Υπάρχει ανάγκη για αιμοπετάλια και αιμοσφαιρίνη. Βοηθήστε όποιος θέλει με ένα RT.
ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ 6,5 ετών. ΟΓΚΟΛΟΓΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΕΛΠΙΔΑ . Αγλαΐα Κυριακού
Βλεπω τετοιες μερες καθε χρονο, πολλους να γραφουν στα σοσιαλ μιντια για ολους εκεινους που πηγαινουν με τα γονατα.... στην ελπιδα....
Είναι εύκολο να γελάς με κάποιον που σέρνεται στα γόνατα.
Είναι εύκολο να ρίχνεις ατάκες για «εκμετάλλευση» και «αφέλεια» πίνοντας το φρεντο σου στην ασφάλεια της βεράντας σου.
Είναι εύκολο, όταν δεν σε έχει ακουμπήσει η φωτιά.
Μα αν η ζωή σου είχε βάλει το μαχαίρι εκεί που πονάει πιο βαθιά,
αν είχες κοιτάξει στα μάτια γιατρού που σου λέει «δεν υπάρχει ελπίδα»,
αν είχες δει το παιδί σου να λιώνει μέρα με τη μέρα…
τότε θα καταλάβαινες.
Ο πόνος δεν έχει πανεπιστήμιο να τον σπουδάσεις..
Δεν τον μαθαίνεις σε σεμινάρια ούτε σε βιβλία.
Σου μπαίνει μέσα με βία και δεν φεύγει ποτέ.
Σου αλλάζει το πρόσωπο, σου λιώνει την περηφάνια, σε κάνει να παρακαλάς για θαύματα — κι ας μην πίστευες ποτέ σε αυτά.
Κι αν χρειαστεί να σέρνεσαι στα γόνατα για πέντε χιλιόμετρα, το κάνεις.
Όχι γιατί πιστεύεις ότι η εικόνα είναι μαγικό κουμπί.
Αλλά γιατί δεν έχεις πια τίποτα άλλο.
Όσοι χλευάζουν, έχουν την πολυτέλεια να χλευάζουν.
Τους φύλαξε η ζωή, τους φύλαξαν τα γονίδιά τους, δεν τους έσφαξε η μοίρα,οχι ακόμα τουλάχιστον...
Και νομίζουν ότι αυτό είναι εξυπνάδα.
Μα υπάρχει μια μέρα που όλοι γινόμαστε ίσοι.
Η μέρα που ισως έρθει κι ο δικός τους σταυρός.
Κι αν τότε θυμηθουν τα λόγια που έλεγαν για τα «κορόιδα»,
ισως να θυμηθουν κα�� κάτι ακόμη:
κανείς δεν είναι πιο μόνος από αυτόν που πονάει και δεν τον πιστεύει κανείς....
Δ.Καλαϊτζάκης
Η Ελληνική παρέλαση για το 1821 είναι ένα μιλιταριστικό σόου για τους εγχώριους προδότες ανθέλληνες κομμουνιστές, ενώ η Ρωσική είναι μεγαλοπρεπής επίδειξη ισχύος.
Για να ξέρετε τι μπολσεβικικά σκουπίδια του τύπου διαβάζετε.
Mr. President, Ukraine did not “start” this war. Russia launched an unprovoked and brutal invasion claiming hundreds of thousands of lives. The Road to Peace must be built on the Truth.🇺🇸🇺🇦
“Russia Invades Ukraine in Largest European Attack Since WWII” @FoxNews (February 24, 2022) https://t.co/ra8R9PI9oj
Στη μήτρα μιας μητέρας βρίσκονται δύο μωρά. Το ένα ρωτά το άλλο :
«Πιστεύεις στη ζωή μετά τον τοκετό;» κι εκείνο απάντησε, «Γιατί ρωτάς; Φυσικά. Κάτι θα υπάρχει μετά τον τοκετό. Μπορεί να είμαστε εδώ για να προετοιμαστούμε για το τι θα ακολουθήσει αργότερα.»
«Ανοησίες», είπε το πρώτο. «Δεν υπάρχει ζωή μετά τον τοκετό. Τι είδους ζωή θα ήταν αυτή»;
Το δεύτερο είπε, «Δεν ξέρω, αλλά θα υπάρχει περισσότερο φως από ό, τι εδώ. Ίσως να περπατάμε με τα πόδια μας και να τρώμε με το στόμα. Ίσως να έχουμε περισσότερες αισθήσεις που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε τώρα».
Το πρώτο απάντησε: «Αυτό είναι παράλογο! Το περπάτημα είναι αδύνατο. Και να τρώμε με το στόμα; Γελοίο! Ο ομφάλιος λώρος μας δίνει την τροφή και όλα όσα χρειαζόμαστε. Αλλά ο ομφάλιος λώρος είναι πολύ κοντός. Οπότε, η ζωή μετά τον τοκετό, λογικά, αποκλείεται».
Το δεύτερο όμως επέμενε, «Λοιπόν, νομίζω ότι υπάρχει κάτι και ίσως είναι διαφορετικό από ό,τι είναι εδώ. Ίσως να μη μας χρειάζεται αυτό το φυσικό 'καλώδιο' πια».
Και το πρώτο απάντησε, «Ανοησίες. Και επιπλέον, αν υπάρχει ζωή, τότε γιατί ποτέ κανείς δεν έχει γυρίσει πίσω από εκεί; Ο τοκετός είναι το τέλος της ζωής, και μετά από τον τοκετό δεν υπάρχει τίποτα, παρά μόνο σκοτάδι, σιωπή και λήθη. Δεν οδηγεί πουθενά».
«Λοιπόν, δεν ξέρω», λέει το δεύτερο, «αλλά σίγουρα θα συναντήσουμε τη μητέρα και αυτή θα μας φροντίσει».
Τότε το πρώτο μωρό απάντησε, «Μητέρα; Πιστεύεις στη μητέρα; Αυτό είναι γελοίο. Αν η μητέρα υπάρχει, τότε πού είναι τώρα»;
Το δεύτερο είπε: «Είναι παντού γύρω μας. Είμαστε περικυκλωμένοι από αυτήν. Είμαστε μέρος της. Είναι μέσα της που ζούμε. Χωρίς αυτήν, αυτός ο κόσμος μας δεν θα μπορούσε καν να υπάρχει».
Τότε είπε το πρώτο, «Λοιπόν, εγώ δεν την βλέπω, έτσι είναι λογικό ότι δεν υπάρχει».
Και τότε το δεύτερο μωρό απάντησε, «Μερικές φορές, όταν κάνεις ησυχία και επικεντρωθείς και ακούσεις πραγματικά, μπορείς να αντιληφθείς την παρουσία της, και μπορείς να ακούσεις την αγαπημένη της φωνή, να σε καλεί από ψηλά».
(Του συγγραφέα Pablo J. Luis Molinero, "Morphogeny")
Εδω είναι Ελλάδα. Οικογένεια δεν είναι 2 μουστακλήδες με τον σκύλο τους. Είναι η Μάνα, της οποίας η αγκαλιά δεν αντικαθίσταται από κανέναν νταγλαρά, �� πατέρας του οποίου το παράδειγμα συνετίζει και το παιδί που είναι καρπός της αγάπης τους. Όλα τα άλλα είναι ανωμαλίες.
Με αυτόν σας τον προβληματισμό κ. @skasselakis μόλις δώσατε απάντηση ότι ένα παιδί για να μεγαλώσει δεν χρειάζεται δυο μπαμπάδες ή δυο μαμάδες ούτε γονέα 1 και γονέα 2 αλλά έναν μπαμπά και μια μαμά. Αυτό δεν αλλάζει