birinin kalbinde zaman geçtikçe sıradanlaşmayacak kadar ayrıcalıklı bir yere sahip olmak... ilişkinizin ve sohbetlerinizin eskiyip yıpranmaması o kadar kıymetli ki. her yeni gün tazelenen bir muhabbetle yola devam etmenin bahtiyarlığını yaşatacak ilişkiler, eprimeyen dostluklar, muhkem bağlar ve her dem hemhâl oluşlar nasip eyle allah'ım.
"Daha iyi bir insan" olmanıza alan açan
kişilerle temas kurun. Korktuğunuzda cesaretinizi ateşleyen, öfkelendiğinizde merhametinizi hatırlatan, yanıldığınızda hakikate dönmenizi kolaylaştıran, başarılarınız karşısında rekabeti değil sevincinizi büyüten insanlarla...
bugün ‘bir gerçeği aklımla kabul etmişken, neden hâlâ duygusal olarak acı çekiyorum?’ diye bir cümle okudum. gün boyu bu cümle üzerine düşündüm. aklın vardığı bir yere kalbin hâlâ yabancı kalabilmesi ne tuhaf.
gölgelerinden süzülen gün ışığı yüzüme değecek. ne yaşarsam yaşayım, bunun da geçeceğini hatırlayacağım. çünkü hiçbir şey sonsuza kadar sürmedi, sürmeyecek.
rasûlullah efendimizin ‘fakat ey hanzala, (insan bu!) bazen öyle bazen böyle.’ sözüne, olduğum yerde yaslanıyorum. değişen ruh hâllerim arasında savrulurken, kendime merhameti unutmamam gerektiğini fısıldayan bir hatırlatma gibi.
Bence sevginin çok güzel hâli, birinin sizi tanımaya çalışmasıdır. Hangi şarkıda sustuğunuzu, neye çocuk gibi sevindiğinizi, zor bir günün ardından neye ihtiyaç duyduğunuzu bilmesi… İnsan, hayatında birinin olmasıyla değil, onun gözünde ayrıntılarıyla var olmasıyla mutlu oluyor