.
استاد میرجلالالدین کزازی:
«آرامگاه فردوسی، ارجمندترین جا در پهنهی گیتی است.»
فیلم: اشکهای استاد کزازی بر آرامگاه #فردوسی بزرگ
توس، مهرماه ۱۴۰۵
از صفحهی مشهد هنر
یکی از کارهای ج.ا این بود که فعالان سیاسی حامی را که فن و هنری نداشتند به استاد دانشگاه تبدیل کرد تا از جایی حقوق و عنوان بگیرند.انقلاب فرهنگی اول(توسط محمد ملکی) و دوم(توسط سروش)راه برای امثال کچوئیان بازکرد که هرگاه حرف زدنش را میشنوم یاد کلاغِ در مرداب شعر ناتل خانلری میافتم
صحبتهای اسماعیل شکری، پدر جاویدنام سپهر شکری:
«درود بر هم میهنان صدای بنده فقط برای پسرم نبود برای تمامیه عزیزان بود ک دنبال عزیزانشان در کهریزک میگشتند و این صدا برای کسانی که در این مدت صدای مردم نبودند و خونشویی میکنن نیست 🖤🖤🥀»
ما ابله نیستیم
چیزی که این روزها بیش از هر چیزی آزاردهنده است این است که صف طویلی از شخصیتهای عجیب و غریب یکی یکی میآیند، در چشم ما نگاه میکنند و انگار ما را احمق فرض میکنند. جسارتم ببخشید خوانندهٔ عزیز: چرا همه ما را خر فرض میکنند؟
اگر در تلاشید اینستاگرام و فضای مجازی فارسی را به جایی تهوعآور تبدیل کنید، دارید موفق میشوید. اما خوب گوشتان را باز کنید: ما احمق نیستیم، فقط ساکتیم؛ محکوم به سکوتیم. شما هم از این محکومیت نهایت بهرهبرداری را میکنید تا برنامهها و ایدههای مشمئزکنندهتان را پیش ببرید.
خانم مجری! شاید شما و شوهرتان هر شب در خانه دربارهٔ این مهمان عزیزتان صحبت میکنید، اما در خانههای ایرانی اگر از یک میلیون نفر صحبتی شود، واشقانی نفر یکمیلیونم هم نیست.
مزخرف میسازید تا فضای مجازی را به تسخیر درآورید. به جانباختگان دیماه اشاره میکنیم، اما فقط برای جلب توجه و تحریف!
لایق نقد نیستید. فقط میخواهم به صدای رسا بگویم، ما ابله نیستیم! نیستیم! نیستیم! مهمان متوهمتان میگوید من در لیگ حرفهایام و به انتقادات لیگ دستهسه توجه نمیکنم. نه آقای محترم! شما در لیگ حرفهای نیستید. در گلخانه امنی در لیگی تکنفره به دروازهٔ خالی گل میزنید.
با سپاس از همسر بیژن مرتضوی، برای اینکه در چیزی شبیه رپورتاژ آگهی، به یکی از تریبوندارترین افراد دو ساعت تریبون دادند تا منم منم کند و به ریش محکومان به سکوت بخندند.
از مهدی تدینی
مجید واشقانی، بازیگر و مجری، شهریور ۹۸:
مردم ایران لیاقت آزادی بیان را ندارند
اکسپلور اینستاگرام را که باز میکنی یک صحنهای، یک عکسی میآید که دیدنش خجالتآور است. این یک نمونه آزادی بیان است
من میگویم آزادی بیان نداشته باشیم بهتر است
سخنان این قاتل عوضی:
من یکجا دلم سوخت، نه برای اینکه داره اعدام میشه، برای اینکه گفت قبل اعدام با خانوادهام صحبت کنم. من هم تو ترافیک باید میرفتم شرق تهران. با این حال نزدیک نیم ساعت هرچی به خانوادهاش زنگ زدیم تلفن مشغول بود. دیگه اعدام کردیم... اینها انسان نیستند ولی این حجم وقاحت که بیایی تو تلویزیون اعلام کنی فراتر از حد تصوره.
ادمین گالری تهران که خودشُ پادشاهی خواه معرفی کرده بود: مجتبی شکوری از مهرههای نظام هست که افراد زیادی رو به جمهوری اسلامی لو داده باعث شده خیلیا جونشون از دست بدن
مرد حسابی، ما بعد از ۱۸ و ۱۹ دی دیگه کنار دوست و آشنای خونشورمون هم نتونستیم بشینیم. تو چطوری رفتی بغل وزیر ارشاد همون حکومتی که مردم رو قتل عام کرده نشستی و باهاش خوش و بش کردی؟
#عادل_فردوسیپور
۴۶ سال پیش در چنین روزی، محمدرضا شاه چشم از جهان بست. پادشاهی با درکِ ژرف و بیبدیل از جغرافیای قدرت؛ کسی که ایران را به بزرگترین شاهکلیدِ ژئوپولیتیکِ خاورمیانه بدل کرد.