Top Tweets for #maczek

Their combat trail ended in Germany, but for many of Gen. Maczek’s soldiers, the road home remained closed. 81 years ago, Gen. Stanisław Maczek’s Polish 1st Armoured Division completed its combat trail in Wilhelmshaven. While Gen. Anders’ 2nd Polish Corps was fighting in Italy, Maczek’s soldiers followed another route: through France, Belgium, the Netherlands and finally Germany. Fighting under the operational command of the 1st Canadian Army, they helped close the Falaise Pocket in Normandy and liberated towns and cities across Western Europe. In France, Belgium and the Netherlands, Polish soldiers were often welcomed with enthusiasm. On German soil, they found empty streets and fear. In early May 1945, the division reached Wilhelmshaven, a heavily fortified German naval base. On 5 May, Polish soldiers entered the city. By order of Gen. Maczek, Col. Antoni Grudziński accepted the surrender of German forces in the area. The capture of Wilhelmshaven marked the end of the division’s combat trail. According to command estimates, 37 Polish officers and 567 non-commissioned officers and privates were killed during its campaign. After victory in Europe, Maczek’s division served as an occupation force in the British zone of Germany. Many of its soldiers never returned to Poland, remaining in exile. Learn more about Gen. Maczek’s 1st Armoured Division in our “Trails of Hope. The Odyssey of Freedom” project: https://t.co/rfayqW74ZJ

💪🇵🇱 „Bijcie się tak, jak bił się zawsze żołnierz polski w ciągu całej naszej historii. Bijcie się twardo i po rycersku (…). Polski żołnierz bije się o wolność wielu narodów – ale umiera tylko dla Polski” – pisał 6 sierpnia 1944 roku w rozkazie do swych żołnierzy, w dniu lądowania 1 Dywizji Pancernej w Normandii, gen. broni Stanisław Maczek. ⚔ Walczył o wolność Polski na różnych frontach Europy, los nie szczędził mu ciosów i upokorzeń. Wolna Polska zdążyła go odznaczyć Orderem Orła Białego. Dziś obchodzimy 1⃣3⃣4⃣. rocznicę urodzin generała. ➡ Stanisław Maczek urodził się 31 marca 1892 r. w Szczercu pod Lwowem. Jako student filozofii we Lwowie odbył przeszkolenie wojskowe w Związku Strzeleckim, ale pierwszy mundur, jaki założył, był mundurem austriackim. Walczył na froncie rosyjskim w Karpatach i włoskim w Alpach. ⚔ Po kapitulacji państw centralnych przedostał się do Krosna i 14 listopada 1918 r. przywdział mundur żołnierza Wojska Polskiego. Walczył z Ukraińcami, jego lotna kompania zasłużyła się między innymi w walkach o Drohobycz i Stanisławów. 💪🇵🇱 Wojna z bolszewikami to ponowne skierowanie na front. Po wojnie już na stałe został w wojsku – kształci się w rzemiośle wojennym, awansuje. W 1938 r. otrzymał dowództwo 10. Brygady Kawalerii. Była to pierwsza polska wielka jednostka pancerno-motorowa. Z nią walczył w kampanii wrześniowej i zadał Niemcom ciężkie straty pod Wiśniczem, Jordanowem, Łańcutem i Rzeszowem. 🎖 Po kapitulacji, już jako generał, znalazł się w Anglii, objął tam dowództwo I Dywizji Pancernej. Z nią przeszedł później przez Francję, Belgię, Holandię i Niemcy. Falaise, Breda – to szczególne punkty na tym szlaku. 26 marca 1945 r. pod Łukiem Tryumfalnym w Paryżu został odznaczony Komandorią Krzyża Legii Honorowej, wkrótce otrzymał awans na generała dywizji. 🎖 Kolejne lata były latami smutku i upokorzenia. Komuniści pozbawili go polskiego obywatelstwa, Anglicy nie dali uprawnień kombatanckich. Na chleb zarabiał jako barman. Schyłek życia przeżył natomiast w pełni należnych mu honorów. Jeszcze w latach siedemdziesiątych odzyskał obywatelstwo, wolna już Polska nadała mu Order Orła Białego, wdzięczni mieszkańcy Bredy przyznali honorowe obywatelstwo Holandii. 🏴 Zmarł 11 grudnia 1994 r. w Edynburgu. Został pochowany na cmentarzu żołnierzy polskich w Bredzie.

🇵🇱 Autor wielkich zwycięstw, którymi nie zdołał zapobiec tragedii ojczyzny. Emigrant, który – nie akceptując politycznych realiów pojałtańskiej Polski – wybrał los wygnańca. Wreszcie człowiek honoru, który bez skargi zniósł społeczną degradację, jaką była konieczność utrzymywania w Szkocji rodziny fizyczną pracą. ✅ uczestnik wojen z Ukraińcami i bolszewikami ✅ uczestnik wojny obronnej 1939 r., podczas której dowodził zmotoryzowaną 10 Brygadą Kawalerii ✅ dowódca 1 Polskiej Dywizji Pancernej, która wsławiła się podczas inwazji aliantów w Normandii w 1944 r. (m. in. odgrywając bardzo ważną rolę w kluczowej bitwie pod Falaise) i wyzwoleniem wielu miejscowości w Belgii (np. Ypres) i Holandii (np. Bredy). ℹ️ Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Aby zdobyć środki na życie, pracował fizycznie. W 1946 roku komunistyczny rząd polski odebrał mu obywatelstwo polskie. Nie zapomnieli o nim Holendrzy, którzy przyznali mu honorowe obywatelstwo tego kraju oraz upamiętnili go w wielu miejscach. Polskie obywatelstwo zostało mu przywrócone oficjalnie dopiero w 1989 roku. 🗓️ 11 grudnia 1994 roku zmarł gen. Stanisław Maczek.