هفتم آبان، روز بزرگداشت کوروش بزرگ، روز پاسداشت شکوه ایران و ارزشهای دیرپای آزادی، رواداری و دادگری است که ملت ما در گذر سدهها آنها را زنده داشته است.
نام و کارنامه کوروش برای ما تنها یادآور شکوه گذشته نیست بلکه صخرهای استوار و سکوی پرشی است برای دستیابی به آیندهای بهتر، آیندهای که به گواهی تاریخ پرشکوهمان سزاوار آنیم.
بر اساس همین بیداری ملی و بازشناسی هویت تاریخی بود که دهها هزار ایرانی میهنپرست، ده سال پیش در روز کوروش در پاسارگاد گرد هم آمدند و نقطه عطفی را در مبارزه برای بازپسگیری ایران رقم زدند، و پایههای انقلاب ملی شیروخورشید را با خواست رهایی ایران از چنگال ضحاک زمانه بنا نهادند.
ملت ایران، وارث کوروش بزرگ، در برابر استبداد سر فرود نخواهد آورد و میهن خود را آزاد، آباد و سربلند از نو خواهد ساخت.
روز کوروش بزرگ خجسته باد.
پاینده ایران
@SohrabianSam بهتره تو خفه شی و بزاری ۹۰ میلیون
ایرانی شاهزاده شون رو صدا بزنن
۱۸ و ۱۹ دی اون ۹۰ میلیون خیلی بلند حرف زدن
پس گوه زیادی نخور و از طرف ما هم حرف نزن
@IranianPlateau@Flllokiii من واقعا از توهین به هر حیوانی ناراحت میشم و میگم حیوانات بسیار بیشتر از خیلی از انسانها قابل احترامند
ما باورمون شده اشرف مخلوقاتیم
قدرت یک کشور فقط با تعداد تانکها و جنگندههایش سنجیده نمیشود گاهی اقتدار واقعی در اراده رهبری و اعتباری است که دشمن برای آن قائل است.
در روابط بینالملل، صلح پایدار معمولاً زمانی برقرار میماند که پشت آن قدرت، اراده و اعتبار وجود داشته باشد.
ناخدا صمدی روایت میکند که در اوج اختلافات بر سر اروندرود، عراق مدعی بود هر کشتی برای عبور باید پرچم عراق را برافرازد و عوارض پرداخت کند. اما ایران این ادعا را نپذیرفت. به دستور فرمانده کل قوا #محمدرضاشاه_پهلوی کشتی «ابنسینا» با پرچم شیر و خورشید ایران وارد اروندرود شد و فرمانده نیروی دریایی نیز کنار همان پرچم ایستاد دستور روشن بود اگر حتی یک گلوله به این کشتی شلیک شود پاسخ ایران آغاز جنگ خواهد بود.
نتیجه چه شد؟
کشتی بدون کوچکترین مزاحمتی تا خرمشهر پیش رفت و عراق جرأت نکرد هیچ واکنشی نشان دهد
صرفنظر از نگاههای سیاسی، این روایت تصویری از بازدارندگی قدرتمند بدون شلیک حتی یک گلوله است زمانی که دشمن مطمئن بود عبور از خطوط قرمز ایران برایش هزینهای سنگین در پی خواهد داشت.
جمهوری اسلامی در شرایط ضعف شدید ساختاری و بحران مشروعیت، قصد پیشبرد و اجرای «کنوانسیون رژیم حقوقی دریای کاسپین» (کنوانسیون آکتائو) را دارد. این تلاش رژیم، بدون پشتوانه اراده ملت ایران و بدون تضمین روشن و کامل حقوق تاریخی کشور، اقدامی نگرانکننده و تهدیدی جدی علیه منافع ملی ایران است.
بر اساس معاهدات ۱۹۲۱ و ۱۹۴۰ میان ایران و اتحاد جماهیر شوروی، رژیم حقوقی دریای کاسپین بر پایه حقوق مشترک طرفین و اصل توافق و منافع مشترک شکل گرفته بود.
پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، کشورهای تازهاستقلالیافته در «اعلامیه آلماتی» (دسامبر ۱۹۹۱) بر پایبندی به معاهدات شوروی سابق و تضمین اجرای تعهدات بینالمللی ناشی از قراردادها و پیمانهای آن توسط دولتهای جانشین تأکید کردند.
بر همین اساس، هرگونه تغییر اساسی در وضعیت حقوقی این پهنه آبی راهبردی باید با توافق مشترک همه کشورهای ساحلی و با رعایت کامل حقوق ایران انجام شود.
با این حال، کنوانسیون آکتائو امکان انعقاد توافقهای دوجانبه و چندجانبه میان کشورهای ساحلی درباره بخشهایی از بستر و زیربستر دریای کاسپین را پیشبینی کرده است؛ بخشهایی که قبلاً بخشی از پهنه آبی مشترک ایران و اتحاد جماهیر شوروی محسوب میشدند.
این بدعتی خطرناک است که با دور زدن اصل اجماع همه کشورهای ساحلی، عملاً جایگاه تاریخی ایران را تضعیف میکند و نقش کشور را در تعیین سرنوشت دریای کاسپین کاهش میدهد.
از زمان امضای کنوانسیون آکتائو در سال ۲۰۱۸، بارها هشدار دادهام که «پاسداری از منافع ملی از موضع ضعف ممکن نیست». همان زمان نیز تأکید کردم که فرقه تبهکار جمهوری اسلامی، منافع ملت ایران و میهن را قربانی بقای خود میکند و در سیاست خارجی، از موضع ضعف به باجدهیهای پیدرپی تن میدهد.
موضع من درباره روند کنونی همان است. تلاش جمهوری اسلامی برای تصویب این کنوانسیون را اقدامی مغایر با منافع ملی ایران میدانم.
هیچ تصمیمی درباره منابع، مرزها و حقوق ایران در این پهنه آبی، بدون رضایت و مشارکت واقعی ملت ایران، از مشروعیت برخوردار نخواهد بود. حقوق ایران در دریای کاسپین قابل معامله یا چشمپوشی نیست. هرگونه اقدام در جهت تضییع این حقوق، در حافظه تاریخی ملت ایران ثبت و تصمیمگیرندگان در برابر ملت ایران پاسخگو و بازخواست خواهند شد.
پاینده ایران
قاعدتا وقتی خبرنگاری به شاهزاده میرسد بزرگترین کنجکاوی و اولین سوالاتی که میپرسد باید این باشد که:
چطور توانستی مرگ بر شاه را تبدیل کنی به جاوید شاه؟
چطور در کشوری نودمیلیونی این انسجام ملی را ایجاد کردی که از ممسنی تا تورنتو و از اسلو تا قهدریجان ملت ایران یک شعار میدهند و یک حرف میزنند؟
چه شد که نسل جوان ایرانی از گوشت دم توپ ملاها بودن و رفتن خودخواسته روی مین در جنگ خمینی و صدام به اینجا رسید که با برافراشتن پرچم ساواک برای آینده فرماندهان همان جنگ خطونشان میکشد؟
چه شد که ملت ایران یک عمر مرگ بر اسراییل شنیدند اما در نهایت به آنجا رسیدند که تنها ملتی باشند که پرچم اسراییل را در خیابانهای جهان به دوش میکشند؟
چطور در محاصره اینهمه رسانه دشمن و این گله بیشمار روزنامهنگاران وابسته به رژیم ملاها توانستی ملت ایران را از مشارکت خامدستانه در انتخابات نمایشی رژیم به آنجا برسانی که جان بر کف فریاد زنند زنده و جاوید باد سلطنت پهلوی؟
بگو چطور توانستی شاهزاده؟