Böyle bir boşluk hali, anlatamam ve izah edemem. Anlamanızı bekleyemem. Eleştirinizi de.. istemem. Ya duvarsınız ya da taş. Şuracıktaki ağaca dökerim içimi.. en azından ürperir, en azından yaprak döker. En azından..
Hatalarımı, pişmanlıklarımı gördüğüm, kaybetmeyi ve bitişleri yaşadığım..
Yalnız olduğumu kabul ettiğim..
Olgunlaştıkça bazı şeylerin ne kadar önemsiz olduğunu fark ettiğim bir sene yaşıyorum. Hayatımın merkezine bundan sonra bir kapı aralanmayacak artık. Boşalttım içimi, dışımı.
Ben insanlara yaptıklarımın, hissettiklerimin, huzursuzluklarımın yani davranışlarımın sebebini anlatmaktan yoruldum. Anlaşılma çabalarımdan vazgeçtim artık.