به زندهیاد داوود امدادیان -که برای من جذابترین نقاش ایرانیه- کاملاً حق میدم که چرا بیشتر از 20 سال آخر عمرش رو «فقط و فقط درخت میکشید»؛ چراکه درختها زیباترین، متینترین، شریفترین، خاضعترین و بخشندهترین موجودات جهان هستند. انسانیتر از انسانها.
پسرمون تو بغلمون به دنیا اومد،
تو بغلمون بزرگ شد و بیست سالش شد،
تو بغلمون تیر خورد و جون داد،
تو بغلمون رفت زیر خاک و هدیه به میهن شد.
متاسفم صادقم که من نفس میکشم و تو سهمت از این روزگار گلوله شد.
متاسفم.
مواجهه م با توییتر امروز یه قهقهه بزرگه. دیگه آدمی که حرف درست حسابی توش بزنه وجود نداره. کلا آدم هایی موندن که دارن پشت سر جماعتی سایبری سینه میزنن. و فکر و تحلیل و موشکافی رو به طور کل تخمش رو ملخ خورده (برای مثال به این سوال "جالب" توجه کنید:«بچه ها ما با فلانی خوبیم»).
جهان عمیقی که این مینیسریال میسازه، تا مدتها رهات نمیکنه؛ موجودات اورجینالی که هیچجا ندیدی، مثل موجودی که از خاطره تغذیه میکنه یا گیاهی که ذهن رو کنترل میکنه. شرط بقا در چنین جهانی، تعامل با این طبیعت بیگانه (بهمثابهی ناخودآگاه) و یکیشدن با سایه برای ادامهی حیاته.