Sakin bir yaz akşamı otursak denizin kıyısında, hafifçe esen rüzgar tenimizde ıslık çalsa, çaylarımız demini usulca alsa, hoş sohbetimiz de öyle bir aksa ki saatin bile farkına varmadan gece yerini gündüze bıraksa :)
Günün sonunda kötü bir insan değilsen, iyi olmanın bedelini ödüyorsun. Çünkü ne kadar iyi niyetle yaklaşırsan o kadar savunmasızlaşıyorsun, ben de hayatın bu acımasızlığını sevemedim işte.
Son zamanlarda hiçbir şey tam olarak kötü değil ama hiçbir şey de tam olarak iyi hissettirmiyor. Sanırım insanı en çok yoran da bu arada kalmışlık ve geri kalan günlerin de böyle geçecekmiş gibi hissettirmesi.