چرا آدم باید انقدر سختی بکشه تو ورزش که عضله بسازه؟ چرا باید پا روی امیالش بذاره که از لحاظ اخلاقی بهتر بشه؟ کلا چرا آدم از همه لحاظ انقدر با رنج پیوند خورده؟
ببخشید ولی من هم یک نظر دارم که شاید نامحبوب باشه:
این عکاسها و کلیپسازها (طبیعتا منظورم از نوع حرفهایشون نیست) هیچ بهرهای از هنر نبردهن و فقط به واسطه تکنولوژی و در دسترس پذیری دوربین چهارتا محتوا تولید کردن، که هم اونا و هم خودشون بنجلن اما احساس میکنن عجب مفاخری هستن.
دیشب خواب دیدم تصمیم گرفتم با پولام برم از اونجایی که همیشه لباس میگیرم گیتار الکتریک مورد علاقهم رو بخرم. ولی حتی تو خواب هم فقط تصمیم گرفتم و نخریدمش.
مسئله اینه شما نمیتونی فقط با قاب کج کردن و استفاده زیاد از کلوزآپ (وکات مدیوم بهش) و سیاهوسفید کردن رنگ به سینمای نوآر برسی. خیلی باید قویتر از این حرفا کارگردانی کنی تا بتونی گوز سینمای لانگ و کرتیز و هاکس و هیوستن باشی.