Imagine you have a daughter. Your only child #CarolinBohl. Your little girl is attacked and murdered by terrorists #october7thmassacre
Destroyed. Your life is destroyed. Your little girl is dead. Francesca Albanese then writes to you, woman to woman: „Change medication“. #Albanese was never concerned with #humanrights.
Het Financieele Dagblad interviewt de Portugese socialistische eurocommissaris Maria Luís Albuquerque over de bankenunie. Haar boodschap is helder: het zou onverantwoord zijn om de volgende crisis tegemoet te gaan zonder een verdere Europese bankenunie.
Dat klinkt verstandig. Tot je je afvraagt wat hier eigenlijk wordt bedoeld.
Want dit debat gaat helemaal niet alleen over banken. Het gaat over de vraag wie uiteindelijk opdraait voor de gevolgen van slecht beleid. Banken en overheden zijn in Europa al jarenlang met elkaar verweven. Italiaanse banken bezitten enorme hoeveelheden Italiaanse staatsobligaties. Franse banken bezitten Franse staatsobligaties. Hetzelfde geldt voor Spanje en andere landen. Wanneer een overheid in de problemen komt, komen de banken onder druk te staan. Wanneer banken in de problemen komen, groeit de druk om ze te redden.
De bankenunie wordt gepresenteerd als een oplossing voor dat probleem. In werkelijkheid verschuift zij vooral de risico’s van nationaal naar Europees niveau.
Daar wringt het.
Als Franse ot Italiaanse politici jarenlang hogere uitgaven en grotere schulden verkiezen boven begrotingsdiscipline, waarom zou een Nederlandse werknemer daar uiteindelijk mede risico voor moeten dragen? Als die banken verkeerde beslissingen nemen, waarom moet een Finse spaarder indirect mee garant staan?
Op die vraag krijg je vanuit Brussel meestal hetzelfde antwoord: solidariteit.
Maar solidariteit veronderstelt vrijwilligheid. Wat hier gebeurt is iets anders. Hier worden risico’s die voortkomen uit politieke keuzes steeds verder verspreid over mensen die die keuzes nooit hebben gemaakt.
Dat creëert bovendien een gevaarlijke prikkel. Wanneer de gevolgen van fouten steeds breder worden gedeeld, neemt de druk af om die fouten te vermijden. Wie de rekening kan doorschuiven, gaat zich anders gedragen dan iemand die zelf volledig aansprakelijk is.
Dat is precies waarom zoveel mensen moeite hebben met de richting waarin de Europese Unie zich ontwikkelt. Iedere crisis wordt aangegrepen als argument voor meer centralisatie. Iedere nieuwe bevoegdheid wordt gepresenteerd als noodzakelijk om de vorige problemen op te lossen. En telkens opnieuw wordt beloofd dat dit de stabiliteit zal vergroten.
Maar stabiliteit ontstaat niet doordat steeds meer risico’s worden gesocialiseerd. Stabiliteit ontstaat wanneer verantwoordelijkheid en gevolgen bij elkaar blijven.
Een bank die onverantwoord handelt moet failliet kunnen gaan. Investeerders die verkeerde keuzes maken moeten verlies kunnen lijden. Overheden die hun financiën niet op orde hebben moeten daar zelf de consequenties van dragen.
Zodra besluitvorming en verantwoordelijkheid van elkaar worden losgekoppeld, krijg je meer schulden, meer risico’s en uiteindelijk grotere crises.
Dat is precies de les die Europa maar niet lijkt te willen leren.
No Joke: the Chair of the UN panel that will rule on the complaint against Francesca Albanese for violating the UN Code of Conduct is George Katrougalos — a major defender of both Hamas and Albanese.
In 2025, Katrougalos:
🇨🇳 took $100,000 from China
🇨🇳 promoted Xi Jinping's book
De EU reguleert zichzelf dood.
"The EU wants to regulate and subsidize its way to AI relevance, but we didn’t start running, we didn’t start even walking, and we already had in front of us all the obstacles to not be able to make even the first step"
https://t.co/Sf0XRVR55B
Rob Jetten probeert hier weer de morele middenweg te spelen, maar zijn verhaal zit vol politieke hypocrisie, selectieve verontwaardiging en klassieke EU-technocratische reflexen.
Ten eerste: hij spreekt alsof Nederland “druk opvoert” op Israël, terwijl Europa jarenlang exact dezelfde dynamiek heeft geholpen creëren. De EU financiert al decennia een gigantische NGO-industrie rond het conflict, pompt miljarden in de regio, maar weigert fundamenteel te erkennen dat Hamas niet zomaar een “partij in een conflict” is, maar een totalitaire jihadistische organisatie die bewust burgers inzet als menselijk schild, hulpstromen manipuleert en oorlog strategisch verlengt omdat chaos politiek nuttig is.
Jetten noemt Hamas ergens op het einde nog snel even, bijna administratief, alsof het gaat om een randverschijnsel naast “gewelddadige kolonisten”. Dat morele gelijkstellen is precies waarom zoveel mensen het vertrouwen verliezen in dit soort diplomatieke taal. Hamas begon deze escalatie met massamoord, ontvoering, verkrachtingen en terreur. Zonder Hamas geen huidige oorlog. Dat betekent niet dat elke Israëlische actie automatisch juist is. Maar het betekent wel dat je de kern van het conflict niet kunt wegpoetsen onder bureaucratische VN-taal.
Daarnaast is het opvallend hoe selectief dit kabinet omgaat met internationaal recht. Waar zijn deze dagelijkse verklaringen over Turkse bezettingen? Over Qatar dat extremistische netwerken financiert? Over Iran dat letterlijk milities bewapent in de hele regio? Over de systematische vernietiging van christelijke gemeenschappen in delen van het Midden-Oosten? Ineens is internationaal recht vooral een instrument wanneer het politiek veilig ligt binnen de progressieve Europese consensus.
En dan die twee-statenoplossing. Dat klinkt prachtig in speeches in Den Haag of Brussel, maar niemand legt nog concreet uit hoe die staat eruit moet zien zolang Hamas populair blijft, de Palestijnse Autoriteit intern zwak en corrupt is, en regionale spelers hun eigen geopolitieke agenda voeren. Een slogan herhalen is geen strategie.
Bovendien blijft de Nederlandse politieke klasse doen alsof NGO’s automatisch neutrale morele autoriteiten zijn. Organisaties als Amnesty International, Oxfam Novib of PAX zijn geen democratisch verkozen instellingen. Ze hebben ideologische kaders, politieke voorkeuren en vaak een zeer eenzijdige focus binnen dit conflict. Daar mag best kritisch naar gekeken worden zonder meteen als “extreem” te worden weggezet.
De harde realiteit is dat Europa vooral morele poses aanneemt terwijl het nauwelijks geopolitieke macht heeft. Nederland gaat Hamas niet stoppen. Nederland gaat Netanyahu niet controleren. Nederland gaat geen vrede afdwingen. Maar Nederlandse politici gebruiken dit conflict wél voortdurend om hun eigen morele profiel richting progressieve achterban te versterken.
En intussen blijven gewone burgers, zowel Israëli’s als Palestijnen, gevangen tussen terrorisme, militarisering, religieus extremisme en eindeloze internationale symboolpolitiek.
De Nederlandse welvaartstaat implodeert precies zoals wij libertariërs al decennia voorspellen. Niet door “te weinig overheid”, maar door een systeem dat gebaseerd is op massale herverdeling, gigantische bureaucratie en blind vertrouwen in centrale controle.
Nu weer: miljoenenfraude via DigiD’s, vermoedelijk georganiseerd via groepen Bulgaren die massaal Nederlandse gemeenten afgingen om toeslagen en belastingteruggaven te innen. Exact hetzelfde patroon als de eerdere Bulgarenfraude. Exact dezelfde staat. Exact dezelfde naïviteit.
En let op de echte kern van het verhaal: de Nederlandse staat creëert zelf de gigantische prikkel voor fraude. Zonder een absurd complex systeem van toeslagen, aftrekposten, subsidies en automatische uitbetalingen bestaat deze hele industrie simpelweg niet.
De overheid probeert een Scandinavische kerstman te spelen voor de halve planeet, gekoppeld aan een bureaucratisch IT-monster dat miljarden rondpompt. Natuurlijk trekt dat fraudeurs aan. Dat is geen “incident”. Dat is systeemlogica.
Nog erger: de brave belastingbetaler wordt ondertussen wél tot op de laatste euro gecontroleerd. De ondernemer krijgt controles, compliance, box 3-roof, regels, formulieren en boetes. Maar georganiseerde netwerken weten exact waar de gaten zitten.
En daarna krijgen we weer dezelfde reflex:
Meer overheid.
Meer toezicht.
Meer databases.
Meer surveillance.
Meer bureaucratie.
Terwijl het echte probleem de omvang van de welvaartstaat zelf is.
Een minimale staat met lage belastingen, weinig subsidies en beperkte herverdeling heeft véél minder van dit soort fraude. Je kunt immers niet op industriële schaal stelen uit potjes die niet bestaan.
De verzorgingsstaat creëert niet alleen afhankelijkheid. Ze creëert complete parallelle economieën van lobbyisten, subsidiejagers, fraudeurs en bureaucraten die allemaal leven van geld dat eerst productief verdiend moest worden door iemand anders.
Petition update · We willen je graag vragen om deze petitie tegen antisemitisme/Jodenhaat te tekenen en te delen! · https://t.co/Va8O9w8FHd https://t.co/VQqWAVAfu0
De Nakba is ongekend populair tegenwoordig, vooral bij onze burgemeesters en de pers. Femke Halsema en Ahmed Marcouch nemen het voortouw in het promoten van bewuste geschiedvervalsing met woorden als pogrom, kolonialisme, genocide, verdrijving, van ‘Palestijnen’ uiteraard.
Dat verhaal is de spiegel van wat er werkelijk gebeurde: vijf Arabische landen vielen Israël in 1948 binnen om alle Joden de zee in te drijven. Arabische leiders riepen hun mensen op om te vertrekken uit Israël om de Endlösung van ‘het Joodse vraagstuk’ te volbrengen.
Het liep echter anders. Israël overleefde onverwacht de felle aanval. De Palestijnen keerden niet terug maar verwierven vervolgens een eeuwigdurende vluchtelingenstatus, een identiteit die door Arabische leiders bewust in stand werd gekoesterd. Meer dan 800.000 Joden werden met achterlating van hun bezittingen verdreven uit de Arabische landen in de regio, ze werden, zonder hulp van buitenaf, opgevangen door Israël.
Dát is het echte verhaal van de Nakba. Nu even kijken wat Femke Halsema ervan maakt, en in haar kielzog de hele bubble van weldenkende blablatafel gasten en media. Dom land dat zich zo laat bedotten, het land dat met hulp van haar ambtenaren en politie de meeste joden hielp afvoeren naar de vernietigingskampen. Kon dat nooit begrijpen… maar nu beter dan ooit.
#Halsema pleegt geschiedvervalsing. Ze ‘vergeet’ in haar #Naqba verklaring, dat de hele Arabische wereld in 1947 weigerde de VN resolutie voor de deling vh gebied in een Joodse en Palestijnse staat te accepteren. Palestijnse leiders, zoals Hitler-adept de moefti van Jeruzalem, propageerden de vernietiging van Israël en startten een terreurcampagne tegen de Joodse bevolking. Op 15 mei 1948 vielen de Arabische buurlanden de net uitgeroepen staat Israël binnen. Alle Joden werden op bloedige wijze uit Oost-Jeruzalem en Gusj Etzion verdreven. Etnische zuivering. Daarna vluchtten ook ca 700.000 Palestijnen. Soms verdreven, meestal wegens het oorlogsgeweld. Zij werden gevolgd door zo’n 700.000 Joden uit de Arabische landen.
Medeleven is één ding, maar doen alsof de Palestijnen/Arabieren slechts slachtoffer waren, is hoogst kwalijk.
A brilliant explanation of the sources of wokeism and the foundation behind most of the West’s challenges in recent years.
A very important read.
I would never have found this post except for @X’s auto-translation feature. The original post in French.
The "Nakba" is a lie.
78 years ago, the Jews accepted the two-state solution, and the Arabs rejected it. Five Arab armies declared war on the newly declared State of Israel, and lost.
That’s all there is to it.
If British jews are to be held responsible for what happens in Gaza...then by the same reasoning British Muslims should be held responsible for the massacres of Christians by Muslims in Nigeria
Nieuw 'Briefje van Jan' - aan de Nederlandse Joden
"Beste mensen,
Op een dag als gisteren, toen het gemeentebestuur en de politie in Amsterdam de zovéélste vertoning van onversneden Jodenhaat niet bij de eerste spuitbus neersloegen, denk ik aan jullie en jullie voorouders..."
Lees verder: https://t.co/LDkEUnzXm1
#Dodenherdenking #Dam #Monument #antisemitisme #briefjevanjan