 Han 

Human being

[Dominik Lewandowski @D_Lewandowski_]

Cierpienie nie uszlachetnia.
Czy jesteśmy gotowi na poważną debatę o eutanazji?

Poniżej list pacjentki, który warto przeczytać.

NIE USZLACHETNIA...
„Szanowny Panie Doktorze Macieju Jędrzejko,
Piszę do Pana ten list z miejsca, do którego nie dociera już nadzieja.
Nie piszę po to, by prosić o jeszcze jedną próbę.
Piszę, bo moje życie zbliża się do końca – i bardzo bym chciała, żeby jego zakończenie miało jeszcze sens.
Nie tylko biologiczny. Ludzki.
Zna mnie Pan dobrze. Zrobił Pan dla mnie więcej niż ktokolwiek na świecie poza moją rodziną, mężem i dziećmi. Ale jeśli zdecyduje się Pan opublikować mój list – proszę, niech Pan zmieni moje imię na Eutanazja, bo to imię brzmi pięknie jak Anastazja.
Mam zatem na imię Eutanazja. Mam 44 lata.
Jestem mamą dwóch córek – Kasi (lat 6) i Basi (lat 8 ) - Pan, zdaje się, też ma chłopców w podobnym wieku – więc zrozumie Pan więcej niż inni.
Kiedyś byłam prawniczką. Potem nagle stałam się pacjentką.
Zgłosiłam się za późno – poprzedni lekarz powiedział, że jestem „za młoda na raka” i nie wysłał mnie na USG, rezonans, ani mammografię.
A ja zaufałam jego palcom, a nie swoim…
Dziś jestem resztką człowieka, którego pamiętam z lustra.
Rak piersi IV stopnia z przerzutami do kości, wątroby, a ostatnio – do kanału kręgowego – nie zostawił mi wiele.
Nie chodzę. Nie poruszam się sama. Jestem pod opieką hospicjum domowego. Cudowni ludzie.
Nie zostało mi już nic – może poza świadomością. I bólem. Na który nie pomaga już morfina. Ani fentanyl. Ani medyczna marihuana.
Wiem, że to może być tzw. przejaśnienie świadomości – taka ostatnia jasność, która czasem pojawia się na kilka dni przed śmiercią. I właśnie dlatego piszę – bo to może moje ostatnie słowa, których już nie wypowiem.
Piszę, żeby się pożegnać.
Nie przyjadę już do Pana na wizytę – choć uwielbiałam te spotkania. Wchodziłam do Pana załamana, a wychodziłam pełna siły. To Pan sprawił, że przeżyłam dłużej niż przewidywały mediany i statystyki.
Pamiętam, jak mówił Pan o seksie i beta-endorfinach. Wtedy myślałam: „Co za nietakt… ja umieram, a on mi o orgazmach opowiada…”
Ale chcę, żeby Pan wiedział: dzięki tym rozmowom, nasz seks z mężem – w ostatnim roku mojego życia – był najlepszy w całym naszym małżeństwie. Mimo amputacji piersi, otworzyłam się na niego. A On – patrzył na mnie tak, że uwierzyłam, że jestem piękna.
Zrozumiałam wreszcie, że „prawdziwa miłość to patrzenie sercem, a nie receptorami wzroku” – tak, jak Pan mówił.
Gdy byłam zdrowa, miałam naprawdę ładny biust. Ale nie wierzyłam, że jestem piękna. Dopiero po amputacji – uwierzyłam. Dopiero w chorobie – zrozumiałam.
Panie Doktorze – Pan ma jakąś tajemną moc. Zmienia Pan świat słowem. Ludzie czytają Pana długie posty, wbrew wszelkim algorytmom.
Dlatego piszę do Pana – nie do ministra, nie do lekarza, nie do księdza. Do Pana – bo Pan rozumie cierpienie, ale go nie mitologizuje.
Był Pan współtwórcą filmu „O tym się nie mówi” w reżyserii Marka Osiecimskiego – filmu, który powinien być lekturą obowiązkową w każdej szkole medycznej. To nie był film. To był krzyk kobiet, którym odebrano prawo wyboru.
W jednej ze scen, doktor (a dziś już chyba profesor) Maciej Socha opowiada o ostatnich dniach ks. prof. Józefa Tischnera. Kiedy Tischner nie mógł już mówić, przekazał swoim bliskim na kartce jedno zdanie: „…nie uszlachetnia...”
To prawda.
Ja, prawniczka, żona, matka, pacjentka potwierdzam: cierpienie nie uszlachetnia.
To zdanie powinno być wyryte nad wejściem do każdego hospicjum, każdego sejmu, każdego kościoła i każdej sali sądowej, gdzie decyduje się o życiu innych ludzi.
Bo ja już wiem. Wiem, co znaczy oddawać mocz przez cewnik. Być karmioną przez PEG. Mieć wyłonioną stomię. Wyć z bólu po cichu, w nocy, mimo pompy z morfiną.
Wiem, co znaczy bać się nie śmierci – tylko tego, jak długo jeszcze potrwa umieranie.
To nie duchowa podróż. To rozkład. To bezradne czekanie w bólu na śmierć.
Panie Doktorze – błagam Pana, nie jako pacjentka, ale jako człowiek – niech Pan opublikuje ten list. Niech Pan wykrzyczy to, czego ja już nie zdążę powiedzieć:
CZŁOWIEK MA PRAWO ODEJŚĆ GODNIE, GDY MEDYCYNA I PSYCHOLOGIA SĄ BEZRADNE.
Nie proszę o śmierć. Proszę o możliwość wyboru.
Bo teraz – to Wy, Narodzie – jesteście panami mojego cierpienia. To Wy podejmujecie decyzję, czy mam zdychać, czy odejść.
Ja w Polsce mogę popełnić samo***stwo – ale nie mam już siły. Nie wstanę, nie sięgnę po tabletki, nie rzucę się z okna. W Polsce muszę zdychać.
Ale wiem, że jeśli będzie trzeba – mój mąż… przyłoży mi poduszkę do ust, gdy już nie będę dawać rady. Tylko że on będzie z tym żył. Z poczuciem, że mnie zabił.
A ja chcę, żeby ktoś – jak w Holandii, jak w Belgii, jak w Kanadzie – usiadł przy mnie, wziął za rękę i powiedział:
„Nie możemy już nic więcej zrobić. Szanuję Pani decyzję. Zaraz Pani zaśnie.”
I teraz pytanie do Was – do tych, którzy to czytają:
Gdybyś był na moim miejscu – chory terminalnie, połamany, w bólu, który rozrywa duszę – czy chciałbyś mieć prawo, by zakończyć to wszystko zanim staniesz się tylko ciałem do przewijania pampersa?
A jeśli byłbyś na miejscu mojego lekarza – co byś powiedział?
„Nie, nie pozwolę Ci odejść, bo moja wiara mi na to nie pozwala”?
Czy może:
„Kim ja jestem, by Ci tego zabronić, kiedy zrobiłaś już wszystko, a medycyna skapitulowała wobec Twojego cierpienia?”
I przypomnij sobie – swojemu psu pozwoliłeś odejść bez bólu, bo nie chciałeś, żeby się męczył.
Z poważaniem,
Eutanazja Kowalska
Katowice dn 05.04.2025”

[Obywatel Prezes @PrezesObywatel]

Dzisiaj pierwsza rocznica

[ Han  @hanoukz]

@elonmusk Bc you’re a joke?

[Wisdom Kaye @modsiwW]

Arcane, but high fashion

[ Han  @hanoukz]

@elonmusk Oh fuck off

[court ∘˚ ₊ 𝜗𝜚 ∘˚⊹ ˳° @courterlyy]

Tonight we drink for Him .

[ Han  @hanoukz]

New fear unlocked

[R A W S A L E R T S @rawsalerts]

🚨#BREAKING: A 7-year-old boy is fighting for his life after being injured by falling drones during a Christmas holiday show that went terribly wrong.

📌#Orlando | #Florida

A 7-year-old boy is in critical condition in the ICU after being struck by a drone during a Saturday night aerial holiday show at Lake Eola in Orlando. The incident happened around 6:45 p.m. as approximately 25,000 attendees enjoyed the family-friendly event, according to officials. Bystander video captured over 200 drones forming a red and green holiday display when several malfunctioned, colliding midair and falling to the ground and into the lake. The boy’s family reported that he was struck in the chest by one of the falling drones. The FAA, which authorized the event, is investigating. The show was produced by Sky Elements Drones, a company based in North Richland Hills, Texas, near Dallas

[Fatgirl Fat 🏴󠁧󠁢󠁷󠁬󠁳󠁿🩸 @napqueen3000]

I'm sat in my living room sobbing that all 51 were found guilty.
The impact of Gisele Pelicot is more than anyone can articulate. Somehow this feels like a victory for every woman who wasn't believed. It certainly helped me shift my own shame.
Thank you, Gisele.
#giselepelicot

[Natalie Page @NataliePage]

No more shame.

[National Park Service @NatlParkService]

You know it’s cold outside when you go outside and it’s cold.

[ Han  @hanoukz]

@liledgarcito @work_louder Whoop! Thanks! I was looking for exactly that

[Science girl @sciencegirl]

A Toronto man ran 1,105 kilometers (687 miles) over a year, carefully planning his routes to form the shape of a dancing figure

[ Han  @hanoukz]

It's not an attack on my account. Just trying to get people to our discord server xD

[ Han  @hanoukz]

Join the #matchtrader #discord server https://t.co/ezHeRPHi5s

[𝙈𝙤𝙣𝙞𝙠𝙖 ❤️🌹 @Monika09079027]

Byliśmy blisko ... 😉

[ Han  @hanoukz]

It's ironic that worlds are in Europe!

[LEC @LEC]

❤️