Top Tweets for #EHCarr

„Tak się złożyło, że wpadły mi w ręce materiały konferencji zorganizowanej w marcu 2008 we Wrocławiu, pod auspicjami Kolegium Europy Wschodniej im. Jana Nowaka–Jeziorańskiego, wydane pt. „Polska polityka wschodnia”. Czytamy w niej, że polskim interesem narodowym jest, od XIV stulecia bez zmian, „okcydentalizacja polityczna, gospodarcza i cywilizacyjna Ukrainy, Białorusi, Mołdawii i być może również krajów kaukaskich” (ale nie Rosji!), co stawia nas „w zasadniczej sprzeczności z polityką rosyjską”, że chcemy być „w centrum Europy”, czyli odepchnąć Rosję jak najdalej na wschód, Rosja zaś, o zgrozo, nie pozwala nam realizować tej polityki, że jest to naszą „strategią narodową”, a jeśli nie podoba się Unii Europejskiej, to „powinniśmy codziennie powtarzać, że kochamy Rosję najbardziej na świecie, a jednocześnie robić swoje”. Są to wypowiedzi Jerzego Marka Nowakowskiego, dyrektora Centrum Wschodniego Polish Open University. Wtóruje mu dzielnie poseł Paweł Zalewski, dowodzący, że „własny interes zdefiniowany przez polską historię” sięga Morza Kaspijskiego, zaś udział Polaków w rozwoju Tbilisi jest „częścią naszego dziedzictwa” i że również na Zakaukaziu i w Armenii jesteśmy w stanie odegrać rolę wiarygodnego promotora przemian demokratycznych itd. Inni uczestnicy tej konferencji wypowiadali się mniej zdecydowanie, ale nie było żadnego głosu przeciw (z wyjątkiem wypowiedzi Rosjanina, prof. Mikołaja Iwanowa). Zastanawia też brak tradycyjnych argumentów o zagrożeniu Polski przez rosyjski imperializm. Uczestnicy konferencji nie zakwestionowali opinii dyrektora Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych Sławomira Dębskiego, że za cenę uznania status quo mielibyśmy dobre relacje z Rosją, tak jak Węgry. Rzecz w tym jednak, że to Polska chce zmiany status quo na swoją korzyść, kosztem Rosji. Wyrażając to dobitnie, lecz ściśle, to Polska właśnie jest państwem rewizjonistycznym. Wypowiedź niniejsza nie jest miejscem dla polemiki z tą wizją wschodniej misji Polski. Uważam ją za dogłębnie nierealistyczną, ale chcę koncentrować się na problemach moralnych. Otóż w stosunku do Rosji w znacznej części klasy politycznej dzisiejszej Polski dostrzegam coś, co bardzo źle kojarzy mi się moralnie. Z jednej strony, ustawiamy się na pozycji niewinnej ofiary rosyjskiego imperializmu, rzeczywistego lub urojonego, przyznając sobie prawo do przemawiania do Rosjan tonem moralnej wyższości, wiedząc, że są na to wrażliwi, i licząc, że podkopie to ich wiarę w siebie. Z drugiej strony, wchodzimy w anachroniczną rolę quasi-imperialnego rywala Rosji, przeceniając w śmieszny czasem sposób swe własne możliwości, nie licząc się ani z Unią Europejską, której jesteśmy członkiem, ani z opinią większości własnego społeczeństwa, przeważnie zupełnie obcego takim ambicjom. Co ciekawe, wolimy ,,okcydentalizować” Zakaukazie niż Rosję, co potwierdza podejrzenie, że chodzi nam w istocie nie o szerzenie na Wschodzie europejskości, lecz o promowanie własnych politycznych wpływów” ~ Andrzej #Walicki, 2009

„Tak jak w polityce wewnętrznej apele do poczucia „solidarności narodowej” płyną zawsze ze strony grupy dominującej, która solidarnością tą może posługiwać się dla umocnienia swego panowania nad całym narodem, tak apele o solidarność międzynarodową i jedność świata płyną ze strony tych narodów dominujących, które mogą liczyć na sprawowanie władzy nad zjednoczoną ludzkością. Kraje walczące o dołączenie do grupy dominującej w naturalny sposób skłonne są sięgać po nacjonalizm i stawiać go w opozycji do internacjonalizmu mocarstw rządzących” ~ #EHCarr #Kryzys20lecia

„Tym więc, z czym mamy obecnie do czynienia w polityce międzynarodowej, jest ni mniej, ni więcej tylko całkowity upadek koncepcji moralności, która zdominowała myśl polityczną i ekonomiczną na półtora stulecia. W sferze międzynarodowej nie można już wskazywać poprawnego rozumowania jako drogi do prawości, ponieważ nie sposób już traktować poważnie tezy, jakoby każde państwo, zabiegając o jak największe dobro swoich własnych obywateli, realizowało jednocześnie największe dobro całego świata (i vice versa). Nie da się już utrzymać syntezy moralności i rozsądku, w każdym razie nie w tej jej zgrzebnej formie, do której doszedł XIX-wieczny liberalizm. Współczesny kryzys międzynarodowy ma też głębsze znaczenie, a jest nim załamanie całej struktury nowoczesnego utopizmu, opartego na koncepcji harmonii interesów. Nasza generacja będzie musiała budować od podstaw. Zanim jednak będziemy mogli się tego podjąć, zanim będziemy mogli ustalić, co można ocalić ze zgliszczy, musimy zbadać te wady struktury, które doprowadziły do jej upadku – a najlepszym sposobem na to będzie realistyczna krytyka utopijnych założeń” ~ #EHCarr #Kryzys20lecia

📚„Kryzys dwudziestolecia 1919–1939” Edwarda Halletta Carra to jedna z najważniejszych książek w historii myśli o stosunkach międzynarodowych. Autor, uważany za ojca realizmu politycznego, wnikliwie analizuje okres międzywojenny, kiedy idealistyczne nadzieje na trwały pokój po I wojnie światowej zderzyły się z brutalną rzeczywistością. Carr pokazuje, dlaczego próby budowy ładu opartego na moralnych zasadach i prawie międzynarodowym okazały się niewystarczające wobec rosnących napięć i gry sił między państwami. To książka, która krytycznie podchodzi do iluzji idealizmu i wskazuje, że polityka międzynarodowa to nie tylko wartości i deklaracje, ale przede wszystkim rywalizacja o potęgę. Carr definiuje ją jako wypadkową siły militarnej, ekonomicznej oraz wpływu ideologicznego, podkreślając, że skuteczna polityka wymaga pogodzenia moralności z realizmem. „Kryzys dwudziestolecia” to klasyk, który do dziś pozostaje aktualny. W świecie pełnym konfliktów, rywalizacji mocarstw i zawodnych prób ustanawiania globalnych reguł, jego diagnozy brzmią wyjątkowo świeżo. To lektura obowiązkowa dla wszystkich, którzy chcą zrozumieć mechanizmy rządzące stosunkami międzynarodowymi – zarówno dla studentów i badaczy, jak i dla każdego zainteresowanego historią i polityką. Starannie przygotowane polskie wydanie zawiera tłumaczenie Jana Sadkiewicza i dodatkowy wstęp, który pomaga osadzić dzieło Carra we współczesnym kontekście. To ponad 370 stron głębokiej analizy, która zmienia sposób patrzenia na politykę światową. Jeśli szukasz książki, która nie tylko opisuje historię, ale także dostarcza narzędzi do zrozumienia teraźniejszości, „Kryzys dwudziestolecia 1919–1939” jest pozycją, po którą warto sięgnąć. #BibliotekaUkładuSił Pamiętajcie, że kupując książki w naszej księgarni, wspieracie naszą pracę.🤝 https://t.co/bvR5lkJZU9