kendini hatırlatan bir rengi ve ışıltısı olan, bir şeyleri sevdiğinde yüzünden anlaşılan, yanında dururken yanında durmaktan başka bir şey düşünmediğim insanların yakınlığını seviyorum. dünya haritasının yeşil ve mavi alanları onların yanıymış gibi geliyor. serin ve parlak.
kelimeler demişken özlem duygusuna takılıyorum bu ara. birinin ilk halini özlemek mesela, birinin en aşık halini özlemek, birinin onu yeterince iyi tanımadan önceki halini özlemek veya birini çok iyi tanıdığını zannettiğin o son anı özlemek.. ne çok farklı özlem var. hepsi zor..