Χανιά Παρών 🇬🇷

Χαϊδέματα στο κόμμα σου μην περιμένεις από μένα· εγώ δεν χαρίζομαι σε κανέναν.

[Χανιά Παρών 🇬🇷 @haniaparon]

" Πλεύρη, άργησες... Η διαδρομή Λιβύη - Κρήτη λειτουργεί ήδη!!"

Ο Θάνος Πλεύρης δήλωσε ότι η κυβέρνηση «δεν θα επιτρέψει να παγιωθεί η μεταναστευτική διαδρομή Λιβύης - Κρήτης». Μόνο που αυτή η διαδρομή δεν είναι κάτι που ίσως γίνει στο μέλλον. Έχει ήδη γίνει. Από την αρχή του 2026 έχουν φτάσει στην Κρήτη πάνω από 8.500 μετανάστες. Σχεδόν κάθε μέρα βλέπουμε βάρκες να φτάνουν στη Γαύδο και στα νότια παράλια. Οι κάτοικοι το βλέπουν, το Λιμενικό το ζει καθημερινά, οι δήμοι προσπαθούν να διαχειριστούν την κατάσταση και η κυβέρνηση βγαίνει τώρα να μας πει ότι... δεν θα το επιτρέψει.
Δηλαδή τι ακριβώς δεν θα επιτρέψεις ρε φιλαράκι; Αυτό που ήδη συμβαίνει;
Είναι σαν να έχει πλημμυρίσει το σπίτι και να λες «μην ανησυχείτε, δεν θα αφήσω να μπει νερό». Το πρόβλημα δεν είναι αυτό που λές. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό που λές έρχεται όταν το γεγονός έχει ήδη συμβεί.
Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο δούλεμα. Η Νέα Δημοκρατία εξελέγη υποσχόμενη ότι θα φυλάξει τα σύνορα, θα αντιμετωπίσει την παράνομη μετανάστευση και θα βάλει τάξη. Επτά χρόνια μετά, η Κρήτη έχει εξελιχθεί σε βασική πύλη εισόδου από τη Λιβύη και οι υπουργοί μιλούν σαν να το ανακάλυψαν σήμερα.
Αντί να εξηγήσουν γιατί φτάσαμε ως εδώ, παρουσιάζουν ως επιτυχία μέτρα που έπρεπε να είχαν ληφθεί πολλούς μήνες πριν. Πρώτα περνούν χιλιάδες άνθρωποι, μετά ανακοινώνονται δομές. Πρώτα χάνεται ο έλεγχος και μετά ξεκινούν οι δηλώσεις περί «αποφασιστικότητας». Αυτό δεν είναι σχέδιο ρε φίλε.
Και δεν είναι η πρώτη φορά. Το ίδιο το έχουμε δει και σε άλλα μεγάλα ζητήματα. Η κυβέρνηση συνήθως τρέχει πίσω από τα γεγονότα αντί να τα προλαβαίνει, κάτι που αποτελεί σταθερό σημείο της δημόσιας πολιτικής κριτικής που δέχεται το τελευταίο διάστημα.
Οι πολίτες, όμως, δεν κρίνουν μια κυβέρνηση από τις συνεντεύξεις Τύπου ούτε από τα μεγάλα λόγια. Την κρίνουν από το αποτέλεσμα. Και το αποτέλεσμα είναι μπροστά στα μάτια όλων. Αν χρειάζεται να δηλώνεις ότι «δεν θα επιτρέψεις» μια διαδρομή από την οποία έχουν ήδη περάσει πάνω από 8.500 άνθρωποι μέσα σε λίγους μήνες, τότε δεν έχεις προλάβει τις εξελίξεις. Τις έχεις χάσει. Και όταν η πραγματικότητα διαψεύδει τα λόγια, καμία επικοινωνιακή δήλωση δεν μπορεί να αλλάξει τα γεγονότα.
#Μεταναστευτικό
#Κρήτη
#Λιβύη
#ΝέαΔημοκρατία
#Πλεύρης

[Χανιά Παρών 🇬🇷 @haniaparon]

" 24 Ιουλίου: Γιορτή της Δημοκρατίας! Ποια Δημοκρατία γιορτάζουμε; "

Κάθε χρόνο στις 24 Ιουλίου βλέπουμε το ίδιο έργο. Το Προεδρικό Μέγαρο φωταγωγημένο, κυρίες με βραδινές τουαλέτες, κύριοι με ακριβά κοστούμια, χαμόγελα στις κάμερες, φωτογράφοι, κοσμικά πηγαδάκια και δημοσιεύματα για το ποιος φόρεσε τι και ποιος μίλησε με ποιον. Και όλα αυτά για τη... «Γιορτή της Δημοκρατίας».

Ποιας Δημοκρατίας ακριβώς;

Γιατί η αποκατάσταση της Δημοκρατίας το 1974 δεν γεννήθηκε μέσα από μια εθνική νίκη. Ήρθε μετά από μια εθνική καταστροφή. Προηγήθηκε το πραξικόπημα της χούντας του Ιωαννίδη κατά του Μακαρίου στην Κύπρο και ακολούθησε η τουρκική εισβολή. Το αποτέλεσμα το γνωρίζουμε όλοι. Κατοχή του 37% της Κύπρου, χιλιάδες νεκροί, αγνοούμενοι και πρόσφυγες. Και έμεινε χαραγμένη στη μνήμη των Ελλήνων η φράση του "ΕΘΝΑΡΧΗ της φακής «Η Κύπρος κείται μακράν», που συμβολίζει την εγκατάλειψη του κυπριακού Ελληνισμού.

Αυτή είναι η πραγματική ιστορία. Όλα τα υπόλοιπα είναι φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Γι' αυτό το ερώτημα είναι απλό. Τι γιορτάζουμε τελικά; Τη Δημοκρατία ή το ξεχαύνωμα;

Αν η ημέρα αυτή έχει τόσο μεγάλη ιστορική σημασία, τότε γιατί έχει μετατραπεί σε κοσμική δεξίωση; Τι δουλειά έχουν εκεί ηθοποιοί, lifestyle προσωπικότητες, τηλεοπτικοί παρουσιαστές και δεκάδες δημοσιογράφοι; Από πότε η ιστορική μνήμη μετριέται με φωτογραφικά φλας και εμφανίσεις στο κόκκινο χαλί;

Με ποιο κριτήριο προσκαλείται η Μιμή Ντενίση ή οποιοσδήποτε άλλος καλλιτέχνης, ένας ηθοποιός ή ένας τηλεοπτικός παρουσιαστής σε μια κρατική επέτειο που υποτίθεται ότι τιμά την αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης; Ποια είναι η συμβολή τους στον συγκεκριμένο ιστορικό συμβολισμό; Και γιατί η εικόνα της εκδήλωσης καταλήγει κάθε χρόνο να θυμίζει περισσότερο κοσμική στήλη περιοδικού παρά εθνική επέτειο;

Και την ίδια στιγμή ο μέσος Έλληνας μετράει τα ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα. Ακρίβεια, φόροι, χαμηλοί μισθοί, χαμηλές συντάξεις. Ο κόσμος δυσκολεύεται να πληρώσει το ρεύμα και το σούπερ μάρκετ, ενώ η πολιτική και μιντιακή ελίτ ανταλλάσσει χαμόγελα, χειραψίες και φιλοφρονήσεις στο Προεδρικό Μέγαρο, σαν να ζει σε μια άλλη Ελλάδα.

Αυτή η δεξίωση έχει χάσει εδώ και χρόνια τον συμβολισμό της. Δεν θυμίζει ημέρα εθνικής μνήμης. Θυμίζει κοινωνικό γεγονός για λίγους και εκλεκτούς.

Αν πραγματικά θέλουμε να τιμήσουμε τη Δημοκρατία, ας γίνει μια ειδική συνεδρίαση της Βουλής. Ας ακουστούν οι ιστορικές αλήθειες. Ας τιμηθούν οι νεκροί, οι αγνοούμενοι και οι πρόσφυγες της Κύπρου. Ας μάθουν οι νέοι τι πραγματικά συνέβη το 1974.

Η Δημοκρατία δεν χρειάζεται σαμπάνιες, δεξιώσεις και κοσμικές φωτογραφίες για να αποδείξει την αξία της. Χρειάζεται ιστορική μνήμη, σεβασμό και αυτοκριτική. Μέχρι τότε, η συγκεκριμένη δεξίωση θα μοιάζει περισσότερο με πασαρέλα της εξουσίας παρά με ημέρα εθνικού προβληματισμού.

Και το ερώτημα θα παραμένει το ίδιο.

Ποια Δημοκρατία γιορτάζουμε τελικά;

#ΑποκατάστασηΤηςΔημοκρατίας #Μεταπολίτευση #Κύπρος #ΠροεδρικόΜέγαρο #Πολιτική

[Χανιά Παρών 🇬🇷 @haniaparon]

" «Θα τρώμε με χρυσά κουτάλια»: Η οικονομική θεωρία του Νίκου Παπαδόπουλου"

Ο Νίκος Παπαδόπουλος δηλώνει ότι ο Ελληνικός Παλμός είναι έτοιμος να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας. Ωραία. Μόνο που όποιος ζητά να κυβερνήσει δεν αρκεί να υψώνει τη φωνή, να καταγγέλλει τα «καρτέλ» και να υπόσχεται οικονομική ανασυγκρότηση. Χρειάζεται κάτι πεζό και μάλλον ενοχλητικό: πραγματικό πρόγραμμα.
Στην επίσημη ιστοσελίδα του κόμματος, ολόκληρη η ενότητα «Οικονομία και Ανάπτυξη» περιορίζεται σε τέσσερις φράσεις: στήριξη μικρομεσαίων επιχειρήσεων, προσέλκυση επενδύσεων, μείωση φορολογίας και ψηφιακός μετασχηματισμός. Ούτε συντελεστές, ούτε ποσά, ούτε χρονοδιάγραμμα, ούτε κοστολόγηση. Τέσσερις επικεφαλίδες που θα μπορούσαν να βρίσκονται στο πρόγραμμα οποιουδήποτε κόμματος των τελευταίων σαράντα ετών.
«Μείωση φορολογίας», λοιπόν. Ποιου φόρου; Του ΦΠΑ; Του ΕΝΦΙΑ; Του φόρου εισοδήματος; Των επιχειρήσεων; Των καυσίμων; Πόσο θα μειωθεί και για ποιους; Και κυρίως, ποια έσοδα θα αναπληρώσουν την απώλεια; Σιωπή. Η φορολογική πολιτική του Παπαδόπουλου θυμίζει παραγγελία στο καφενείο: βάλε μία μείωση φόρων για όλους και γράψ’ τα στο τεφτέρι του κράτους.
Ο ίδιος, όταν ρωτήθηκε για το πρόγραμμα, απάντησε ότι «όλοι ξέρουμε τι πρέπει να γίνει» και ότι το πρόγραμμα είναι η «οικονομική ανασυγκρότηση της χώρας». Αυτό όμως δεν είναι πρόγραμμα. Είναι τίτλος έκθεσης μαθητή. Στη συνέχεια πέρασε από την κτηνοτροφία, την αλιεία και τον δευτερογενή τομέα στη ναυτιλία, για να καταλήξει ότι, αν κατασκευαζόταν στην Ελλάδα το 10% των πλοίων των Ελλήνων εφοπλιστών, «θα τρώγαμε όλοι με χρυσά κουτάλια». Η πηγή αυτής της μεγαλειώδους μελέτης; «Ένας οικονομολόγος φίλος μου».
Έτσι σχεδιάζεται, φαίνεται, η οικονομία μιας χώρας: όχι με στοιχεία, μελέτες βιωσιμότητας, κόστος εργασίας, ναυπηγικές υποδομές και διεθνή ανταγωνισμό, αλλά με έναν φίλο που είπε κάτι και με χρυσά κουτάλια για όλους.
Την ίδια ώρα υπόσχεται μηδενική φορολογία στους πολυτέκνους, χωρίς να προσδιορίζει ποιοι φόροι καταργούνται, πόσο κοστίζει το μέτρο και με ποια εισοδηματικά κριτήρια θα εφαρμοστεί. Δίκαιη στήριξη των πολυτέκνων χρειάζεται ασφαλώς. Αλλά άλλο κοινωνική πολιτική και άλλο να μοιράζεις μηδενικούς φόρους σαν φυλλάδια έξω από εκλογικό κέντρο.
Ο Παπαδόπουλος κατηγορεί τους άλλους ότι προσφέρουν μόνο «μπούρου μπούρου». Μέχρι στιγμής, όμως, το δικό του οικονομικό πρόγραμμα είναι ακριβώς αυτό: γενικόλογες υποσχέσεις, εύκολες καταγγελίες και ένας λογαριασμός που δεν παρουσιάζεται ποτέ.
Και μια τελευταία σκέψη, κύριε Παπαδόπουλε. Η καρδιοχειρουργική απαιτεί ακρίβεια, γνώση, στοιχεία και ευθύνη. Ακριβώς τα ίδια απαιτεί και η οικονομική πολιτική. Μέχρι σήμερα, όμως, στο δεύτερο πεδίο βλέπουμε περισσότερα συνθήματα παρά λύσεις. Ειλικρινά εύχομαι να είστε πολύ καλύτερος γιατρός απ' ό,τι αποδεικνύεστε αρχηγός κόμματος. Γιατί αν η οικονομία της χώρας αντιμετωπιστεί με την ίδια προχειρότητα που παρουσιάζεται το οικονομικό σας πρόγραμμα, τότε ο ασθενής δεν θα έχει καθόλου καλή πρόγνωση.

#ΕλληνικόςΠαλμός #ΝίκοςΠαπαδόπουλος #Οικονομία #Φορολογία #ΠολιτικήΚριτική

[Χανιά Παρών 🇬🇷 @haniaparon]

" Η περιοδεία της Καρυστιανού τελείωσε... αλλά ο Χρήστος Θηβαίος δεν το ήξερε!"

Άλλο ένα επικοινωνιακό φιάσκο για τη Μαρία Καρυστιανού και το επιτελείο της.

Στην περιοδεία της στη Θεσσαλία δημοσιοποιήθηκε πρόγραμμα που έδινε την εντύπωση ότι η περιοδεία θα ολοκληρωνόταν με συναυλία του Χρήστου Θηβαίου, σαν να αποτελούσε μέρος της πολιτικής της εκδήλωσης.

Μόνο που υπήρχε μια πολύ σημαντική λεπτομέρεια.

Ο ίδιος ο Χρήστος Θηβαίος δεν ήξερε τίποτα και βγήκε δημόσια και ξεκαθάρισε ότι δεν είχε καμία σχέση με τον πολιτικό φορέα και ότι δεν επιθυμούσε να συνδεθεί η συναυλία του με αυτόν.

Και κάπου εδώ αρχίζουν τα εύλογα ερωτήματα.

❗Ποιος έβαλε τη συναυλία στο πρόγραμμα;
❗Ποιος ενέκρινε αυτή την ανακοίνωση;
❗Ποιος θεώρησε σωστό να παρουσιάζεται μια ανεξάρτητη συναυλία σαν να αποτελεί τον επίλογο μιας πολιτικής περιοδείας;

Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει καμία απάντηση. Υπάρχει όμως η δημόσια διάψευση του ίδιου του καλλιτέχνη. Και αυτό είναι γεγονός.

Το περιστατικό δεν έρχεται μόνο του. Το τελευταίο διάστημα το κόμμα της κ. Καρυστιανού έχει βρεθεί στο επίκεντρο της κριτικής για αποχωρήσεις στελεχών, καταγγελίες περί έλλειψης συλλογικών διαδικασιών και σοβαρές οργανωτικές δυσλειτουργίες.
Και τώρα προστίθεται ακόμη ένα περιστατικό που δημιουργεί ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το επιτελείο της.

Η ασχετοσύνη είναι προφανής.
Η κ. Καρυστιανού μιλά διαρκώς για διαφάνεια, αξιοπιστία και μια διαφορετική πολιτική κουλτούρα. Όταν όμως ένας καλλιτέχνης αναγκάζεται να βγει δημόσια και να δηλώσει «δεν έχω καμία σχέση με αυτό», τότε η εικόνα που δημιουργείται είναι ακριβώς η αντίθετη.

⭕Αν πρόκειται για λάθος, κάποιος οφείλει να το παραδεχτεί.
⭕Αν πρόκειται για πρωτοβουλία συνεργάτη, κάποιος οφείλει να αναλάβει την ευθύνη.
⭕Αν πάλι κανείς δεν φέρει ευθύνη, τότε το πρόβλημα είναι ακόμη μεγαλύτερο.

Η πολιτική δεν είναι δημόσιες σχέσεις. Δεν μπορείς να εμφανίζεις μια συναυλία ως μέρος της περιοδείας σου χωρίς να υπάρχει η συναίνεση του καλλιτέχνη. Ούτε μπορείς να χρησιμοποιείς, έστω και έμμεσα, τη δουλειά κάποιου άλλου για να ενισχύσεις την εικόνα της δικής σου πολιτικής παρουσίας.
Όποιος ζητά την εμπιστοσύνη των πολιτών για να κυβερνήσει μια χώρα, κρίνεται πρώτα από τα απλά. Από την οργάνωση, τη σοβαρότητα και τον σεβασμό προς τους άλλους.

Γιατί η αξιοπιστία δεν χάνεται μόνο στις μεγάλες υποθέσεις. Χάνεται και στις μικρές. Και πολλές φορές, είναι ακριβώς αυτές οι μικρές αστοχίες που αποκαλύπτουν τον πραγματικό τρόπο λειτουργίας ενός πολιτικού φορέα.

#Καρυστιανού #Θηβαίος #Θεσσαλία #Πολιτική #Ελλάδα

[Χανιά Παρών 🇬🇷 @haniaparon]

" Νατσιέ, λεφτά υπάρχουν... αλλά μόνο στα λόγια."

Δεν είχα σκοπό να ασχοληθώ ακόμη με τη ΝΙΚΗ. Όμως όταν οι οπαδοί της επιμένουν να προκαλούν και να παρουσιάζουν το πρόγραμμά της ως το μοναδικό που «σώζει την Ελλάδα», μάλλον ήρθε η ώρα να ανοίξουμε το ίδιο τους το πρόγραμμα. Και θα ξεκινήσουμε από τα δημοσιονομικά και τη φορολογία. Γιατί εκεί τελειώνουν τα μεγάλα λόγια και αρχίζουν οι αριθμοί. ή, στη περίπτωση της ΝΙΚΗΣ... αρχίζει η αναζήτηση των αριθμών!!!!! 📷
https://t.co/ZTJQA6Sap5
Η ΝΙΚΗ γράφει ξεκάθαρα στο πρόγραμμά της (4η παράγραφο): «Το φορολογικό πρόγραμμα της ΝΙΚΗΣ είναι κοστολογημένο πλήρως».
Ωραία. Πού είναι όμως αυτή η κοστολόγηση; ΟΕΟΟΟΟΟ.📷📷
Γιατί όσο κι αν ψάξει κανείς, δεν θα βρει ούτε έναν συγκεντρωτικό πίνακα. Δεν θα βρει πόσο κοστίζει κάθε μέτρο, πόσα χρήματα θα χαθούν από τα δημόσια ταμεία, πόσοι είναι οι δικαιούχοι ή από πού ακριβώς θα βρεθούν τα χρήματα. Θα βρει μόνο τη... διαβεβαίωση ότι όλα είναι κοστολογημένα.
Είναι σαν να σου λέει ένας εργολάβος: «Το σπίτι κοστίζει 300.000 ευρώ». Του ζητάς τον προϋπολογισμό και σου απαντά: «Πίστεψέ με». εεεεε λοιπόν, αυτό δεν λέγεται κοστολόγηση. Λέγεται ΠΑΠΑΤΖΑ.
Η ΝΙΚΗ υπόσχεται πλήρη απαλλαγή από φόρο εισοδήματος και ΕΝΦΙΑ για πολύτεκνους, απαλλαγές για τρίτεκνους, μειώσεις φόρων στις επιχειρήσεις, μειώσεις ΦΠΑ, μηδενικό ΦΠΑ στα φάρμακα και δεκάδες ακόμη φοροελαφρύνσεις. Μακάρι να μπορούσαν να γίνουν όλα. Αλλά κάθε σοβαρός άνθρωπος θα κάνει μία απλή ερώτηση: Πόσο κοστίζουν;📷
Και εκεί ξεκινά το δούλεμα.
Αντί για αριθμούς, εμφανίζονται ευχές. Η απάντηση είναι ότι τα χρήματα θα βρεθούν επειδή θα παταχθεί η φοροδιαφυγή, θα διαλυθούν τα καρτέλ, θα χτυπηθεί το λαθρεμπόριο και θα εντοπιστεί ο παράνομος πλούτος.
Δηλαδή, το οικονομικό σχέδιο βασίζεται στο ότι όλα θα πάνε ιδανικά. Μόνο που έτσι ρε Μήτσο, δεν καταρτίζονται κρατικοί προϋπολογισμοί. Αν ήταν τόσο εύκολο, κάθε κυβέρνηση θα είχε μηδενίσει τη φοροδιαφυγή εδώ και δεκαετίες και θα μοίραζε φοροαπαλλαγές κάθε Κυριακή.
Η οικονομία δεν λειτουργεί με το «θα». Λειτουργεί με αριθμούς.
Το πιο ειρωνικό είναι ότι η ΝΙΚΗ δεν λέει «θα κοστολογήσουμε το πρόγραμμα». Λέει ότι ήδη το έχει κοστολογήσει πλήρως. Τότε γιατί δεν το δημοσιεύει; Τι φοβάται;
Γιατί δεν παρουσιάζει έναν απλό πίνακα με τρεις στήλες;
• Τόσο κοστίζει το μέτρο.
• Τόσα χάνει το Δημόσιο.
• Από εδώ θα βρεθούν τα χρήματα.
Τόσο απλό είναι κομματοσκυλάκια.
Αν πραγματικά υπάρχει η κοστολόγηση, ας τη δώσει στη δημοσιότητα. Αν δεν υπάρχει, τότε ας σταματήσει να την επικαλείται.
Γιατί η διαφορά ανάμεσα σε ένα σοβαρό οικονομικό πρόγραμμα και σε ένα φυλλάδιο προεκλογικών υποσχέσεων είναι μία: το πρώτο συνοδεύεται από αριθμούς. Το δεύτερο από χειροκροτήματα.

#ΝΙΚΗ #Πολιτική #Οικονομία #Φορολογία #Ελλάδα

[Χανιά Παρών 🇬🇷 @haniaparon]

Η Ορθοδοξία π. Διονύσιε δεν χρειάζεται... metal για να κηρύξει τον Χριστό

Με κάθε σεβασμό προς τον π. Διονύσιο Ταμπάκη, αυτά που ακούστηκαν δεν αποτελούν ορθόδοξη διδασκαλία. Αποτελούν μια προσωπική άποψη, η οποία δύσκολα μπορεί να στηριχθεί στην Αγία Γραφή, στους Πατέρες ή στη ζωντανή παράδοση της Εκκλησίας.

Ακούσαμε ότι η metal μπορεί να είναι «χριστιανική», «πνευματική» και ότι μέσα από αυτήν άνθρωποι διαφορετικών θρησκειών γαληνεύουν και πλησιάζουν τον Θεό. Το ερώτημα όμως είναι απλό: ποιος Άγιος της Εκκλησίας δίδαξε ποτέ κάτι τέτοιο; Ούτε ο Μέγας Βασίλειος, ούτε ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ούτε ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ούτε ο Άγιος Παΐσιος, ούτε ο Άγιος Πορφύριος. Αντίθετα, όλοι τους μιλούν για νήψη, διάκριση, προσοχή στις αισθήσεις και αποφυγή κάθε τι που διεγείρει τα πάθη αντί να τα θεραπεύει.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει ότι η μουσική ασκεί τεράστια επίδραση στην ψυχή του ανθρώπου. Γι' αυτό η Εκκλησία δεν άφησε ποτέ τη μουσική στην τύχη της, αλλά διαμόρφωσε τη δική της μουσική παράδοση. Η βυζαντινή μουσική δεν είναι μια πολιτιστική επιλογή ούτε ένα αισθητικό γούστο. Είναι καρπός προσευχής, ασκητικής εμπειρίας και αιώνων εκκλησιαστικής ζωής. Σκοπός της δεν είναι να εντυπωσιάσει ή να ξεσηκώσει τα συναισθήματα, αλλά να οδηγήσει τον άνθρωπο στη μετάνοια και στην προσευχή.

Ακούστηκε ακόμη ότι υπάρχει «χριστιανική metal». Δηλαδή τι σημαίνει αυτό; Αν πάρουμε ένα μουσικό είδος που γεννήθηκε μέσα σε μια συγκεκριμένη κουλτούρα και απλώς αλλάξουμε τους στίχους, έγινε ξαφνικά ορθόδοξο; Με την ίδια λογική, αύριο θα μπορούσαμε να μιλάμε για «χριστιανική trap», «χριστιανική techno» ή οποιοδήποτε άλλο μουσικό ρεύμα. Έτσι όμως δεν λειτουργεί η Εκκλησία. Δεν παίρνει ό,τι παράγει ο κόσμος και του κολλάει μια χριστιανική ετικέτα. Καλεί τον κόσμο να μεταμορφωθεί εν Χριστώ.

Ακούσαμε επίσης ότι μουσουλμάνοι, άθεοι και ραβίνοι συγκινήθηκαν από αυτή τη μουσική. Και λοιπόν; Από πότε η αποδοχή του κόσμου έγινε θεολογικό κριτήριο; Αν αυτό ίσχυε, τότε κάθε μουσική που αρέσει σε πολλούς θα έπρεπε να θεωρείται και πνευματική. Ο Χριστός όμως δεν είπε ποτέ ότι η αλήθεια Του θα είναι δημοφιλής. Η Ορθοδοξία δεν μετρά την αλήθεια με χειροκροτήματα, προβολές ή θετικά σχόλια. Τη μετρά με το Ευαγγέλιο και με τους Αγίους.

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης διδάσκει ότι ο άνθρωπος πρέπει να φυλάσσει τις αισθήσεις του, γιατί από αυτές εισέρχονται οι λογισμοί και τα πάθη. Ο Άγιος Παΐσιος προειδοποιούσε διαρκώς για το κοσμικό φρόνημα που εισχωρεί ύπουλα μέσα στην Εκκλησία. Ποτέ δεν είπε να προσαρμόσουμε την Εκκλησία στο πνεύμα της εποχής. Έλεγε να αλλάξουμε εμείς, όχι να αλλάξει η Εκκλησία.

Αυτό ακριβώς αναδεικνύεται και από τη σύγχρονη ορθόδοξη αρθρογραφία που έχει συγκεντρωθεί από τις πηγές της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος και της «Κατάνυξης». Επαναλαμβάνεται σταθερά η ανάγκη αντίστασης στην εκκοσμίκευση, η επιστροφή στην αγιοπατερική παράδοση και η προσεκτική στάση απέναντι σε σύγχρονες πολιτισμικές επιρροές που αλλοιώνουν το ορθόδοξο φρόνημα.

Κανείς δεν κατηγορεί μια ηλεκτρική κιθάρα επειδή είναι ηλεκτρική. Το πρόβλημα αρχίζει όταν επιχειρείται να παρουσιαστεί ως «πνευματικό» κάτι που η Εκκλησία ουδέποτε χαρακτήρισε έτσι. Άλλο η προσωπική μουσική προτίμηση, άλλο μια προσωπική ποιμαντική επιλογή και άλλο να εμφανίζεται αυτή η επιλογή ως έκφραση της ορθόδοξης παράδοσης.

Η Εκκλησία δεν χρειάστηκε ποτέ heavy metal για να γεννήσει τον Μέγα Αντώνιο, τον Άγιο Σάββα, τον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ, τον Άγιο Πορφύριο ή τον Άγιο Παΐσιο. Δεν χρειάστηκε συναυλίες για να αλλάξει τον κόσμο. Χρειάστηκε μετάνοια, προσευχή, δάκρυα και αγιότητα. Αυτή είναι η γλώσσα της Ορθοδοξίας εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια. Και όσο μένει πιστή σε αυτή τη γλώσσα, δεν έχει ανάγκη να δανειστεί τις μουσικές μόδες κάθε εποχής για να ακουστεί. Γιατί η δύναμη του Ευαγγελίου δεν βρίσκεται στην ένταση των ενισχυτών, αλλά στη δύναμη του Αγίου Πνεύματος.

#Ορθοδοξία
#Ελλάδα
#Χριστός
#Εκκλησία
#ΆγιοςΠαΐσιος

[Χανιά Παρών 🇬🇷 @haniaparon]

"Όταν οι κάλπες πλησιάζουν, ακόμη και τα «αδιαπραγμάτευτα» γίνονται... διαπραγματεύσιμα"

Η πολιτική έχει ένα μεγάλο μειονέκτημα. Δεν έχει κουμπί διαγραφής. Όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να γράψουν νέο κεφάλαιο, τα παλιά βίντεο, οι ομιλίες και οι δηλώσεις παραμένουν εκεί για να θυμίζουν τι έλεγαν.
Για χρόνια ο Αλέξης Τσίπρας παρουσίαζε τα ιδιωτικά πανεπιστήμια σχεδόν ως το απόλυτο κακό. Μιλούσε για υπεράσπιση του άρθρου 16, προειδοποιούσε ότι η δημόσια Παιδεία θα διαλυθεί και ειρωνευόταν όσους έλεγαν ότι θα έρθουν στην Ελλάδα κορυφαία ξένα πανεπιστήμια. Το περίφημο «ούτε το Harvard ούτε το Cambridge θα έρθουν» ακούστηκε ξανά και ξανά.
Τότε το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο: όχι στα ιδιωτικά πανεπιστήμια.
Σήμερα, όμως, στην ΕΛ.Α.Σ. λένε κάτι διαφορετικό. Δηλώνουν ότι δεν θα τα καταργήσουν, παρότι εξακολουθούν να διαφωνούν με τον τρόπο που θεσπίστηκαν. Ξαφνικά εμφανίστηκε η «ασφάλεια δικαίου», οι ήδη εγγεγραμμένοι φοιτητές και η ανάγκη προσαρμογής στη νέα πραγματικότητα.
Και κάπου εδώ γεννιέται ένα απλό ερώτημα.
Αν τότε έλεγες ότι ο νόμος ήταν τόσο κακός ώστε έπρεπε να ακυρωθεί, γιατί σήμερα λες ότι θα παραμείνει; Τι άλλαξε τόσο δραματικά; Το Σύνταγμα ή η πολιτική αριθμητική;
Δεν είναι κακό ένας πολιτικός να αλλάζει γνώμη. Καμιά φορά αυτό δείχνει ωριμότητα. Είναι όμως στοιχειώδης υποχρέωσή του να εξηγήσει στους πολίτες γιατί άλλαξε. Όχι να κάνει σαν να μην ειπώθηκαν ποτέ τα προηγούμενα.
Γιατί οι πολίτες δεν πάσχουν από συλλογική αμνησία.
Θυμούνται ποιος χαρακτήριζε τα ιδιωτικά πανεπιστήμια απειλή για τη δημόσια εκπαίδευση. Θυμούνται ποιος έλεγε ότι το άρθρο 16 είναι αδιαπραγμάτευτο. Θυμούνται ποιος κατηγορούσε τους πολιτικούς αντιπάλους του ότι εμπορευματοποιούν τη γνώση. Και τώρα ακούνε ότι, τελικά, τα ήδη λειτουργούντα ιδιωτικά πανεπιστήμια θα μείνουν στη θέση τους.
Η αντίφαση δεν την επισημαίνουν μόνο οι πολιτικοί του αντίπαλοι. Την επισήμανε δημόσια και ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, κατηγορώντας την ΕΛ.Α.Σ. ότι εγκαταλείπει την προηγούμενη γραμμή και αποδέχεται στην πράξη το νέο καθεστώς. Το θέμα, λοιπόν, δεν είναι αν συμφωνεί κανείς ή διαφωνεί με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Το θέμα είναι η συνέπεια.
Ίσως κάποιοι να πιστεύουν ότι αρκεί ένα νέο λογότυπο, ένα νέο κόμμα και μια νέα ονομασία για να ξεχαστούν όσα έλεγαν μέχρι χθες. Όμως στην πολιτική η μνήμη των πολιτών είναι πιο επίμονη απ' όσο υπολογίζουν οι επικοινωνιολόγοι.
Γιατί μπορεί να αλλάξεις κόμμα. Μπορεί να αλλάξεις συνεργάτες. Μπορεί να αλλάξεις αφήγημα. Δύσκολα, όμως, αλλάζεις όσα έχουν καταγραφεί σε βίντεο και δημόσιες δηλώσεις. Και όταν ζητάς ξανά την εμπιστοσύνη των πολιτών, το λιγότερο που τους οφείλεις είναι να εξηγήσεις γιατί το «ποτέ» έγινε «τελικά, ας μείνει».
#Τσίπρας #ΕΛΑΣ #ΙδιωτικάΠανεπιστήμια #Άρθρο16 #Πολιτική

[Χανιά Παρών 🇬🇷 @haniaparon]

" κύριε Διαμαντόπουλε.... Η Ιστορία δεν γράφεται με μισές αλήθειες"
Sayın Diamantopoulos... Tarih yarım gerçeklerle yazılmaz.

Πριν διαβάσει κανείς την ιστορία της Μικράς Ασίας, καλό είναι να θυμάται μια βασική αρχή: άλλο η αναζήτηση της ιστορικής αλήθειας και άλλο η επιλεκτική αφήγηση. Γιατί όταν φωτίζεις μόνο ένα κομμάτι της εικόνας, δεν κάνεις ιστορία. Κατασκευάζεις εντυπώσεις.

Ο καθηγητής Θανάσης Διαμαντόπουλος επέλεξε να δηλώσει ότι «οι Έλληνες στρατιώτες διέπραξαν εγκλήματα κατά των Τούρκων στη Μικρά Ασία». Η φράση αυτή, απομονωμένη, δεν είναι ιστορικά ανύπαρκτη. Σε κάθε πόλεμο υπήρξαν εγκλήματα και βιαιότητες από διαφορετικές πλευρές. Εκεί όμως που αρχίζει η σοβαρή κριτική είναι στο τι επιλέγεις να πεις και κυρίως στο τι επιλέγεις να αφήσεις απέξω.

Διότι η Μικρασιατική Εκστρατεία δεν ξεκίνησε σε ένα ιστορικό κενό. Είχαν προηγηθεί χρόνια διωγμών, εκτοπισμών, ταγμάτων εργασίας, σφαγών και εξόντωσης των ελληνικών, αρμενικών και ασσυριακών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η κορύφωση αυτής της πολιτικής οδήγησε στη Μικρασιατική Καταστροφή, στον ξεριζωμό εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων και στην καταστροφή της Σμύρνης. Αυτά δεν αποτελούν εθνικούς μύθους. Αποτελούν ιστορικά γεγονότα που έχουν μελετηθεί από πλήθος ιστορικών και αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της ιστορίας της εποχής.

Όταν λοιπόν ένας πανεπιστημιακός αναδεικνύει αποκλειστικά τα εγκλήματα της ελληνικής πλευράς, χωρίς να τοποθετεί τα γεγονότα μέσα σε αυτό το συνολικό ιστορικό πλαίσιο, δημιουργεί μια εικόνα δυσανάλογη με την πραγματικότητα. Και αυτή η εικόνα δεν μένει μέσα στα ελληνικά τηλεοπτικά στούντιο. Αναπαράγεται αμέσως από τουρκικά μέσα ως επιβεβαίωση της δικής τους εθνικής αφήγησης. Αυτό ακριβώς συνέβη και στη συγκεκριμένη περίπτωση, όπως καταγράφεται και στα δημοσιεύματα που ακολούθησαν.

Εδώ βρίσκεται και η αντίφαση. Ο ίδιος ο Διαμαντόπουλος, σε άλλη συνέντευξή του, δηλώνει ότι πάσχει από «νεύρωση ευθυδικίας» και ότι δεν του αρέσουν οι ισοπεδώσεις, υποστηρίζοντας πως θέλει να αποδίδει στον καθένα ό,τι πραγματικά του αναλογεί. Ωραία αρχή. Αλλά τότε γιατί στη Μικρά Ασία δεν εφαρμόζεται η ίδια λογική; Γιατί δεν ακούστηκε στην ίδια πρόταση και η άλλη πλευρά της ιστορίας;

Ακόμη μεγαλύτερο προβληματισμό προκαλεί η συγκυρία. Η Τουρκία δεν είναι σήμερα ένα κράτος που έχει εγκαταλείψει τον αναθεωρητισμό. Αντίθετα, συνεχίζει να προβάλλει τη «Γαλάζια Πατρίδα», αμφισβητεί κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενισχύει στρατιωτικά τη θέση της και επιχειρεί να δημιουργήσει νέα τετελεσμένα στην Ανατολική Μεσόγειο. Τα ίδια τα στοιχεία της πρόσφατης γεωπολιτικής αρθρογραφίας καταγράφουν ένα περιβάλλον αυξημένης έντασης, με διαρκείς τουρκικές διεκδικήσεις και ανησυχία για νέα κρίση στο Αιγαίο και την Κύπρο.

Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν υποστηρίζει ότι ο ελληνικός στρατός ήταν αλάνθαστος ή ότι σε έναν πόλεμο δεν υπήρξαν εγκλήματα. Η ιστορική αλήθεια δεν φοβάται την αυτοκριτική. Φοβάται όμως την επιλεκτική μνήμη.

Γιατί όταν θυμάσαι μόνο τα δικά σου λάθη και ξεχνάς τις σφαγές, τις γενοκτονίες και τον ξεριζωμό του ίδιου σου του λαού, δεν υπηρετείς την ιστορία. Υπηρετείς μια αφήγηση που άλλοι σπεύδουν να αξιοποιήσουν προς όφελός τους.

#ΜικρασιατικήΚαταστροφή
#Πόντος
#Ιστορία
#Ελλάδα
#Τουρκία

[Χανιά Παρών 🇬🇷 @haniaparon]

" Η ΝΙΚΗ σε πανικό: Όποιος ασκεί κριτική βαφτίζεται "τρολ""

Χθες κάποιος Κωνσταντίνος Καρακασίλης, ( https://t.co/SuVXXRVmnE) Υπεύθυνος Γραμματέας Νομού Ηλείας του Δημοκρατικού Πατριωτικού Λαϊκού Κινήματος ΝΙΚΗ, έγραψε για το ΧΑΝΙΑ – ΠΑΡΩΝ:

«Το εν λόγω τρολάκι είναι γιος του γνωστού "μαϊμού" πατριώτη που έδιωξε η ΝΙΚΗ. Μην ασχολείστε.»

Κύριε Καρακασίλη, είχα σκοπό να μην ασχοληθώ ξανά με τη ΝΙΚΗ. Όμως, επειδή φαίνεται πως «ξύνεστε στη μαγκούρα μας», ακούστε δυο-τρία πραγματάκια.

Καταρχάς, πριν επιχειρήσετε να κάνετε πολιτική, καλό είναι να γνωρίζετε τουλάχιστον τα στοιχειώδη. Δεν είμαι γιος του Νίκου Παπαδόπουλου. Ακόμη και αυτό το τόσο απλό το γράψατε λάθος. Αν δεν μπορείτε να διασταυρώσετε μια τόσο βασική πληροφορία, πώς ζητάτε από τους πολίτες να εμπιστευτούν την κρίση σας για σοβαρότερα πολιτικά ζητήματα;

Από εκεί και πέρα, αντί να απαντήσετε έστω σε μία από τις πολιτικές επισημάνσεις του άρθρου μου, επιλέξατε την προσωπική επίθεση. Ούτε μία λέξη για τη δημοσκοπική εικόνα της ΝΙΚΗΣ. Ούτε μία λέξη για την πίεση που δέχεται από άλλα κόμματα του ίδιου χώρου. Ούτε μία λέξη για την πολιτική της πορεία. Μόνο χαρακτηρισμοί.

Και αυτό, δυστυχώς για εσάς, λέει πολύ περισσότερα για τη ΝΙΚΗ απ' όσα θα μπορούσε να πει οποιοδήποτε άρθρο.

Υπάρχει ένας άγραφος κανόνας στην πολιτική: όταν ένα κόμμα αισθάνεται ισχυρό, απαντά με επιχειρήματα. Όταν όμως νιώθει ότι χάνει έδαφος, εγκαταλείπει την ουσία και ψάχνει να βρει έναν εχθρό. Η αντίδρασή σας αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Αντί να αντικρούσετε την πολιτική κριτική, επιλέξατε τους χαρακτηρισμούς. Είναι πιο εύκολο να βαφτίζεις κάποιον «τρολ» από το να εξηγείς γιατί το κόμμα σου δεν καταφέρνει να πείσει.

Το άρθρο μου δεν αφορούσε πρόσωπα ούτε οικογένειες. Αφορούσε τη ΝΙΚΗ. Ένα κόμμα που πριν από λίγα χρόνια παρουσιαζόταν ως η μεγάλη ελπίδα του πατριωτικού χώρου, αλλά σήμερα δυσκολεύεται να αποκτήσει πολιτική δυναμική. Οι δημοσκοπήσεις το καταγράφουν σταθερά χαμηλότερα από τις προσδοκίες που το ίδιο είχε καλλιεργήσει, ενώ ο ανταγωνισμός από άλλους σχηματισμούς του ίδιου χώρου γίνεται ολοένα και πιο έντονος.

Αν θεωρείτε ότι αυτά είναι ψέματα, πείτε το. Παρουσιάστε στοιχεία. Εξηγήστε γιατί οι μετρήσεις κάνουν λάθος. Εξηγήστε γιατί η ΝΙΚΗ δεν διευρύνει την επιρροή της. Εξηγήστε γιατί εξακολουθεί να απευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά σε έναν στενό ιδεολογικό πυρήνα, χωρίς να πείθει τον μέσο πολίτη που αγωνιά για την ακρίβεια, τους φόρους, τους μισθούς, την υγεία και τη στέγη.

Αντί γι' αυτά, ακούμε συνεχώς ότι φταίνε οι δημοσκοπήσεις, τα μέσα ενημέρωσης ή όσοι ασκούν κριτική. Όμως η πολιτική δεν λειτουργεί έτσι. Όταν διαφορετικές εταιρείες παρουσιάζουν επί μήνες παρόμοια εικόνα, η μόνιμη αμφισβήτηση των μετρήσεων δεν αποτελεί πολιτική απάντηση. Αποτελεί άρνηση αντιμετώπισης της πραγματικότητας.

Το πιο απογοητευτικό, όμως, δεν είναι οι χαρακτηρισμοί. Είναι ότι προέρχονται από στελέχη ενός κόμματος που διακηρύσσει ότι εκπροσωπεί το ήθος, τις αξίες και την πολιτική αξιοπρέπεια. Οι αξίες όμως δεν κρίνονται στις ομιλίες ούτε στα συνθήματα. Κρίνονται στον τρόπο που αντιμετωπίζεις την κριτική. Και όταν η πρώτη αντίδραση είναι η προσωπική επίθεση αντί του διαλόγου, τότε κάτι δεν πάει καλά.

Οι ταμπέλες δεν αλλάζουν τις δημοσκοπήσεις. Οι ύβρεις δεν φέρνουν ψήφους. Και οι προσωπικές επιθέσεις δεν διορθώνουν την πολιτική εικόνα κανενός κόμματος.

Στο τέλος της ημέρας, οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται ποιος φώναξε περισσότερο. Ενδιαφέρονται ποιος είχε επιχειρήματα. Κι εσείς, κύριε Καρακασίλη, αντί να απαντήσετε σε μία μόνο γραμμή της πολιτικής κριτικής, επιλέξατε να επιτεθείτε στον άνθρωπο. Αυτό δεν αποδυναμώνει την κριτική. Αντίθετα, την επιβεβαιώνει.

#ΝΙΚΗ #Νατσιός #Πολιτική #Ελλάδα #Δημοσκοπήσεις

[Χανιά Παρών 🇬🇷 @haniaparon]

" 75 λόγοι για να μη σε πιάσουν πάλι κορόιδο."

Η ανακοίνωση της 75μελούς Πολιτικής Επιτροπής της ΕΛ.Α.Σ. συνοδεύτηκε από τη γνωστή λέξη που λατρεύουν τα επιτελεία των κομμάτων: «ανανέωση». Μόνο που, όσο κι αν την επαναλάβεις, δεν αλλάζει την πραγματικότητα.

Ρίχνεις μια ματιά στα ονόματα και αναρωτιέσαι: ανανέωση ή reunion;

Ανάμεσα στα πρόσωπα που παρουσιάζονται ως η «νέα αρχή» βρίσκονται ο πρώην υπουργός Παιδείας Κώστας Γαβρόγλου, ο πρώην υπουργός Ναυτιλίας Σπύρος Δρίτσας, ο πρώην υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Σταύρος Αποστόλου, η πρώην αναπληρώτρια υπουργός Εργασίας Μαριζέτα Αντωνοπούλου, ο πρώην υφυπουργός Αθλητισμού Γιώργος Βασιλειάδης, ο επί χρόνια στενός συνεργάτης του Αλέξη Τσίπρα Θανάσης Καρτερός, ο ιστορικός οργανωτικός του ΣΥΡΙΖΑ Κωστής Κοτσακάς, ο πρώην υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ Δημήτρης Λιάκος, ο πρώην βουλευτής Θέμης Μουμουλίδης, ο πρώην γενικός γραμματέας Δημόσιας Τάξης Μαρίνος Σκανδάμης, ο Γρηγόρης Θεοδωράκης, ο πρώην βουλευτής και νυν γραμματέας της Πολιτικής Επιτροπής Μίλτος Χατζηγιαννάκης, αλλά και ο πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη Νίκος Τόσκας.

Πού ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη τομή;

Αυτοί οι άνθρωποι δεν εμφανίστηκαν χθες στην πολιτική. Ήταν υπουργοί, υφυπουργοί, γενικοί γραμματείς, βουλευτές, στενοί συνεργάτες και πρωταγωνιστές της κυβερνητικής περιόδου 2015 έως 2019. Τότε υπερασπίστηκαν κάθε επιλογή της κυβέρνησης, από τις μεγάλες υποσχέσεις μέχρι τους δύσκολους συμβιβασμούς. Σήμερα επιστρέφουν ως το πρόσωπο της... ανανέωσης.

Εδώ βρίσκεται και η μεγαλύτερη αντίφαση.

Όταν θέλεις πραγματικά να πείσεις ότι ανοίγεις μια νέα σελίδα, παρουσιάζεις νέα πολιτικά πρόσωπα, νέες ιδέες και μια ειλικρινή αυτοκριτική. Δεν επαναφέρεις τους ίδιους πρωταγωνιστές και περιμένεις από την κοινωνία να πιστέψει ότι βλέπει κάτι διαφορετικό.

Η εικόνα που δημιουργείται, κατά την πολιτική μου εκτίμηση, είναι πως επιχειρείται να παρουσιαστεί με νέο περιτύλιγμα ένα γνώριμο πολιτικό προσωπικό. Σαν να αρκεί μια νέα ταμπέλα για να ξεχαστούν οι παλιές επιλογές.

Οι πολίτες όμως έχουν μνήμη. Θυμούνται ποιοι κυβέρνησαν. Θυμούνται ποιοι υπερασπίστηκαν τις αποφάσεις εκείνης της περιόδου. Θυμούνται ποιοι ζητούσαν εμπιστοσύνη και ποιοι καλούνται σήμερα να τη ζητήσουν ξανά.

Ίσως κάποιοι στρατηγικοί σχεδιασμοί να βασίζονται στην ελπίδα ότι ο χρόνος θα σβήσει τις εντυπώσεις και ότι μια διαφορετική κομματική ταμπέλα θα αρκεί για να παρουσιαστεί το παλιό ως νέο. Αυτή, όμως, είναι μια πολιτική εκτίμηση που θα κριθεί από τους ίδιους τους πολίτες.

Γιατί τελικά η ανανέωση δεν μετριέται με το λογότυπο ενός κόμματος.

Μετριέται με τα πρόσωπα, τις ιδέες και την αξιοπιστία.

Και όταν οι ίδιοι πρωταγωνιστές επιστρέφουν με διαφορετική αφίσα, πολλοί δεν βλέπουν μια νέα αρχή.

Βλέπουν απλώς 75 λόγους για να θυμηθούν γιατί τους καταψήφισαν.

#Τσίπρας #ΕΛΑΣ #ΣΥΡΙΖΑ #Πολιτική #Ελλάδα

[Χανιά Παρών 🇬🇷 @haniaparon]

"Αλέξης Τσίπρας ο άνθρωπος που πολεμούσε τον πατριωτισμό, και τώρα τον πουλάει!!!!"

Άκου λοιπόν, Αλέξη.

Πήγες στη Λέσβο και αποφάσισες να κάνεις μάθημα... πατριωτισμού. Εσύ. Ο άνθρωπος που για χρόνια αντιμετώπιζε με καχυποψία όποιον μιλούσε για πατρίδα, σύνορα και εθνική ταυτότητα, τώρα ανακάλυψε τον «αληθινό πατριωτισμό». Και μάλιστα από ένα ακριτικό νησί που πλήρωσε όσο λίγα τις συνέπειες των κυβερνητικών επιλογών της περιόδου 2015 έως 2019.

Μας είπες ότι πατριωτισμός δεν είναι να κρατάς σημαίες στις παρελάσεις αλλά να στηρίζεις την περιφέρεια και τους ακριτικούς τόπους. Ωραία ακούγεται. Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια. Ο κόσμος θυμάται. Θυμάται ποιος κυβερνούσε όταν τα νησιά του Βορείου Αιγαίου μετατράπηκαν σε επίκεντρο μιας πρωτοφανούς μεταναστευτικής κρίσης. Θυμάται τους κατοίκους που διαμαρτύρονταν ότι είχαν αφεθεί μόνοι τους. Θυμάται ότι οι ωραίες κουβέντες δεν συνοδεύονταν πάντα από αντίστοιχες πράξεις.

Είπες ότι αυτός είναι ο πραγματικός πατριωτισμός.

Όχι, Αλέξη.

Ο πραγματικός πατριωτισμός δεν ανακαλύπτεται σε μια προεκλογική περιοδεία. Δεν εμφανίζεται ξαφνικά όταν αλλάζει το πολιτικό αφήγημα. Δεν είναι επικοινωνιακό αξεσουάρ που το φοράς όταν βλέπεις ότι πουλάει περισσότερο από τον παλιό διεθνισμό.

Ο πατριωτισμός δοκιμάζεται όταν κυβερνάς. Τότε που παίρνεις αποφάσεις. Τότε που οι πολίτες περιμένουν αποτέλεσμα και όχι συνθήματα.

Και εδώ αρχίζουν οι π@π@ριές.

Για χρόνια, όσοι ύψωναν την ελληνική σημαία χαρακτηρίζονταν λίγο πολύ ως υπερβολικοί, εθνικιστές ή πατριδοκάπηλοι. Σήμερα, ο ίδιος άνθρωπος που κατηγορούσε τους άλλους για εύκολο πατριωτισμό εμφανίζεται ως αυθεντικός εκφραστής του. Αν αυτό δεν είναι πολιτική παπάτζα, τότε τι είναι;

Ακόμη πιο ειρωνικό είναι ότι επιλέγεις τη Λέσβο για να μιλήσεις για ακριτικούς τόπους. Τη Λέσβο που βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των μεταναστευτικών ροών. Τη Λέσβο που οι κάτοικοί της ζητούσαν ουσιαστική στήριξη και όχι θεωρητικές διαλέξεις. Εκεί πας σήμερα για να διδάξεις πατριωτισμό, λες και οι άνθρωποι ξέχασαν τι έζησαν.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, κατάφερες να δημιουργήσεις και αμηχανία με τη γεωγραφία του τόπου που επισκέφθηκες. Όταν εμφανίζεσαι ως δάσκαλος του πατριωτισμού, καλό είναι να γνωρίζεις πρώτα τον τόπο στον οποίο απευθύνεσαι. Η λεπτομέρεια μερικές φορές λέει περισσότερα από μια ολόκληρη ομιλία.

Δεν είναι όμως μόνο αυτή η παπάτζα.

Τα τελευταία χρόνια επιχειρείς μια συνολική πολιτική επανεκκίνηση. Νέο κόμμα, νέο αφήγημα, νέες λέξεις. Όμως όσο αλλάζει η συσκευασία, τόσο περισσότερο μένει ίδιο το περιεχόμενο. Ακόμη και πρόσφατες πολιτικές αναλύσεις επισημαίνουν ότι η προσπάθεια παρουσιάζεται από αρκετούς ως επαναφορά του ίδιου πολιτικού μοντέλου με διαφορετική ταμπέλα, ενώ επανέρχονται διαρκώς ερωτήματα για την αξιοπιστία, τον αρχηγικό χαρακτήρα του νέου εγχειρήματος και την έλλειψη ουσιαστικής αυτοκριτικής για την κυβερνητική περίοδο.

Ξέρεις ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα;

Δεν είναι ότι αλλάζεις γνώμη. Στην πολιτική όλοι κρίνονται και όλοι εξελίσσονται.

Το πρόβλημα είναι να ζητάς από τους πολίτες να ξεχάσουν. Να πιστέψουν ότι μια ομιλία αρκεί για να σβήσει μια ολόκληρη διακυβέρνηση. Να δεχθούν ότι όσα έλεγες χθες δεν ισχύουν σήμερα, χωρίς ούτε μια ειλικρινή παραδοχή λαθών.

Ο πατριωτισμός, Αλέξη, δεν μετριέται με λογοτεχνικές ατάκες και εύηχα συνθήματα. Μετριέται με συνέπεια. Και η συνέπεια είναι ακριβώς το σημείο όπου η δική σου πολιτική διαδρομή συνεχίζει να σκοντάφτει.

#Τσίπρας
#Λέσβος
#Πατριωτισμός
#Πολιτική
#Ελλάδα

[Χανιά Παρών 🇬🇷 @haniaparon]

" Όταν ο ίδιος ο Κύρκος γκρέμισε τον μύθο της Αριστεράς"

Όποιος ασκεί κριτική στο ΚΚΕ βαφτίζεται αντικομμουνιστής και Φασίστας. Μόνο που αυτή τη φορά η πιο σκληρή κριτική δεν προέρχεται από κάποιον πολιτικό αντίπαλο. Προέρχεται από έναν άνθρωπο που υπηρέτησε την ίδια την Αριστερά. Τον Λεωνίδα Κύρκο.

Τα λόγια του δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνείας. Αναφερόμενος στα κορυφαία στελέχη του Δημοκρατικού Στρατού και της τότε ηγεσίας, δήλωσε ότι τρόμαζε στη σκέψη πως, αν είχε επικρατήσει η επανάσταση, η Ελλάδα θα κυβερνιόταν από ανθρώπους που ο ίδιος χαρακτήρισε «γελοίους», χωρίς την απαραίτητη παιδεία και ικανότητα να αναλάβουν τόσο κρίσιμες ευθύνες. Δεν πρόκειται για ισχυρισμό ενός πολιτικού αντιπάλου. Είναι η μαρτυρία ενός ανθρώπου που έζησε από μέσα εκείνη την εποχή.

Και εδώ γεννιέται το εύλογο ερώτημα. Αν αυτά τα έλεγε ένας άλλος πολιτικός εκτός ΚΚΕ, το ΚΚΕ θα μιλούσε για αντικομμουνιστική προπαγάνδα. Όταν όμως τα λέει ένας ιστορικός ηγέτης της ελληνικής Αριστεράς, πώς ακριβώς τα διαγράφεις; Με ανακοίνωση του Περισσού; Με καταγγελία στον καπιταλισμό;

Η μεγαλύτερη αντίφαση του ΚΚΕ είναι ότι συνεχίζει να παρουσιάζει την ιστορία του σαν μια αδιάκοπη αλυσίδα ηρωισμού, αποφεύγοντας συχνά τη δημόσια αυτοκριτική για πρόσωπα, επιλογές και εσωτερικές συγκρούσεις. Αυτή η κριτική δεν προέρχεται μόνο από πολιτικούς αντιπάλους αλλά εμφανίζεται διαχρονικά και μέσα στον ευρύτερο αριστερό χώρο.

Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο ιστορικό. Είναι βαθιά πολιτικό.

Το ΚΚΕ εξακολουθεί να ζητά ενίσχυση από τους πολίτες, αλλά την ίδια στιγμή απορρίπτει σχεδόν κάθε προοπτική κυβερνητικής συνεργασίας και κάθε δυνατότητα συμμετοχής σε μια μεταβατική διακυβέρνηση. Οι επικριτές του χαρακτηρίζουν αυτή τη στάση πολιτική περιχαράκωση και δογματισμό, υποστηρίζοντας ότι οδηγεί το κόμμα σε απομόνωση και περιορισμένη δυνατότητα πολιτικής επιρροής.

Έτσι, δεκαετίες μετά, το κόμμα μοιάζει να επαναλαμβάνει τον ίδιο κύκλο. Καταγγέλλει τους πάντες, συνεργάζεται με κανέναν και στο τέλος πανηγυρίζει επειδή... έμεινε πιστό στις θέσεις του. Μόνο που η πολιτική δεν είναι διαγωνισμός ιδεολογικής καθαρότητας. Είναι η τέχνη της επίλυσης πραγματικών προβλημάτων.

Ακόμη και οι δημοσκοπήσεις των τελευταίων μηνών δείχνουν ότι, παρά τη γενικευμένη δυσαρέσκεια απέναντι στο πολιτικό σύστημα, το ΚΚΕ δεν κατορθώνει να μετατραπεί σε κυρίαρχη εναλλακτική δύναμη. Παραμένει σταθερό εκλογικά, αλλά χωρίς ουσιαστική δυναμική διεύρυνσης, γεγονός που οι επικριτές του αποδίδουν ακριβώς στη στρατηγική της πολιτικής απομόνωσης και της ιδεολογικής ακαμψίας.

Το πιο ενδιαφέρον, όμως, είναι άλλο.

Όταν ένας άνθρωπος όπως ο Λεωνίδας Κύρκος, που αφιέρωσε τη ζωή του στην Αριστερά, φτάνει να δηλώνει ότι θα τον τρόμαζε η ιδέα να κυβερνήσουν εκείνοι που ο ίδιος γνώρισε από κοντά, τότε ο μύθος αρχίζει να καταρρέει από μέσα. Δεν χρειάζονται αντικομμουνιστικά φυλλάδια. Αρκεί να ακούσει κανείς έναν ιστορικό αριστερό να περιγράφει με τα δικά του λόγια εκείνους που μέχρι σήμερα παρουσιάζονται ως αλάνθαστοι ήρωες.

Τελικά, ίσως η πιο δύσκολη αλήθεια για το ΚΚΕ δεν ειπώθηκε ποτέ από τους αντιπάλους του. Ειπώθηκε από έναν δικό του άνθρωπο.

#ΚΚΕ #ΛεωνίδαςΚύρκος #Αριστερά #Πολιτική #Ιστορία

[Χανιά Παρών 🇬🇷 @haniaparon]

" Γιώργος Παπανδρέου απο το «Λεφτά υπάρχουν», τώρα και... κάνναβη υπάρχει; "

Πραγματικά απορώ αν ο Γιώργος Παπανδρέου έχει καταλάβει σε ποια χώρα ζει.

Η Ελλάδα έχει ακρίβεια. Οι νέοι δεν μπορούν να αγοράσουν ούτε σπίτι ούτε να κάνουν οικογένεια. Οι μικρομεσαίοι παλεύουν να επιβιώσουν. Οι συνταξιούχοι μετράνε τα ψιλά στο σούπερ μάρκετ.

Κι όμως... ο άνθρωπος που έχει συνδέσει το όνομά του με το περίφημο «λεφτά υπάρχουν» και με την κυβέρνηση που οδήγησε τη χώρα στο πρώτο Μνημόνιο, εμφανίζεται στη Βουλή για να μας πει ότι το μεγάλο πρόβλημα της Ελλάδας είναι η αποποινικοποίηση της χρήσης κάνναβης.

Σοβαρά τώρα;

Δεν λέω ότι δεν μπορεί να γίνει μια τέτοια συζήτηση. Μπορεί. Αλλά όταν η κοινωνία φωνάζει για την ακρίβεια, τους μισθούς, τη φορολογία, την υγεία και την ασφάλεια, εσύ διαλέγεις να ανοίξεις αυτό το θέμα;

Αυτό δείχνει πόσο μακριά βρίσκεται ένα κομμάτι του πολιτικού συστήματος από την πραγματική ζωή.

Ο Γιώργος Παπανδρέου ζητάει από τους πολίτες να τον πάρουν ξανά στα σοβαρά. Τον ίδιο άνθρωπο που διαβεβαίωνε ότι «λεφτά υπάρχουν» και λίγους μήνες μετά η Ελλάδα μπήκε στη δίνη του πρώτου Μνημονίου, με περικοπές, ανεργία και μια ολόκληρη γενιά να πληρώνει το κόστος των πολιτικών επιλογών εκείνης της περιόδου.

Και αντί να κάνει λίγη αυτοκριτική, αντί να μιλήσει για το πώς θα σταθεί ξανά στα πόδια της η χώρα, επιλέγει να κάνει σημαία την κάνναβη.

Δεν είναι απλώς θέμα διαφωνίας. Είναι θέμα προτεραιοτήτων.

Δεν είναι τυχαίο ότι το ΠΑΣΟΚ συνεχίζει να δυσκολεύεται να πείσει πως αποτελεί σοβαρή εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Δημοσκοπικά πιέζεται, αντιμετωπίζει κρίση ταυτότητας και δεν καταφέρνει να κεφαλαιοποιήσει ούτε τη φθορά της κυβέρνησης.

Και μετά αναρωτιούνται γιατί ο κόσμος γυρίζει την πλάτη.

Γιατί ο πολίτης περιμένει λύσεις για την καθημερινότητά του. Περιμένει σχέδιο για την οικονομία, για την εργασία, για την παραγωγή, για τη δημόσια υγεία. Όχι πολιτικές πρωτοβουλίες που δίνουν την εντύπωση ότι απευθύνονται σε μια άλλη κοινωνία, με άλλα προβλήματα.

Ο Γιώργος Παπανδρέου είχε την ευκαιρία να αφήσει το αποτύπωμά του όταν κυβερνούσε. Οι περισσότεροι τον θυμούνται για το «λεφτά υπάρχουν» και για το πρώτο Μνημόνιο.

Σήμερα, αντί να προσπαθήσει να εξηγήσει εκείνη την περίοδο ή να καταθέσει μια ολοκληρωμένη πρόταση για τα προβλήματα της χώρας, επιλέγει να ανοίξει κουβέντα για την κάνναβη.

Αν αυτό πιστεύει ότι καίει σήμερα τον Έλληνα πολίτη, τότε μάλλον το πρόβλημα δεν είναι η πρότασή του.

Το πρόβλημα είναι ότι εξακολουθεί να μην έχει καταλάβει γιατί οι πολίτες έχασαν την εμπιστοσύνη τους σε εκείνον και σε όσα εκπροσώπησε.

#ΓιώργοςΠαπανδρέου
#ΠΑΣΟΚ
#Πολιτική
#Ελλάδα
#Κάνναβη

[Χανιά Παρών 🇬🇷 @haniaparon]

" Το κόμμα του «θα, θα, θα» ξαναχτυπά... με 17 νέες υποσχέσεις!"

Δεκαεπτά δεσμεύσεις για τους συνταξιούχους ανακοίνωσε το ΠΑΣΟΚ με τυμπανοκρουσίες, παρουσιάζοντάς τες ως τη μεγάλη απάντηση στα προβλήματα της κοινωνικής ασφάλισης. Η εικόνα όμως πίσω από τα χειροκροτήματα είναι πολύ λιγότερο εντυπωσιακή. Γιατί οι πολίτες δεν ακούνε πλέον μόνο τι υπόσχεται ένα κόμμα. Θέλουν να ξέρουν γιατί δεν το έκανε όταν είχε την ευκαιρία, πώς ακριβώς θα το χρηματοδοτήσει και γιατί να το πιστέψουν αυτή τη φορά.
Η συνέντευξη Τύπου αφιέρωσε περισσότερο χρόνο στην επίθεση κατά της κυβέρνησης παρά στην εξήγηση του τρόπου με τον οποίο θα εφαρμοστούν στην πράξη οι εξαγγελίες. Ακούσαμε για 13η σύνταξη, νέο ΕΚΑΣ, αλλαγές στα όρια ηλικίας, συντάξεις χηρείας, αναπηρίας και μια σειρά ακόμη παρεμβάσεων. Όλα παρουσιάστηκαν ως πλήρως κοστολογημένα. Όμως η πολιτική δεν είναι λογιστική άσκηση. Δεν αρκεί να αναφέρεις έναν αριθμό. Οφείλεις να αποδείξεις ότι οι πόροι υπάρχουν, ότι οι υπολογισμοί αντέχουν στον χρόνο και ότι οι δεσμεύσεις δεν θα καταλήξουν ακόμη μία φορά σε προεκλογικά φυλλάδια που θα ξεχαστούν την επόμενη μέρα.
Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση προκαλεί η προσπάθεια του ΠΑΣΟΚ να εμφανιστεί ως ο αποκλειστικός υπερασπιστής των συνταξιούχων. Πρόκειται για το ίδιο κόμμα που συμμετείχε σε κυβερνήσεις οι οποίες έλαβαν σκληρές αποφάσεις στο ασφαλιστικό μέσα στα χρόνια της κρίσης. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε σημερινή πρότασή του είναι λανθασμένη. Σημαίνει όμως ότι η αξιοπιστία δεν χτίζεται με συνθήματα, αλλά με αυτοκριτική. Και στη συγκεκριμένη συνέντευξη αυτή έλαμψε διά της απουσίας.
Στη διάρκεια της παρουσίασης ακούστηκε πολλές φορές η λέξη «αξιοπιστία». Η αξιοπιστία όμως δεν απονέμεται επειδή την επαναλαμβάνεις. Κερδίζεται όταν οι πολίτες βλέπουν συνέπεια ανάμεσα στα λόγια και στις πράξεις. Όταν ένα κόμμα ζητά να εμπιστευθούν ένα νέο πακέτο παροχών, είναι απολύτως φυσιολογικό να του ζητούν απαντήσεις για τη χρηματοδότηση, τις προτεραιότητες και τη βιωσιμότητα των προτάσεών του. Αυτά τα ερωτήματα δεν απαντώνται με συναισθηματικές αναφορές ούτε με συγκρίσεις με τις υποσχέσεις των πολιτικών αντιπάλων.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση μόνο λόγο να πανηγυρίζει δεν έχει. Η ακρίβεια εξακολουθεί να εξαντλεί τους συνταξιούχους, η αγοραστική δύναμη έχει δεχθεί ισχυρό πλήγμα, το στεγαστικό πρόβλημα διογκώνεται και η καθημερινότητα γίνεται ολοένα δυσκολότερη. Οι ευθύνες της Νέας Δημοκρατίας είναι συγκεκριμένες και βαριές. Το πρόβλημα όμως είναι ότι το ΠΑΣΟΚ επιλέγει να απαντήσει σε όλα αυτά με έναν ακόμη κατάλογο υποσχέσεων, λες και οι πολίτες έχουν πάψει να δυσπιστούν απέναντι στις εύκολες εξαγγελίες.
Υπάρχει όμως και μια πολιτική ειρωνεία που δύσκολα περνά απαρατήρητη. Ενώ η κυβέρνηση προσπαθεί να ξεφύγει από τη φθορά της καθημερινότητας, η αντιπολίτευση μοιάζει να της προσφέρει το καλύτερο σωσίβιο. Αντί να τη στριμώξει με ένα ολοκληρωμένο, πειστικό και εφαρμόσιμο σχέδιο, εγκλωβίζεται σε έναν διαγωνισμό παροχών. Έτσι η δημόσια συζήτηση μεταφέρεται από τις κυβερνητικές αποτυχίες στις υποσχέσεις της αντιπολίτευσης.
Και κάπου εκεί βρίσκεται το μεγαλύτερο πολιτικό λάθος. Δεν είναι ότι το ΠΑΣΟΚ κάνει προτάσεις. Είναι ότι πιστεύει πως οι πολίτες αρκούνται πλέον στις προτάσεις χωρίς να απαιτούν αποδείξεις. Αυτή αποτελεί πολιτική εκτίμηση, όχι αποδεδειγμένο γεγονός. Αν όμως συνεχίσει να κινείται με αυτή τη λογική, κινδυνεύει να πετύχει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα. Να συνεχίσει η Νέα Δημοκρατία να κυβερνά όχι επειδή πείθει με το έργο της, αλλά επειδή οι αντίπαλοί της δεν καταφέρνουν να πείσουν ότι αποτελούν μια σοβαρότερη και πιο αξιόπιστη εναλλακτική. Και αυτό, τελικά, είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να κάνει μια αντιπολίτευση σε μια κυβέρνηση που θα έπρεπε καθημερινά να απολογείται για τις δικές της επιλογές.
#ΠΑΣΟΚ #Ανδρουλάκης #Συνταξιούχοι #Πολιτική #Ελλάδα

[Χανιά Παρών 🇬🇷 @haniaparon]

" Άρης Βελουχιώτης ή Θανάσης Κλάρας ή Μιζέριας. Ο χρυσός του «λαϊκού αγωνιστή"

Για δεκαετίες ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής Αριστεράς παρουσίασε τον Άρη Βελουχιώτη ως τον απόλυτο λαϊκό ήρωα. Έναν άνθρωπο που, υποτίθεται, πολεμούσε μόνο για τα ιδανικά του, χωρίς προσωπικές επιδιώξεις και χωρίς καμία σκιά στη διαδρομή του. Όμως, όσο ανοίγουν οι ιστορικές πηγές και απομακρυνόμαστε από τα συνθήματα, τόσο αυτή η εξιδανικευμένη εικόνα αρχίζει να τρίζει.
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η υπόθεση των χρυσών λιρών. Για χρόνια οι οπαδοί του απέφευγαν ακόμη και να συζητήσουν το θέμα. Κι όμως, υπάρχουν ιστορικές αναφορές για λίρες που βρέθηκαν υπό τη διαχείριση του ΕΛΑΣ και του ίδιου του Βελουχιώτη, ενώ η τύχη σημαντικού μέρους τους παραμένει αντικείμενο διαφορετικών μαρτυριών και ιστορικής συζήτησης. Το γεγονός ότι εξακολουθούν να υπάρχουν αναπάντητα ερωτήματα δεν συνάδει με την εικόνα του ανθρώπου που παρουσιάζεται ως ο απόλυτα ανιδιοτελής αγωνιστής.
Ακόμη μεγαλύτερη αντίφαση αποτελεί η σχέση του με το ίδιο το ΚΚΕ. Αν ο Άρης ήταν ο αλάνθαστος επαναστάτης που περιγράφουν σήμερα οι θαυμαστές του, γιατί το ίδιο του το κόμμα τον αποκήρυξε; Γιατί βρέθηκε πολιτικά απομονωμένος και εκτός κομματικής γραμμής; Δεν τον αποκήρυξαν οι πολιτικοί του αντίπαλοι. Τον αποκήρυξε η ίδια η ηγεσία του κόμματος στο οποίο αφιέρωσε τη δράση του.
Ο μύθος γύρω από τον Βελουχιώτη συχνά αποσιωπά και μια άλλη πραγματικότητα: η δράση του συνδέθηκε με σκληρή ένοπλη βία σε μια εποχή που η Ελλάδα βυθιζόταν στον διχασμό. Οι εκτελέσεις, η επιβολή μέσω των όπλων και η λογική ότι ο σκοπός δικαιολογεί τα μέσα αποτελούν επίσης μέρος της ιστορικής αποτίμησης της προσωπικότητάς του. Δεν μπορεί κανείς να κρατά μόνο τα ηρωικά στιγμιότυπα και να διαγράφει ό,τι δεν εξυπηρετεί τον θρύλο.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Άρης Βελουχιώτης δεν έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Εθνική Αντίσταση. Σημαίνει όμως ότι η ιστορία ενός ανθρώπου δεν μπορεί να περιορίζεται σε μια αγιογραφία. Οι ιστορικές προσωπικότητες κρίνονται συνολικά, όχι επιλεκτικά.
Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι ο ίδιος ο Βελουχιώτης. Είναι η ανάγκη ορισμένων να τον παρουσιάζουν ως έναν αμόλυντο ήρωα, σχεδόν υπεράνω κριτικής. Κάθε αναφορά στις λίρες, στις αντιφάσεις, στη σύγκρουσή του με το ΚΚΕ ή στις σκοτεινές πλευρές της δράσης του αντιμετωπίζεται σαν ιεροσυλία.
Η Ιστορία όμως δεν είναι θρησκεία. Δεν έχει αγίους. Έχει ανθρώπους με επιτυχίες, αποτυχίες, αντιφάσεις και ευθύνες. Και όσο κάποιοι επιμένουν να παρουσιάζουν τον Άρη Βελουχιώτη ως τον απόλυτα ανιδιοτελή επαναστάτη, τόσο περισσότερο θα αναδεικνύονται τα ερωτήματα που εξακολουθούν να τον ακολουθούν ογδόντα χρόνια μετά τον θάνατό του.
#ΕλληνικήΙστορία
#ΙστορικάΓεγονότα
#Πολιτική
#Απόψεις
#Επικαιρότητα

[Χανιά Παρών 🇬🇷 @haniaparon]

" Η Καρυστιανού δεν έχασε την αξιοπιστία της επειδή έκανε κόμμα. Την χάνει με τον τρόπο που το κάνει."

Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες στάθηκαν δίπλα στη Μαρία Καρυστιανού. Όχι επειδή έψαχναν άλλη μία αρχηγό κόμματος. Όχι επειδή είχαν ανάγκη έναν ακόμη πολιτικό σχηματισμό που θα υποσχόταν ότι θα αλλάξει τη χώρα. Στάθηκαν δίπλα της γιατί είδαν στο πρόσωπό της μια μάνα που ζητούσε δικαιοσύνη για το παιδί της και, μαζί με αυτήν, δικαιοσύνη για τα 57 θύματα των Τεμπών.
Αυτό ήταν το ηθικό της κεφάλαιο. Αυτό την έκανε σύμβολο. Η κοινωνία δεν την αγκάλιασε επειδή αναζητούσε έναν νέο πολιτικό αρχηγό. Την αγκάλιασε γιατί πίστεψε ότι εκπροσωπεί έναν αγώνα που ξεπερνούσε τα κόμματα.
Η ίδρυση ενός κόμματος δεν είναι από μόνη της κατακριτέα. Σε μια δημοκρατία, κάθε πολίτης έχει δικαίωμα να διεκδικήσει την ψήφο των πολιτών. Το ερώτημα όμως δεν είναι αν έκανε κόμμα. Το ερώτημα είναι αν αυτό το κόμμα αποδεικνύει στην πράξη όσα διακηρύσσει.
Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.
Πριν καλά καλά στεγνώσει το μελάνι της ιδρυτικής διακήρυξης, άρχισαν οι αποχωρήσεις. Δεν μιλάμε για δημοσιεύματα πολιτικών αντιπάλων. Μιλάμε για ανθρώπους που επέλεξαν να συμπορευτούν μαζί της και στη συνέχεια αποχώρησαν δημόσια.
Ο Βασίλης Κοκοτσάκης αποχώρησε αφήνοντας σοβαρές αιχμές. Ακολούθησε ο πτέραρχος ε.α. Αθανάσιος Παπανικολάου, ο οποίος μίλησε δημόσια για απουσία δημοκρατικών διαδικασιών, συγκεντρωτισμό και απομάκρυνση από το αρχικό όραμα ενός κινήματος πολιτών. Αντίστοιχες αναφορές καταγράφηκαν και από άλλα στελέχη, δημιουργώντας την εικόνα ενός κόμματος που δοκιμάζεται εσωτερικά από τις πρώτες κιόλας εβδομάδες λειτουργίας του.
Αν η Μαρία Καρυστιανού κάνει σήμερα το μεγαλύτερο πολιτικό λάθος της, αυτό ίσως δεν είναι οι δημόσιες τοποθετήσεις της. Είναι οι άνθρωποι που επέλεξε να έχει δίπλα της. Ένας πολιτικός αρχηγός κρίνεται και από την ομάδα που τον περιβάλλει. Και όταν οι στενότεροι συνεργάτες του δημιουργούν περισσότερες συγκρούσεις απ' όσες λύνουν, τότε δεν αποτελούν ασπίδα. Γίνονται πολιτικό βαρίδι.
Η εικόνα που εκπέμπει σήμερα το κόμμα δεν διαμορφώνεται μόνο από την ίδια, αλλά και από τους παρατρεχάμενους που εμφανίζονται ως οι πιο ένθερμοι υπερασπιστές της. Αντί να λειτουργούν ενωτικά, συχνά καλλιεργούν κλίμα εσωστρέφειας, αντιμετωπίζουν κάθε διαφωνία ως εχθρική ενέργεια και κάθε κριτική ως οργανωμένο σχέδιο υπονόμευσης. Έτσι, αντί να διευρύνουν την απήχηση του κόμματος, το εγκλωβίζουν σε μια διαρκή εσωτερική άμυνα.
Οι συνεχείς εσωτερικές τριβές, οι δημόσιες αντιπαραθέσεις και η εικόνα ενός στενού κύκλου που συγκρούεται με όσους διαφωνούν δείχνουν ότι, αντί να χτίζουν ένα νέο πολιτικό εγχείρημα, μοιάζουν να το φθείρουν πριν καν προλάβει να σταθεί στα πόδια του. Και αυτό είναι ίσως η μεγαλύτερη ειρωνεία. Ένα κόμμα που γεννήθηκε υποσχόμενο κάτι διαφορετικό, κινδυνεύει να τραυματιστεί όχι τόσο από τους πολιτικούς του αντιπάλους, όσο από τις επιλογές και τη συμπεριφορά των ανθρώπων που βρίσκονται πιο κοντά στην ηγεσία του.
Και εδώ γεννιέται μια αντίφαση που δύσκολα περνά απαρατήρητη.
Το κόμμα ονομάζεται «Ελπίδα για τη Δημοκρατία».
Την ίδια στιγμή, οι σοβαρότερες δημόσιες καταγγελίες αφορούν ακριβώς την έλλειψη δημοκρατικών διαδικασιών, τον συγκεντρωτισμό και τη λειτουργία ενός στενού πυρήνα που λαμβάνει τις αποφάσεις. Δεν πρόκειται για χαρακτηρισμούς πολιτικών αντιπάλων. Είναι καταγγελίες ανθρώπων που συμμετείχαν στο ίδιο το εγχείρημα και αποχώρησαν απογοητευμένοι. Αυτό είναι που κάνει την κριτική πολύ πιο βαριά.
Σαν να μην έφτανε αυτό, ήρθε και η υπόθεση της εταιρείας που απέκτησε ακίνητο μέσω πλειστηριασμού. Η ίδια έδωσε τις δικές της εξηγήσεις και υποστήριξε ότι δεν γνώριζε τον τρόπο με τον οποίο αποκτήθηκε το ακίνητο. Όμως στην πολιτική δεν αρκεί μόνο τι είναι νόμιμο. Μετρά και η συνέπεια ανάμεσα στη δημόσια εικόνα και στις πράξεις. Όταν έχεις χτίσει την πολιτική σου παρουσία καταγγέλλοντας τους πλειστηριασμούς, τα funds και την απώλεια της λαϊκής περιουσίας, είναι φυσικό οι πολίτες να απαιτούν ακόμη μεγαλύτερη διαφάνεια και ακόμη πιο πειστικές απαντήσεις.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως ίσως δεν είναι ούτε οι αποχωρήσεις ούτε η υπόθεση του πλειστηριασμού.
Είναι ότι η δημόσια εικόνα της αρχίζει να θυμίζει όλα όσα η ίδια κατήγγειλε.
Κάθε κριτική αποδίδεται σε «πόλεμο», σε «λάσπη», σε «σκοτεινά κέντρα» και σε οργανωμένα συμφέροντα. Είναι μια πολιτική τακτική που έχουμε ακούσει δεκάδες φορές στην Ελλάδα. Από κυβερνήσεις, από αντιπολιτεύσεις και από αρχηγούς που, αντί να απαντούν στην ουσία, προτιμούν να παρουσιάζονται ως θύματα ενός αόρατου εχθρού. Όταν όμως όλοι οι διαφωνούντες βαφτίζονται εχθροί, η αυτοκριτική εξαφανίζεται. Και όταν εξαφανίζεται η αυτοκριτική, αργά ή γρήγορα εξαφανίζεται και η αξιοπιστία.
Η κοινωνία δεν ζητούσε μια νέα επαγγελματία της πολιτικής. Ζητούσε κάποιον που θα κρατούσε ζωντανό το αίτημα για δικαιοσύνη χωρίς να το εγκλωβίσει σε κομματικά γραφεία, εσωτερικές διαμάχες και προσωπικές φιλοδοξίες.
Η πολιτική είναι ένας δύσκολος δρόμος. Δεν αρκεί η ηθική φόρτιση, ούτε η δημοφιλία. Χρειάζονται θεσμοί, διαφάνεια, εσωκομματική δημοκρατία, άνθρωποι που ενώνουν αντί να διχάζουν και, κυρίως, συνέπεια ανάμεσα σε αυτά που λες και σε αυτά που κάνεις.
Η κοινωνία δεν την έκανε σύμβολο επειδή ήθελε άλλη μία πολιτικό. Την έκανε σύμβολο επειδή ζητούσε δικαιοσύνη. Αν τελικά η πολιτική αποδειχθεί σημαντικότερη από το ίδιο το αίτημα για δικαιοσύνη, τότε δεν θα έχει απογοητεύσει τους αντιπάλους της. Θα έχει απογοητεύσει εκείνους που πίστεψαν ότι εκπροσωπεί κάτι πραγματικά διαφορετικό.
#ΜαρίαΚαρυστιανού
#Τέμπη
#ΕλπίδαΓιαΤηΔημοκρατία
#Πολιτική
#Ελλάδα

[Χανιά Παρών 🇬🇷 @haniaparon]

Από τις επιστολές του Ιησού, στο πρόγραμμα διακυβέρνησης!

Κάπου ανάμεσα στις τηλεπωλήσεις, στις προφητείες, στις καταγγελίες, στα εθνικά δράματα και στις επιστολές του Ιησού, ο Κυριάκος Βελόπουλος φαίνεται ότι ανακάλυψε το επόμενο επίπεδο πολιτικής εξέλιξης: από το «δεν θέλω να συγκυβερνήσω» περάσαμε στο «θέλω να κυβερνήσω». Μόνος. Ολόκληρη τη χώρα. Με τα κλειδιά του Μαξίμου στο χέρι και βλέμμα ανθρώπου που μόλις μπήκε σε κατάστημα και είπε «τα παίρνω όλα». Όπως δήλωσε πρόσφατα, δεν θέλει συμμετοχή σε κυβέρνηση συνεργασίας αλλά θέλει να κυβερνήσει ο ίδιος.

Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει μια συνέπεια εδώ. Γιατί όταν έχεις χτίσει ολόκληρη πολιτική καριέρα πάνω στο «όλοι είναι προδότες, όλοι είναι ύποπτοι, όλοι τα κάνουν λάθος», κάποια στιγμή μένει το τελευταίο βήμα: «μόνο εγώ μπορώ». Είναι η φυσική εξέλιξη του πολιτικού μοναχικού καβαλάρη. Πρώτα καταγγέλλεις το σύμπαν, μετά λες ότι εσύ τα έβλεπες όλα και στο τέλος κοιτάς τον καθρέφτη και λες: «παιδί μου, εσύ είσαι η λύση».

Η πολιτική εξέλιξη του Κυριάκου Βελόπουλου θυμίζει ποδοσφαιρικό μάνατζερ: ξεκίνησε ως καταγγελία, πέρασε στο «θα σας τα έλεγα εγώ» και έφτασε στο «φέρε τα κλειδιά του Μαξίμου».

Το εντυπωσιακό δεν είναι η φιλοδοξία. Στην πολιτική όλοι θέλουν εξουσία. Το εντυπωσιακό είναι η διαδρομή. Γιατί η Ελληνική Λύση δεν χτίστηκε ως κόμμα κυβερνητικής ευθύνης. Χτίστηκε ως κόμμα μόνιμης οργής. Ως πολιτικός χώρος που αντλεί δύναμη από τη διαρκή καταγγελία. Από το «όλοι σας κοροϊδεύουν». Από το «σας κρύβουν την αλήθεια». Από την αίσθηση ότι πίσω από κάθε γεγονός υπάρχει μια σκοτεινή κουρτίνα που μόνο ένας άνθρωπος τραβάει.

Και κάπου εκεί αρχίζει το πρόβλημα. Γιατί άλλο να πουλάς πολιτική αγανάκτηση και άλλο να πουλάς πρόγραμμα διακυβέρνησης. Στο πρώτο αρκεί να δείχνεις με το δάχτυλο. Στο δεύτερο πρέπει να δείχνεις σχέδιο.

Και εδώ εμφανίζεται το κενό. Γιατί όταν αφαιρέσεις τις μεγάλες φράσεις, τις κραυγές, τις καταγγελίες και τον τηλεοπτικό θόρυβο, μένει το δύσκολο ερώτημα: τι ακριβώς θα κάνει; Με ποιους; Με ποιο σχέδιο; Με ποια πρόσωπα; Γιατί το να λες «θέλω να κυβερνήσω» είναι εύκολο. Το δύσκολο είναι να πείσεις ότι μπορείς.

Και ας είμαστε ειλικρινείς. Η εικόνα ενός κόμματος που για χρόνια επένδυσε στον θυμό και στον εύκολο εντυπωσιασμό να εμφανίζεται ξαφνικά ως έτοιμη κυβερνητική μηχανή, μοιάζει λίγο σαν να βλέπεις κάποιον να πουλάει φυλαχτά χθες και σήμερα να ζητάει να του παραδώσεις τα κλειδιά της Τράπεζας της Ελλάδος.

Βέβαια, στην πολιτική ποτέ μη λες ποτέ. Αλλά υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια. Η χώρα δεν είναι τηλεοπτικό πλατό. Και η διακυβέρνηση δεν είναι εκπομπή τηλεμάρκετινγκ.

#Βελόπουλος
#ΕλληνικήΛύση
#Πολιτική
#Ελλάδα
#Κυβέρνηση

[Χανιά Παρών 🇬🇷 @haniaparon]

Η διαλυμένη ΝΙΚΗ, ψάχνει σωσίβιο πολιτικής σωτηρίας

Υπάρχει μια στιγμή στην πολιτική που ένα κόμμα σταματά να δείχνει ότι παλεύει να ανέβει και αρχίζει να δείχνει ότι παλεύει απλώς να μείνει όρθιο. Κάπου εκεί φαίνεται ότι βρίσκεται σήμερα η ΝΙΚΗ. Και η εικόνα δεν είναι απλώς δύσκολη. Είναι σχεδόν αμήχανη. Σαν συγκρότημα που βγήκε στη σκηνή και ξαφνικά ξέχασε ποιο τραγούδι ήρθε να παίξει.
Γιατί όσο περνά ο καιρός, τόσο λιγότερο θυμίζει πολιτικό κόμμα με σχέδιο και τόσο περισσότερο παρέα ανθρώπων που κοιτάζονται μεταξύ τους ψάχνοντας ποιος έχει την απάντηση. Το πρόβλημα όμως είναι ότι όταν όλοι κοιτούν γύρω, στο τέλος καταλήγουν να κοιτούν μόνο έναν. Τον Δημήτρη Νατσιό.
Κι εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον. Διότι η ΝΙΚΗ ξεκίνησε με σημαίες, βεβαιότητες, μεγάλες κουβέντες, σχεδόν με ύφος ότι ήρθε να αλλάξει το πολιτικό σύστημα. Σήμερα όμως βγάζει την εικόνα κόμματος που μοιάζει να ψάχνει εγχειρίδιο επιβίωσης. Όχι σχέδιο ανόδου. Σχέδιο διάσωσης.
Και σαν να μην έφτανε η δημοσκοπική κόπωση, εμφανίστηκε και η νέα πραγματικότητα. Η Καρυστιανού. Ξαφνικά ένα κοινό που κάποτε έβλεπε στη ΝΙΚΗ μια επιλογή "εκτός συστήματος", αρχίζει να κοιτά αλλού. Και ξαφνικά ακούγονται σενάρια, ψίθυροι, μετακινήσεις, δυσαρέσκειες, στελέχη που κοιτούν προς άλλες κατευθύνσεις. Κι εκεί χτυπάει συναγερμός.
Γιατί υπάρχει ένας άγραφος κανόνας στην πολιτική. Όταν αρχίζεις να μετράς ποιοι φεύγουν αντί ποιοι έρχονται, το καμπανάκι έχει ήδη χτυπήσει. Δυνατά μάλιστα.
Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι ότι όσο αδυνατίζει το κόμμα, τόσο πιο έντονα μεγαλώνει η αίσθηση ότι δεν υπάρχει τίποτα πέρα από τον Νατσιό. Και κάπου εδώ η ειρωνεία γίνεται σχεδόν ποιητική. Ένα κόμμα που εμφανίστηκε ως κίνημα αρχίζει να δίνει εικόνα προσωπικής πολιτικής επιχείρησης. Σιγά σιγά η ΝΙΚΗ δεν μοιάζει με κόμμα που έχει αρχηγό. Μοιάζει με αρχηγό που έτυχε να έχει κόμμα.
Και το ερώτημα γίνεται όλο και πιο απλό. Τι ακριβώς λέει σήμερα η ΝΙΚΗ; Πού πηγαίνει; Τι υπερασπίζεται; Γιατί από έξω η εικόνα θυμίζει άνθρωπο που αλλάζει γνώμη κάθε πέντε λεπτά. Άλλοτε σκληρή καταγγελία, άλλοτε άνοιγμα, άλλοτε ανυποχώρητη γραμμή, άλλοτε στρογγυλέματα. Αν δεν είναι ιδεολογική σύγχυση, τουλάχιστον μοιάζει επικοινωνιακά με κρίση ταυτότητας.
Και μετά υπάρχει εκείνο το μόνιμο σύννεφο που δεν λέει να φύγει. Η αίσθηση ότι πίσω από το κόμμα αιωρούνται συγκεκριμένα υπερσυντηρητικά και εκκλησιαστικά δίκτυα. Δίκαια ή άδικα, αυτή η εικόνα έχει κολλήσει πάνω του σαν αυτοκόλλητο που δεν ξεκολλάει με τίποτα. Και όταν η πολιτική σου επιρροή δείχνει να εξαρτάται από κλειστούς κύκλους και όχι από ευρύτερη κοινωνική απήχηση, τότε αρχίζει το ταβάνι.
Το πιο σκληρό; Η ΝΙΚΗ εμφανίστηκε σαν πολιτική αποκάλυψη. Σήμερα μοιάζει με κόμμα που τρέχει πίσω από τις εξελίξεις λαχανιασμένο. Και στην πολιτική υπάρχει ένας κανόνας σχεδόν σαδιστικός. Όταν αρχίζεις να ψάχνεις σωσίβιο, συνήθως έχεις καταλάβει ήδη ότι το νερό μπήκε στο καράβι.
#ΝΙΚΗ #Νατσιός #Καρυστιανού #Πολιτική #ΕλληνικήΠολιτική

[Χανιά Παρών 🇬🇷 @haniaparon]

Να τα βλέπεις αυτά και να μην ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να ανησυχήσεις. Έτος 2025 και νεολαία να τραγουδά επαναστατικά άσματα λες και η ιστορία πάγωσε κάπου στον προηγούμενο αιώνα. Μόνο που ο κόσμος προχώρησε, τα καθεστώτα που ύμνησαν κατέρρευσαν και τα ίδια τα ιστορικά αποτελέσματα των «μεγάλων επαναστάσεων» έχουν πλέον καταγραφεί όχι με συνθήματα αλλά με ντοκουμέντα.
Το παράδοξο είναι ότι όσοι τραγουδούν για «λαϊκή απελευθέρωση» αποφεύγουν επιμελώς να συζητήσουν τι άφησαν πίσω τους τα μοντέλα που θαυμάζουν. Όταν μιλάς για ελευθερία, δεν γίνεται να κάνεις delete στα γκουλάγκ, στις διώξεις, στις απαγορεύσεις λόγου και στην πλήρη κατάρρευση των οικονομιών που υποτίθεται θα έφερναν τον παράδεισο στη Γη.
Και το πιο ειρωνικό; Το κόμμα που εμφανίζεται ως αιώνιος επαναστάτης είναι στην πραγματικότητα ο πιο προβλέψιμος θεσμικός παίκτης. Καταγγέλλει το σύστημα ενώ ταυτόχρονα συμμετέχει σε αυτό δεκαετίες τώρα, καταθέτει τις ίδιες ατάκες, τα ίδια συνθήματα, τις ίδιες κασέτες. Επανάσταση σε loop, χωρίς αποτέλεσμα, χωρίς αυτοκριτική, χωρίς καμία προσαρμογή στην πραγματικότητα.
Η νεολαία τραγουδά για έναν κόσμο που δεν έζησε ποτέ. Και ίσως αυτό είναι το πιο θλιβερό. Ότι αντί να διδάσκεται να κρίνει ιστορικά, να αμφισβητεί τα πάντα και να σκέφτεται ελεύθερα, μαθαίνει να αναπαράγει έτοιμα ιδεολογικά playback.
Αλλά εντάξει. Κάθε εποχή έχει το φολκλόρ της. Άλλοι αναβιώνουν παραδοσιακούς χορούς, άλλοι αναβιώνουν αποτυχημένα πολιτικά πειράματα.
#ΚΚΕ
#ΙστορικηΜνημη
#ΠολιτικηΣατιρα
#ΙδεολογικαReplay
#ΕπαναστασηΣεLoop

[Χανιά Παρών 🇬🇷 @haniaparon]

" Ενάμιση χρόνο πριν την κάλπη και ήδη στα τάρταρα!"
Ας το πούμε απλά. Όταν ένα κόμμα μπαίνει πανηγυρικά στη Βουλή και ενάμιση χρόνο μετά οι δημοσκοπήσεις το δείχνουν να παλεύει στα όρια της επιβίωσης, κάτι δεν πάει καλά. Και όχι, δεν φταίνε οι δημοσκόποι, ούτε το «σύστημα», ούτε κάποια αόρατη συνομωσία. Φταίει ότι ο κόσμος δοκιμάζει, βλέπει και κρίνει.
Η ΝΙΚΗ μπήκε στη Βουλή ως «καθαρή φωνή», ως «κίνημα αξιών», ως κάτι που θα τάραζε τα νερά. Και τελικά τι είδαμε; Ρητορική καταγγελίας, εσωστρέφεια, ιδεολογικά φλερτ που μπέρδεψαν περισσότερο απ’ όσο έπεισαν και μια διαρκή αίσθηση ότι το κόμμα δεν ξέρει αν θέλει να είναι εκκλησιαστικό παρακλάδι, δεξιό συμπλήρωμα ή κάτι τελείως άλλο.
Οι τελευταίες μετρήσεις το αποτυπώνουν ωμά. Ποσοστά που κινούνται γύρω από το 1-2%, δηλαδή πολύ κάτω από το όριο ασφαλείας. Και μιλάμε για περίοδο πολύ πριν την κάλπη. Αν τώρα, που υποτίθεται πως έχουν βήμα στη Βουλή, τηλεοπτική παρουσία και δημόσια χρηματοδότηση, δεν μπορούν να σηκώσουν κεφάλι, τι θα γίνει όταν η προεκλογική πόλωση σφίξει; Θα εξαφανιστούν ανάμεσα στα μεγαλύτερα κόμματα σαν υποσημείωση.
Ο Δημήτρης Νατσιός ως αρχηγός δεν κατάφερε να μετατρέψει την πρώτη επιτυχία σε σταθερή πολιτική επιρροή. Παρέμεινε σε μια γραμμή ηθικολογίας και διδακτισμού, που μπορεί να συγκινεί ένα σκληρό πυρήνα, αλλά δεν ανοίγει ακροατήριο. Πολιτική δεν είναι να κάνεις κήρυγμα. Είναι να πείθεις ανθρώπους που δεν σε ψήφισαν ήδη.
Και το χειρότερο; Δεν φαίνεται να υπάρχει στρατηγική διεύρυνσης. Αντί για άνοιγμα, βλέπουμε περιχαράκωση. Αντί για σύγχρονο πολιτικό λόγο, βλέπουμε εμμονή σε θεματικές που απευθύνονται σε όλο και πιο στενό κύκλο. Κάθε φορά που επιχειρείται ένα «άνοιγμα», καταλήγει σε εσωτερικές τριβές ή σε επικοινωνιακές γκάφες που κάνουν τον γύρο του διαδικτύου.
Η εικόνα αυτή δεν είναι τυχαία. Καταγράφεται συστηματικά. Αναλύσεις και δημοσιεύματα έχουν επισημάνει την αδυναμία του κόμματος να κεφαλαιοποιήσει την αρχική του δυναμική. Αντί να εμφανίζεται ως σοβαρός παίκτης, συχνά παρουσιάζεται ως μονοθεματική φωνή διαμαρτυρίας. Κι αυτό κουράζει.
Εντάξει, θα πουν κάποιοι, οι δημοσκοπήσεις πέφτουν έξω. Ναι, αλλά όταν όλες δείχνουν την ίδια τάση, δεν είναι σύμπτωση. Είναι μήνυμα. Και το μήνυμα είναι καθαρό: η ΝΙΚΗ δεν πείθει πέρα από τον αρχικό της πυρήνα.
Ειλικρινά, αν ενάμιση χρόνο πριν τις εκλογές βρίσκεσαι τόσο χαμηλά, φαντάσου πού θα είσαι όταν ανοίξουν οι κάλπες. Με τη λογική της συσπείρωσης των μεγάλων κομμάτων, δεν θα ψάχνεις απλώς για ψήφους. Θα ψάχνεις να βρεις και τους δικούς σου. Κι αυτό δεν το λέω για να ειρωνευτώ. Το λέω γιατί έτσι λειτουργεί η πολιτική πραγματικότητα.
Η ΝΙΚΗ είχε μια στιγμή. Την αξιοποίησε για να μπει στη Βουλή. Δεν την αξιοποίησε για να ριζώσει. Και χωρίς ρίζες, τα ποσοστά δεν ανεβαίνουν. Μαραίνονται.
ΠΗΓΗ: https://t.co/36BsOpegiL
#ΝΙΚΗ
#Νατσιός
#Δημοσκοπήσεις
#ΠολιτικήΚρίση
#Εκλογές