برگرداندند.
چپهای اروپایی، نهادهای حقوقبشری، حزبِ دموکرات امریکا، کنشگرانِ سیاسی (از ترکی�� تا مصر)، رهبرانِ مذهبیِ مسیحی و مسلمان و متحدانشان یا مطلقاً سکوت کردند یا به رژیم یاری رساندند. چپهایی که همواره ادعا میکردند در «سمت درست تاریخ» ایستادهاند، «سمتِ قتلعامکنندگان» ایستادند. آنها که برای کاهشِ نرخِ باروریِ ف��کهای دریای شمال عالم و آدم را عاصی میکنند صلاح ندیدند که برای حرفزدن از قتلعام در ایران کالری مصرف کنند. قتلعامِ دیماه آزمون اخلاقی نیروهای سیاسی جهان بود.
ملّتِ ما در عصرِ اینترنت و هوشِ مصنوعی در وضعیتیست که روزگاری اوکراینیها، روسها، چینیها، کامبوجیها، و بهنحوی یهودیان در اوجِ کشتار و بایکوت تجربه کرده بودند.
چنین است و بود. با چنین جهانی سروکار داریم. در این جهان کمابیش تنهائیم. تنها و تنها خودمان را داریم. باید به پشتوانهٔ میراثِ عظیمِ خونینی که بر سر دست و روحمان داریم لحظهای از روایت و روایت و روایتِ این جنایت کوتاه نیاییم. اگر یه��دیان آشوویتس را از اعماق بایکوت به اعماق وجدان بشری کشاندند، ما نیز میتوانیم. باید بتوانیم. حق نداریم به شکست گردن بگذاریم.
در حالی که ایالات متحده و اسرائیل از یک مشارکت راهبردی و حیاتی برخوردارند، این رابطه در برخی زمینهها به مانعی جدی نیز تبدیل شده است. اسرائیل از درکی نسبت به خاورمیانه برخوردار است که دولتهای پیاپی آمریکا، از جمله دولت ترامپ، نتوانستهان�� به آن دست یابند. دولت ترامپ از همان ابتدا نقش ��اهزاده رضا پهلوی را بهعنوان چهرهای که بخش قابل توجهی از ایرانیان او را برای هدایت دوره گذار مناسب میدانند، نادیده گرفت. در مقابل، ترامپ گمان میکرد راهحل بهتری در اختیار دارد و به دنبال یافتن یک «دلسی رودریگز» از دلِ خودِ رژیم بود. همانطور که پیشتر هشدار داده بودم و همانگونه که بسیاری از ایرانیان نیز تأکید کرده بودند، این رویکرد از اساس اشتباه و مبتنی بر یک تصور نادرست بود. اسرائیل نیز با وجود آگاهی از واقعیتهای موجود، ناچار شد خود را با خواست دولت ترامپ هماهنگ کند.
اکنون اطلاعات و جزئیات بیشتری در حال انتشار است که درستی این ارزیابی را تأیید می���کند. یکی از مسئولان بلندپایه پیشین موساد در گفتوگو با کانال ۱۲ اظهار داشت: «اسرائیل برنامهای چندمرحلهای برای براندازی رژیم ایران در اختیار داشت که بخشی از آن به اجرا درآمده بود، اما با تصمیم ایالات متحده برای پایان دادن به جنگ، این روند متوقف ��د. او ابراز امیدواری کرد که مراحل باقیمانده همچنان بتوانند قابل اجرا باشند.»
هیچ تردیدی وجود ندارد که ایالات متحده در حال سرپا نگه داشتن و تضمین بقای جمهوری اسلامی است، و این خیانتی به ارزشهای آمریکایی و همچنین به اظهاراتی است که رئیسجمهور ترامپ به مردم ایران کرده بود.
اگر اسرائیلیها یک هفته اینترنت غزه را قطع کرده بودند، ناوگانی مشتمل بر ۱۵۰ فروند کشتی از اروپا به راه میافتاد تا دهها هزار گیرنده استارلینک را به مردم مظلوم غزه برسانند.
و اگر در این مسیر اسرائیلیها به این رقاصههای مثلا حقوقبشری از گل نازکتر میگفتند وزرای خارجه اتحادیه اروپا یکی پس از دیگری سفرای اسرائیل را احضار میکردند و دهها مقام اسرائیل را به اروپا ممنوعالورود میکردند.
اما سه ماه تمام، که ج.ا. ۹۰ میلیون ایرانی را در تاریکی مطلق نگه داشت، تمام این اروپاییها و فعالان حقوق بشر این قاره خفقان مرگ گرفته بودند.
این تصویری واضح از کثافتخانهای است که چپ جهانی به نام حقوق بشر برپا کرده.
میلیاردها دلار پول و فاند در لابلای این لجنزار جابجا میشود که هر جا دلشان خواست وامصیبتا سر دهند و هر جا با آرمانهای چپ سازگار نبود، سکوت اختیار کنند.
گویا ۹۰ میلیون ایرانی، زائدهای بر خاورمیانه هستند و انگار آنجا انسانی وجود ندارد که این جماعت نگران حقوقش شوند.
نه کشتار ۴۰هزار ایرانی تکانشان داد و نه ۸۵ روز آپارتاید دیجیتال.
آیا گمان کردید که ما انقلاب شیر و خورشید را معطل این کثافتخانه میکنیم؟
ما مردم ایران، برای عبور از بزرگترین حکومت تروریست جهان، تنها یک متحد میشناسیم.
اسرائیل تنها کشوری است که حکومت و مردمش، بازو به بازوی مردم ایران به پیش میآیند.
به کوری چشم تمامتان، هر جا که به خیابان آمدیم در یک دست پرچم شیر و خورشید و در دستی دیگر، پرچم اسرائیل را علم میکنیم.
ما دست در دست اسرائیل از این روزهای سیاه عبور میکنیم و وجب به وجب ایران و خاورمیانه را از لوث وجود این تروریستها پاک میکنیم.
و در این مسیر، کمترین نیازی نه به دولتهای ورشکس��ه اروپا داریم و به دکانهای پر زرق و برق حقوق بشر این جماعت که به تنها چیزی که فکر نمیکنند، حقوق انسان است.
To any dealmaker regarding Iran: please understand your deal will have to come to the Senate and be tested. When it comes to matters like this, it’s not about a political party to me. I am going ask the hard questions no matter who presents the deal.
To say I’m suspicious that the ayatollah and his regime will change and keep their word is the biggest understatement in history. I would also caution, beware of anything that comes from Oman.
It is clear to me that the best and only long term answer is to stand with the Iranian people and demand regime change.
@HLivermoer اپوزوسیون اگه بخواد میتونه دراین موردخوب عمل کنه بااستارلینک هماهنگ کنن تافقط درلوکیشن ایران فعال بشه و قیمت حداکثر ۵۰ دلار بدست ایرانیها برسه ولی متاسفانه این سازمانهای حقوق بشری پول مفت از کشورهای غربی میگیرن و هیچ عملکردی ندارن هیچی
This is Morad Vaisi (@RezaVaisi), senior Iran analyst at Iran International.
On Friday, February 20, he sat on his YouTube live and read the names, ages, and cities of 1,044 children of Iran murdered by the Islamic Republic during #IranRevolution2026.
It took him 4 hours and 18 minutes to read 1,044 names. He refused to let our heroes become statistics.
It was four hours of dignity, memory, truth and heartbreak.
In a world full of silence, denial, excuses, and selective outrage be like Morad.
Be the one who reads every name, the one who does not look away.
Be the one who shows the world that every number is a child, a family, a future that will never be.
Morad didn’t shout. He didn’t sensationalize. He honored our heroes patiently, relentlessly, respectfully.
That is courage.
That is integrity.
That is journalism with a conscience. Western journalists can learn a lot from Morad.
May their names live on forever.
Thank you amoo Morad.
درود به شرفتون
#IranMassacre
https://t.co/JE31WdpimC
در دوران نوجوانی، آلبوم (بچههای ایران) از داریوش، بهویژه آهنگ بچههای ایران (بچه ها این نقشه جغرافباست)، تأثیر زیادی روی من گذاشت. روزها در راه دبیرستان، این نوار لحظهای از واکمنم بیرون نمیآمد.
سالها بعد فهمیدم که چند بیت از این شعر حذف شده است. جایی بودم که خودِ آقای داریوش هم حضور داشت. از او پرسیدم چرا بخش مربوط به شیر و خورشید را حذف کرده است؟ پاسخ ایشان این بود که پرچم سهرنگ چتری برای همه است، نه با نماد شیر و خورشید.
همانجا بود که فهمیدم چگونه از حس میهنپرستی من جوان در غربت اجباری سوءاستفاده شده بود و من گمان میکردم هنر او صرفاً برای ایران است… شاید من دیر فهمیدم و جوان بودم، اما امروز یک ملت به این موضوع پی برده است.
در زیر، بخش حذفشدهٔ شعر…
بچه ها این شیروخورشید عزیز
با چنین تشکیل و این شمشیر تیز
میکند با دشمن ایران ستیز
چاره ایی ��شمن ندارد جز گریز
گر بماند روزگارش بر فناست