Tot 1969 was de grens tussen Israël & Libanon volledig open. Vergelijkbaar met die tussen Nederland & België nu.
Toen kwam er ene Arafat, die Palestina had bedacht. En UNWRA.
Nu financiert Nederland Palestijnse terroristen en/of haalt ze naar Nederland … het kan verkeren🤗
We hebben een juridisch #Stikstof probleem rond N2000 gebieden, hoe lossen we dat op?
💡We leggen gewoon een nieuw Natura2000 gebied aan langs de kust #Knettergek🤷♂️👇
Op het randje of erover mbt de waarheid. De leden van de groep van acht zijn niet geraadpleegd en er is ook geen verzoek om dat te doen sinds onze ontmoeting bij de minister op 2 april jongstleden. @Pieter_Grinwis@ajflach@FemkeMarijeW
Dit zijn desastreuze voornemens van @minlvvn. De hele kustzone N2000 gebied? Dat wordt een ramp voor bewoners, bedrijven, economie, boeren, vissers, toerisme en recreatie. Natuur, echt álles moet ervoor wijken. Het is doorgeslagen geradicaliseerd ecologisch systeemdenken. Het vernietigt de leefwereld van mens en maatschappij.
Even los van de heksenjachterige sfeer die dit weer oproept: hij kon dus met dit verleden wel jarenlang directeur zijn van Milieudefensie?
Iemand heeft op deze informatie gezeten tot het lucratief was om in te zetten, mag ik me dat afvragen?
https://t.co/OQVVMZxRZD
Nog even over dat absurde debat met De Vos van FVD vorige week. Mag ik jullie eraan herinneren dat CU en SGP laatst de term ‘remigratie’ probeerden wit te wassen met een motie.
We hebben er weer een.
Nicole van Gemert: de professionele morele kameleon
Nicole van Gemert is onbezoldigd bestuurslid van Stichting STIL (KvK 41265934), een organisatie die hulp verleent aan Illegalen. Van daaruit kijkt ze met hetzelfde professionele gezicht naar de rest van haar portfolio.
Ze was jarenlang actief voor de Socialistische Partij (SP): gemeenteraadslid in Utrecht (onder meer lijsttrekker-kandidaat in 2014), eerder Statenlid in de provincie Utrecht en in 2010 kandidaat voor de Europese verkiezingen.
Van 2010 tot maart 2019 was ze directeur van Bont voor Dieren, de organisatie die in de vroege jaren 2000 (toen Marianne Thieme er werkte) nauwe samenwerking had met de Vereniging Milieu Offensief (VMO) van Volkert van der Graaf. VMO voerde toen juridische procedures tegen bontfokkers uit in opdracht of nauwe samenwerking met Bont voor Dieren. Hoewel Van Gemert zelf later arriveerde, gaf ze jarenlang leiding aan precies dezelfde stichting met die historische banden.
In maart 2019 schoof ze naadloos door naar Foodwatch Nederland, waar ze kort overlap had met Sjoerd van de Wouw, een bekende uit het oude Wageningse VMO-circuit van Volkert van der Graaf. Tegelijkertijd nestelde ze zich als onbezoldigd bestuurslid bij Stichting Animal Rights (KvK 32145620), waar Mark Kulsdom — bekend van radicale nertsenbevrijdingsacties waarvoor hij in Denemarken een half jaar vastzat — kort daarvoor nog secretaris van het bestuur was geweest.
Van SP-politiek via bont en voedselconsumentenzaken naar ondersteuning van illegalen en activistische dierenrechten: de onderwerpen wisselen, de vaardigheden (campagne, lobby, morele verontwaardiging) en het netwerk blijven opvallend consistent.
Het is enigszins opmerkelijk dat iemand die zich presenteert als serieuze, professionele ngo-directeur zich zo thuis voelt in dit brede spectrum — van linkse partijpolitiek en organisaties met een verleden van directe banden met het VMO-milieu tot groepen met een activistischer profiel. Principieel idealisme of een uitstekend ontwikkeld gevoel voor waar de donaties, de fondsen en de carrièrekansen liggen? De lezer mag het zelf invullen.
Nicole van Gemert incarneert daarmee perfect het moderne ngo-bedrijfsmodel: goede bedoelingen zijn altijd welkom, zolang ze maar flexibel, mediageniek en vooral financierbaar blijven.
De asielindustrie: een fijne, goed gesubsidieerde schuilplaats voor linkse extremisten.
Jelle Goezinnen werkt al jaren als sociaal-juridisch medewerker bij de riante gesubsidieerde Stichting Noodopvang Dakloze Vreemdelingen Utrecht (SNDVU). Daar mag hij illegalen liefdevol begeleiden bij hun rechtszaken tegen de boze Nederlandse staat – want iemand moet die papieren toch invullen. In zijn vrije tijd vaart hij mee met Sea-Watch om bootvluchtelingen te “redden”, want niets schreeuwt meer om authenticiteit dan een bevoorrechte Nederlander die de kustwacht wil spelen terwijl hij zelf nooit een échte baan heeft hoeven hebben.Zijn grootste claim to fame blijft natuurlijk het legendarische moment in 2002, toen hij samen met twee kameraden tijdens de boekpresentatie van Pim Fortuyn in Nieuwspoort een taart vol braaksel en uitwerpselen in diens gezicht ramde. Klasse. Eerder gooide hij al een slagroomtaart naar minister Gerrit Zalm. Geweldloze activisme, noemen ze dat in die kringen.Kortom: van de radicale linkse scene rond Eurodusnie in Leiden naar een betaalde baan in de asielindustrie. Sommige mensen vinden gewoon nooit een betere manier om hun haat tegen Nederland te gelde te maken.
https://t.co/hE9aZxWbCY
https://t.co/K7YZ3aSBeE .
Zuid Afrika heeft 36 maanden!! (Dat is 3 jaar!!) uitstel gevraagd om haar klacht tegen Israël (genocide) toe te lichten. De reden? Geen spoor van bewijs te vinden.
In New York zie je momenteel een bijna schoolboekvoorbeeld van hoe socialistische woningpolitiek zichzelf opeet.
Zohran Mamdani houdt vurige speeches over slecht onderhouden huurwoningen, nalatige verhuurders en het eventueel overdragen van gebouwen aan huurders, coöperaties of non-profitorganisaties. Hij presenteert dat als een strijd tegen uitbuiting.
Maar de fundamentele vraag blijft opvallend afwezig: waarom investeren zoveel eigenaren niet meer in die gebouwen?
Het antwoord ligt voor een groot deel in de New Yorkse huurwet van 2019. De “Housing Stability and Tenant Protection Act”.
Die wet beperkte sterk de mogelijkheden om renovaties terug te verdienen via huurverhogingen. Tegelijk werden eerdere mechanismen om woningen uit het gereguleerde systeem te halen grotendeels afgeschaft.
Wat gebeurt er dan economisch?
Een eigenaar van een oud appartementsgebouw ziet stijgende kosten voor onderhoud, energie, verzekeringen, belastingen, loodgieters, liften en dakwerken. Maar de inkomsten worden politiek vastgezet. Op een bepaald moment wordt investeren irrationeel. Niet omdat iedere verhuurder slecht is, maar omdat het systeem verliesgevend wordt.
Dat leidt tot exact wat economen voorspellen: minder renovatie, meer leegstaande woningen, uitgesteld onderhoud en uiteindelijk verloedering. Duizenden appartementen verdwenen de afgelopen jaren effectief van de markt omdat renovatie economisch niet langer haalbaar was.
En dan komt de tweede fase van het socialistische draaiboek.
Eerst creëert de overheid een systeem waarin investeren onaantrekkelijk wordt. Vervolgens wijst men naar de achteruitgang als bewijs dat private eigendom heeft gefaald. Daarna wordt onteigening, overname of verdere staatscontrole voorgesteld als oplossing.
Dat zie je terug in Mamdani’s uitspraken over het overdragen van gebouwen aan huurders en non-profitstructuren wanneer eigenaars tekortschieten.
Nederland kent een mildere versie van hetzelfde fenomeen.
Kijk naar veel woningcorporaties. Bewoners klagen al jaren over schimmel, tocht, achterstallig onderhoud, slechte isolatie en energieverslindende woningen. Corporaties beheren miljoenen woningen, maar de combinatie van politieke sturing, regelgeving, beperkte prikkels en bureaucratie leidt vaak tot traagheid en oplopende onderhoudsachterstanden.
De ironie is dat dezelfde politieke stromingen die marktwerking wantrouwen vaak wijzen naar die slechte woningen als bewijs dat er nóg meer overheidssturing nodig is.
Maar een woning wordt niet warm door een parlementair debat.
Een dak wordt niet gerepareerd door ideologische slogans.
En een lift functioneert niet omdat een politicus een persconferentie geeft.
Huizen hebben kapitaal nodig. Investeringen. Prijsprikkels. Eigenaars die voordeel zien in verbetering.
Wanneer een systeem dat onmogelijk maakt, krijg je precies wat New York en delen van de Nederlandse sociale huursector laten zien: verouderde gebouwen, oplopende onderhoudsachterstanden en politici die de gevolgen van hun eigen beleid gebruiken als argument voor nog meer controle. En Ghettovorming.
Dat is geen marktfalen. Dat is beleid dat de economische realiteit probeert af te schaffen.
Even tussendoortje.
BuZa €67,8 miljoen per jaar voor zijn oude kameraden.
In de diplomatieke salons van Den Haag en de projectburelen van de grote ngo’s draait sinds 2015 een goed geoliede machine die zelden kritische vragen krijgt: de Dutch Relief Alliance (DRA). Een samenwerkingsverband van veertien Nederlandse humanitaire organisaties, keurig gefinancierd door het Ministerie van Buitenlandse Zaken (BuZa). Want wat is er mooier dan met belastinggeld “snel en gecoördineerd” noodhulp bieden in grote internationale crises?
Op de ledenlijst staan de usual suspects: CARE Nederland, Cordaid, Dorcas, Oxfam Novib, Plan International, Help a Child, Save the Children, SOS Children’s Villages, Stichting Vluchteling, Tearfund, Terre des Hommes, War Child, World Vision Nederland en ZOA. Ze werken samen in zogenaamde Joint Responses, waarbij één organisatie de lead neemt. Cordaid doet dat bijvoorbeeld graag in Afghanistan. Heel praktisch.
De DRA richt zich op snelle noodhulp bij natuurrampen, conflicten en vluchtelingenstromen, daarna de overgang naar rehabilitatie en veerkrachtopbouw. Mooie woorden. Ruim 45% van het budget gaat naar lokale partners – klinkt efficiënt, toch? Sinds 2015 heeft de alliantie miljoenen mensen “geholpen” in meer dan 45 crises wereldwijd. En dan komen we bij het leuke deel: de relevantie voor teruggekeerden (returnees). Want terwijl IOM en DT&V via REAN proberen mensen “duurzaam” terug te sturen met een ticket en een paar euro startkapitaal, staat de DRA klaar om ze in de herkomstlanden op te vangen. Vooral in Afghanistan: de Afghanistan Returnee Acute Joint Response voor tienduizenden Afghaanse returnees uit Pakistan en Iran. Opvang, voedsel, medische zorg, shelter, basisbehoeften. Cordaid voorop.
In Syrië, Zuid-Soedan, Ethiopië en andere mooie bestemmingen hetzelfde verhaal: brede humanitaire hulp aan IDPs, returnees en gastgemeenschappen. Geen individuele herintegratie met businessplan en opleiding zoals bij REAN, nee. Dit is grootschalige, comfortabele noodhulp. Zodat degenen die “vrijwillig” terugkeerden via IOM niet meteen in de problemen komen. Hoe nobel.En wie betaalt dit allemaal? U en ik. In 2026 vloeit er keurig €67,8 miljoen subsidie van BuZa naar de DRA. Structurele partnerschapssubsidie, blokallocatie, flexibele multi-year financiering. Bovenop dat bedrag komen nog regelmatig top-ups voor specifieke crises – een paar miljoen extra voor Gaza, Libanon of Soedan. ODA-geld, ontwikkelingshulp, noem het zoals je wilt. Het maakt snelle inzet mogelijk zonder gezeur. Kortom: terwijl de Nederlandse overheid via DT&V en IOM probeert afgewezen asielzoekers het land uit te krijgen, subsidieert dezelfde overheid via BuZa en de DRA grootschalige opvang voor precies diezelfde returnees in hun “thuisland”. Parallel circuits, dezelfde portemonnee. Oh wat heerlijk, wat een briljant plan! Eerst jarenlang all-inclusive opvang in Ter Apel, daarna een ticket terug via REAN, en vervolgens nog eens miljoenen euro’s aan Cordaid, Oxfam Novib en de rest van de DRA-club zodat het thuis toch een beetje aangenaam blijft. Zodat niemand écht hoeft te integreren daar, en de deur altijd open blijft staan voor de volgende ronde. Met €67,8 miljoen per jaar aan structurele subsidie alleen al voor de DRA draait dit humanitaire circus op volle toeren. Terwijl het echte terugkeercijfer laag blijft en herintocht nauwelijks gemeten wordt. Maar hé, zolang de ngo’s hun projecten kunnen schrijven en de ambtenaren hun rapporten kunnen indienen, is iedereen tevreden. BuZa zorgt goed voor oude kameraden. Met onze portemonnee als onvrijwillige sponsor, natuurlijk.
Nope. Er is een groot verschil tussen investeren en spenderen. Geld spenderen aan duurzaamheid renderen zonder subsidies zelden.
‘Niets doen is duurder’, is niet gebaseerd op de economische realiteit. Volgens Nobelprijs winnende klimaat economen tenminste🤷♂️👇
Natuurmonumenten - Grote zorg bestrijdingsmiddelen natuurgebied het Zwanenwater
Het Zwanenwater heeft niet voor niets de Natura2000-status en Europees aangewezen als wetland van internationaal belang
https://t.co/hREsoFLqyk
As if sea level rise were not enough, nearly three quarters of the world’s coastal populations live in land that is sinking largely through the extraction of groundwater, gas, and oil, research finds. The two forces together make a recipe for disaster.
https://t.co/sNgHlw6b6Y
OK. Maar waarheen? Egypte, Jordanië, Libanon, Saoudi-Arabië?
Geen van de Arabische broederlanden staat te juichen bij het #Hamas gespuis. Dáár ligt het probleem👇
Israël wil 70 procent van Gaza bezetten
maar het uiteindelijke doel van de regering is dat grote aantallen Palestijnen Gaza verlaten door "vrijwillige migratie".
👇
https://t.co/wjGlcskXvA