Top Tweets for #aykutoray

Yine bir 11 Ağustos. Babam Aykut Oray’ın aramızdan ayrılışının üzerinden 17 yıl geçti. Bu günü her defasında başka cümlelerle anlatmaya çalışıyorum; karşıma çıkan anılar da farklı yerlerden başlıyor: Bizimkiler’deki “Katil” rolünden, “Vatandaşa cart curt yok” sözünden, eğitimci kimliğinden, Beşiktaş tribününden ya da sokakta verilen bir selamdan. Anılar farklı; anlattıkları insan pek değişmiyor. İnandıklarını saklamaz, rüzgâra göre yön değiştirmezdi. Atatürkçü, sosyal demokrat ve Beşiktaşlı olduğunu açıkça söyler, hayatını da buna göre yaşardı. İlkelerinden ödün vermezdi; hak yemez, hak yedirmezdi. Kibirden uzaktı. Şöhretini insanlarla arasına duvar örmek için kullanmazdı. İnsanların ona “Aykut Abi” demesi ve onu kendilerinden biri gibi sahiplenmesi de bundandı. Onu 23 yaşımda, henüz kendi yolumu tam bulamadığım bir dönemde kaybettim. Ağabeyimin onu uğurlarken söylediği “Para değil, insan biriktirdi” sözü bir yokluğu değil, babamın insanlarla kurduğu bağları ve yıllar sonra bile aynı sıcaklıkla hatırlanmasını anlatıyordu. Ardında bıraktığı şerefli soyadı da bu duruşun ailemize kalan mirasıydı. Ben de baba olduktan sonra bu mirasın yalnızca taşınan bir isim olmadığını daha iyi anladım. Bu miras ancak insana nasıl baktığımızda, haksızlık karşısında nerede durduğumuzda ve çocuklarımıza nasıl bir örnek olduğumuzda anlam kazanıyor. Biz de babamdan kalan bu duruşu hayatımızda sürdürmeye ve bizden sonrakilere aktarmaya çalışıyoruz. Babamı özlemle, gururla ve hürmetle anıyorum. Mekânı cennet, ruhu şad olsun.

Yine bir 11 Ağustos. Babam Aykut Oray’ın aramızdan ayrılışının üzerinden 17 yıl geçti. Bu günü her defasında başka cümlelerle anlatmaya çalışıyorum; karşıma çıkan anılar da farklı yerlerden başlıyor: Bizimkiler’deki “Katil” rolünden, “Vatandaşa cart curt yok” sözünden, eğitimci kimliğinden, Beşiktaş tribününden ya da sokakta verilen bir selamdan. Anılar farklı; anlattıkları insan pek değişmiyor. İnandıklarını saklamaz, rüzgâra göre yön değiştirmezdi. Atatürkçü, sosyal demokrat ve Beşiktaşlı olduğunu açıkça söyler, hayatını da buna göre yaşardı. İlkelerinden ödün vermezdi; hak yemez, hak yedirmezdi. Kibirden uzaktı. Şöhretini insanlarla arasına duvar örmek için kullanmazdı. İnsanların ona “Aykut Abi” demesi ve onu kendilerinden biri gibi sahiplenmesi de bundandı. Onu 23 yaşımda, henüz kendi yolumu tam bulamadığım bir dönemde kaybettim. Ağabeyimin onu uğurlarken söylediği “Para değil, insan biriktirdi” sözü bir yokluğu değil, babamın insanlarla kurduğu bağları ve yıllar sonra bile aynı sıcaklıkla hatırlanmasını anlatıyordu. Ardında bıraktığı şerefli soyadı da bu duruşun ailemize kalan mirasıydı. Ben de baba olduktan sonra bu mirasın yalnızca taşınan bir isim olmadığını daha iyi anladım. Bu miras ancak insana nasıl baktığımızda, haksızlık karşısında nerede durduğumuzda ve çocuklarımıza nasıl bir örnek olduğumuzda anlam kazanıyor. Biz de babamdan kalan bu duruşu hayatımızda sürdürmeye ve bizden sonrakilere aktarmaya çalışıyoruz. Babamı özlemle, gururla ve hürmetle anıyorum. Mekânı cennet, ruhu şad olsun.

Yine bir 11 Ağustos. Babam Aykut Oray’ın aramızdan ayrılışının üzerinden 17 yıl geçti. Bu günü her defasında başka cümlelerle anlatmaya çalışıyorum; karşıma çıkan anılar da farklı yerlerden başlıyor: Bizimkiler’deki “Katil” rolünden, “Vatandaşa cart curt yok” sözünden, eğitimci kimliğinden, Beşiktaş tribününden ya da sokakta verilen bir selamdan. Anılar farklı; anlattıkları insan pek değişmiyor. İnandıklarını saklamaz, rüzgâra göre yön değiştirmezdi. Atatürkçü, sosyal demokrat ve Beşiktaşlı olduğunu açıkça söyler, hayatını da buna göre yaşardı. İlkelerinden ödün vermezdi; hak yemez, hak yedirmezdi. Kibirden uzaktı. Şöhretini insanlarla arasına duvar örmek için kullanmazdı. İnsanların ona “Aykut Abi” demesi ve onu kendilerinden biri gibi sahiplenmesi de bundandı. Onu 23 yaşımda, henüz kendi yolumu tam bulamadığım bir dönemde kaybettim. Ağabeyimin onu uğurlarken söylediği “Para değil, insan biriktirdi” sözü bir yokluğu değil, babamın insanlarla kurduğu bağları ve yıllar sonra bile aynı sıcaklıkla hatırlanmasını anlatıyordu. Ardında bıraktığı şerefli soyadı da bu duruşun ailemize kalan mirasıydı. Ben de baba olduktan sonra bu mirasın yalnızca taşınan bir isim olmadığını daha iyi anladım. Bu miras ancak insana nasıl baktığımızda, haksızlık karşısında nerede durduğumuzda ve çocuklarımıza nasıl bir örnek olduğumuzda anlam kazanıyor. Biz de babamdan kalan bu duruşu hayatımızda sürdürmeye ve bizden sonrakilere aktarmaya çalışıyoruz. Babamı özlemle, gururla ve hürmetle anıyorum. Mekânı cennet, ruhu şad olsun.