Felicidades César en este tiempo que creemos Dios preparo con anticipación para lograr esas buenas obras para que andes en ellas y sean beneficiados millones de personas
Que momento histórico tan importante y significativo para quienes te amamos, para La Paz y para toda Bolivia
Nació prematuro y solo le daban un 4 % de posibilidades de sobrevivir. Hoy tiene 3 años y una sonrisa que lo dice todo. Cada niño merece que luchemos por su vida.
Cette vidéo d'Elon qui explique comment il opère est plus importante qu'elle n'en a l'air.
Ce qu'on regarde là, ce n'est pas un CEO qui partage ses petites astuces de management. C'est quelqu'un en train de redéfinir le standard de ce que veut dire diriger une entreprise. Et ce standard va devenir la norme pas par idéologie, par sélection darwinienne.
La raison est simple : les méthodes anciennes sont devenues incompatibles avec l'IA.
Toute l'architecture de l'entreprise bureaucratique a été bâtie pour gérer l'opacité. Les couches de management, les réunions, les process, les slides, les comités c'était le prix à payer pour faire circuler l'information dans une organisation où personne ne voyait vraiment ce que faisait l'autre. La bureaucratie, c'est de l'information manquante transformée en rituel.
L'IA fait exploser ce modèle. Parce que l'IA est un révélateur de bullshit. Elle rend soudainement visible ce qui était masqué : qui produit réellement, quelle tâche apportait de la valeur et laquelle n'était qu'un théâtre, quelle couche de l'organisation existait pour travailler et laquelle existait pour se protéger. Là où il fallait dix personnes pour maquiller l'absence de décision, il n'en faut plus qu'une qui décide et l'outil fait le reste.
Dans ce monde, la boîte qui continue à fonctionner comme en 2026 ne devient pas seulement lente. Elle devient illisible pour elle-même. Elle porte une structure entière dont la seule fonction était de compenser une friction que l'IA vient de supprimer. Ce poids mort ne pèse pas, il tue.
Et à l'inverse, ce que montre Elon devient le nouveau minimum vital : très peu de politique interne, très peu de couches, et un CEO qui comprend sa propre boîte au niveau de la ligne de code, pas au niveau du reporting. Un dirigeant qui peut ouvrir le capot parce qu'il sait ce qu'il regarde. L'IA récompense brutalement cette proximité au réel et punit tout aussi brutalement la distance.
On va donc assister à une bifurcation. D'un côté les organisations qui utilisent l'IA pour maquiller encore mieux leur bullshit elles gagneront quelques années. De l'autre celles qui l'utilisent comme un scalpel pour retirer tout ce qui n'était que friction elles définiront le siècle a venir.
⚠️LA NIÑA QUE NO PIDIÓ QUE LA SALVARAN, SOLO QUERÍA SALVAR A SU HERMANO.
Hay despedidas que nadie alcanza a escuchar.
Hay héroes tan pequeños, que el mundo solo conoce su grandeza cuando ya no están en este mundo.
Entre toneladas de concreto, oscuridad y silencio, una niña de apenas 11 años permanecía atrapada junto a su mamá y su hermanito Moisés, de 9 años. Atrapada entre los escombros, inmóvil y seguramente con dificultad para respirar, tenía algo que sería su herramienta.
TODAVÍA TENÍA UNA VOZ.
Mientras los rescatistas buscaban sobrevivientes entre los edificios destruidos por el terremoto, esa pequeña comenzó a guiarlos desde debajo de los escombros. Les decía hacia dónde avanzar, les indicaba donde estaban y esa voz sería clave para que los rescatistas los encontraran.
El rescatista Duarte, con la voz entrecortada y sin poder contener las lágrimas, contó después que jamás olvidará aquel momento. Relató que la niña nunca dejó de hablarles, nunca dejó de orientarlos, aun cuando sus fuerzas se apagaban poco a poco.
Su mamá ya había fallecido.
La niña, por su parte, en lugar de pensar en sí misma, siguió luchando por una sola razón, que su hermanito pudiera vivir.}
No pidió que la rescataran primero.
No suplicó por su vida.
Solo continuó guiando a quienes intentaban llegar hasta ellos.
Cuando finalmente lograron abrir un camino entre el concreto, Duarte recuerda que, en los últimos minutos, la niña les decía que ya podía ver la luz, que ya casi llegaban. Los rescatistas aceleraban cada maniobra con la esperanza de alcanzarla a tiempo.
Pero su pequeño cuerpo ya había entregado todo lo que tenía.
Falleció apenas unos instantes antes de que pudieran sacarla de entre los escombros.
Como si hubiera esperado únicamente a cumplir la misión que ella misma se había impuesto, SALVAR A SU HERMANITO.
Pero hay otro detalle que ha conmovido profundamente a quienes conocieron esta historia...
El nombre Moisés significa "salvado de las aguas", en referencia al personaje bíblico que fue rescatado para tener una nueva oportunidad de vida.
Los rescatistas dicen que, después de todo lo ocurrido, ya no lo ven como una simple coincidencia, porque aquel niño también fue salvado. No de un río, sino de una montaña de concreto.
Y fue su propia hermana quien lo condujo hacia la vida.
Hoy Moisés permanece estable en un centro asistencial. Está vivo porque una niña de apenas 11 años decidió entregar hasta su último aliento para protegerlo.
Sin embargo al conocer esta historia, muchas usuarios afirman que la niña, ya no estaba y que seguramente fue su alma que guío a los rescatistas.
Por otro lado, su madre murió sin saber lo que sucedió con sus hijos.
Pero quizá, donde quiera que esté, hoy ya sabe que su hija hizo lo imposible para que su hermano siguiera viviendo.
A veces los héroes no llevan uniforme.
A veces tienen apenas 11 años.
Y aun así, son capaces de dar absolutamente todo por la persona que más aman.
Que el nombre de esta pequeña nunca se pierda entre los escombros del tiempo. Porque algunos corazones dejan de latir, justo después de haber salvado otro.
#venezuela #ultimahora #news #terremoto #Solidaridad
Starlink de @elonmusk está ayudando a salvar vidas en Venezuela 🇻🇪 una chica atrapada con más personas en un edificio caído, logró contentarse a Internet, en un lugar donde habían colocado 3 antenas y logró emitir un en vivo, para pedir ayuda y dar su ubicación. ¡Gracias Elon!.
🇮🇱🇻🇪 ÚLTIMA HORA: Los rescatistas de Israel, están mapeando en 3D rutas de acceso segura entre los escombros con drones IA de rastreo avanzado, de la empresa de robótica israelí XTEND para que los topos de México puedan ingresar. Gracias a México e Israel por ayudar a Venezuela.
🚨 Mientras todos corrían para salvarse del terremoto, él hizo exactamente lo contrario.
Un caballo decidió no abandonar a su dueño ni por un segundo. Permaneció a su lado mientras la tierra temblaba, intentando protegerlo en medio del caos.
Las imágenes han dado la vuelta al mundo y han emocionado a millones de personas. Porque hay gestos que no necesitan palabras para demostrar lo que significan.
Hay quien dice que los animales no entienden el amor. Este video demuestra justo lo contrario. 🐎
ATAK BÓLU...
Po niszczycielskich trzęsieniach ziemi, które wstrząsnęły Wenezuelą, obraz zaczął krążyć po świecie. Pośród gór betonu, kurzu i ciszy ratownicy znaleźli scenę, która poruszyła nawet najsilniejszych.
Pod szczątkami zawalonej struktury pozostał pies półkrwi. Nie szczekał. Nie próbowałem uciekać. Leżał nieruchomo, patrzył w oczy, a ciało stało się tarczą.
Pod nim spoczywało dziecko.
Podczas gdy wszystko wokół niego się zawaliło, ten mały chłopiec nadal żył, chroniony przez kolegę, który zdecydował się stawić czoła niebezpieczeństwu, niż porzucić kogoś, kto najbardziej go potrzebował.
Członkowie zespołu ratowniczego donoszą, że na miejscu zdarzenia zaniemówili. Najpierw udało im się wyciągnąć psa, który opierał się oddaleniu od dziecka, dopóki nie upewnił się, że też zostanie uratowane. Chwilę później mały został wyciągnięty żywcem pomiędzy oklaskami, łzami i wzruszeniem tych, którzy byli świadkami tej chwili.
Poza tragedią, która wisi dziś Wenezueli, ten obraz przedstawia coś, czego żadne trzęsienie ziemi nie może zniszczyć: nadzieję.
Ponieważ kiedy natura wystawia na próbę siłę ludu, pojawiają się też gesty, które mogą nam przypomnieć, że współczucie, lojalność i miłość mogą pojawić się tam, gdzie najmniej się tego spodziewa.
Ta fotografia okrążyła świat, ponieważ podsumowuje w jednej scenie ból narodu i jednocześnie pewność, że życie zawsze znajduje powód, by się opierać.
I wtedy rodzi się pytanie, na które każdy odpowie z własnej wiary i własnego sumienia:
Czy to był cud Boży... czy najczystszy instynkt zwierzęcia gotowego oddać wszystko, by chronić życie?
Bez względu na odpowiedź, ten obraz przypomina nam, że nawet wśród gruzów może rodzić się nadzieja.
📷 Dziś Wenezuela potrzebuje solidarności świata bardziej niż kiedykolwiek. Modlitwa, słowo otuchy lub po prostu dzielenie się przesłaniem nadziei może stać się również sposobem na pomoc.
za 📷 Reinier Neapol
#ReinierNápoles #Venezuela
Devaluar no es el problema. El problema es creer que cambiar el precio del dólar arregla una economía desordenada.
Sin equilibrio fiscal, sin reservas internacionales, con tasas de interés controladas y un Estado que sigue gastando más de lo que produce, el tipo de cambio solo reflejará la crisis que antes se ocultaba.
La devaluación debe ser una de las últimas medidas, después de las reformas estructurales, con disciplina fiscal y un Banco Central verdaderamente independiente.
#JaimeDunn #Bolivia #AlianzaPorLaLibertad
🇻🇪🚨| URGENTE: Una avalancha de venezolanos con palas, picos y cascos rompe el cordón policial para ayudar en el rescate de sus familias y amigos en Tucacas, en el estado Falcón. Esta es la actitud en contra del régimen genocida.
Conor Neill, profesor de MBA, lo dice sin rodeos: la vida premia la acción, no la inteligencia.
Y cuanto más listo eres, mejores excusas te inventas para no actuar.
8 ideas para dejar de pensar y empezar a moverte:
1/ Haz una sola cosa. Y luego otra. Y otra...
Elon Musk acabou de provar que a propriedade na América é uma ficção legal.
Musk: “Você é tributado pelo que ganha, tributado pelo que compra e tributado pelo que possui.”
Pense no que o imposto predial realmente significa.
Você trabalhou por décadas. Pagou tudo integralmente. A escritura está em seu nome.
Pare de pagar à governo sua taxa anual. Veja-os tomarem e venderem para alguém que pagará.
Você nunca possuiu aquela casa. Você estava apenas alugando de uma entidade com a qual nunca assinou um contrato.
O imposto de renda conta a mesma verdade em uma embalagem mais suave.
O governo não toma uma porção dos seus ganhos. Eles decidem quanto do seu próprio trabalho você tem permissão para manter.
Isso não é semântica. É uma confissão de quem o sistema acredita que seu tempo pertence primeiro.
O imposto sobre vendas enterra-se no recibo. Duas pessoas trocam valor voluntariamente. Um terceiro que não contribuiu nada leva uma fatia simplesmente por permitir que isso aconteça.
Agora empilhe todos os três.
Tributado quando você cria. Tributado quando você gasta. Tributado quando você segura. Tributado novamente quando você morre e tenta passá-lo para seus filhos.
Em nenhum ponto desse ciclo o sistema reconhece sua produção como sua.
Porque o dinheiro não é uma abstração. É a vida humana cristalizada.
Todo dólar tributado é uma hora que você já viveu, já sangrou por ela, já se foi.
O Estado não está gerenciando uma economia. Está reivindicando domínio sobre o tempo que você nunca recuperará.
E gastando em sistemas que você nunca pediu e ativamente se opõe.
A instituição que extrai tudo isso não enfrenta nenhuma obrigação de desempenho. Um contratado que não entrega nada é demitido. Uma burocracia que queima trilhões recebe um aumento de orçamento no próximo ano fiscal.
A SpaceX paga impostos às agências que obstruem seus lançamentos. A Tesla financia os reguladores que redigem regras para proteger seus concorrentes.
Os construtores não estão subsidiando o governo. Eles estão financiando seu próprio atrito.
O código tributário tem 74 mil páginas. Não porque a economia exija isso. Porque a extração teve que ser enterrada em complexidade suficiente para que você parasse de perguntar para quem ele foi desenhado para proteger.
O passado pertencia às pessoas que tributavam o mundo.
O futuro pertence às pessoas que o constroem.
Si mañana me despidieran y tuviera que reemplazar mi salario lo antes posible, esto es exactamente lo que haría:
1. Iría a Instagram y crearía una cuenta nueva. Usaría un correo electrónico alternativo. Nadie tiene por qué saberlo.
Elon Musk criou, em um único dia, 4.400 novos milionários.
Quase 400 deles ultrapassaram os US$ 100 milhões.
Não são banqueiros nem investidores de risco. São funcionários da SpaceX: soldadores, técnicos, mecânicos e até funcionários da cantina. Durante vinte anos, a empresa pagou gente de todos os níveis com ações, não só com salário alto. Quem produziu colheu.
Juan Hernandez, imigrante mexicano, aceitou um emprego de soldador por US$ 28 a hora em 2015, sem nem saber direito o que era a SpaceX. Recebeu uma pequena participação de US$ 10 mil e pôde comprar mais por desconto em folha. Hoje sua fatia vale US$ 880 mil.
Trevor Hise ignorou os conselhos dos pais para pegar um emprego “seguro” na General Electric. Escolheu a SpaceX, ficou 12 anos e acumulou mais de 100 mil ações. Ao preço da listagem, são US$ 13,5 milhões. Aos 37 anos, ele já pode se aposentar. Palavras dele: “A magnitude disso é ridícula.”
O detalhe mais eloquente veio antes mesmo da abertura de capital: mais de 100 funcionários se uniram discretamente para contratar uma gestora de fortunas capaz de cuidar de até US$ 5 bilhões. Muitos nunca tinham precisado de wealth manager na vida.
Há décadas os IPOs de empresas de tecnologia enriquecem programadores. Desta vez, o dinheiro chegou ao chão de fábrica. Isso é capitalismo de verdade: quem arrisca, quem trabalha e quem entrega valor colhe frutos proporcionais.
A esquerda odeia esse tipo de história. Porque ela prova que a verdadeira ascensão social não vem de dividir a miséria alheia, mas de criar riqueza que eleva quem tem coragem de construir.