Top Tweets for #tornet

BALGAT’TA SONBAHAR'DA YARIŞAN TORNET ARABALAR VE VATANSEVER ÇOCUKLAR!!! 1970’li yıllarda, Balgat’ın tüm mahallerinde, Kızılırmak Mahallesi'nde olduğu gibi tornet arabalarından geçilmezdi. Kardeşimin olduğu gibi, hemen hemen her kapının önünde görülürdü. Eğer tornet araban varsa, senden mutlu çocuk yoktur. Yollar artık mutlu olabilen o çocuklarındı. O yıllarda şimdi ki kadar araba da yollarda yoktu. Konya yolundan bile nadiren araba geçerdi … Bayırın başından bindin mi, saatteki km hızını ölçmek olanaksızdı. Sadece rüzgâr hızını hissederlerdi. Onlara “rüzgârın çocukları” dense yanlış olmazdı. Balgat’ın tüm mahallelerinin tepesinde rüzgârın çocuklarının ışıltıları yüzlerinden okunur, tornetlerinden o sesler duyulurdu. Kim tutar sizleri artık? Dümeni de vardı, freni ya giydikleri soğuk kuyu lastik ayakkabıları, ya da bilyenin üstündeki kalın keçelerdi… Gazoz kapağından far, kartondan yazılı plâka bile yaparlardı. Onları maraton yarışçılarına bile benzeterek, ayakta da, oturarak da sürdüklerine tanıklık ederdik. Kardeşim altına minder koyarak bir tarafını da acıtmazdı. Ne de olsa şoför mahali rahat olmalıydı. Babalarımızın Murat 124’leri ne kadar süslü, bakımlı ise, onlar da öyle cafcaflıydı. Geriden duyardık, heyecanlı, parlayan gözleriyle; - Ben Alper, Atilla, Kürşad, Mete, Alperen, Teoman, Cengiz, Gıcır Orhan, Pıtpıt Ali, İnsafsız Mustafa… Hepimiz Devlet Büyüklerimizden birinin adını alır; Türk Tarih sahnesindeki devlet adamlarımızı yarışta görür gibi çocukların övünç halleriyle yarışırdık. “Haydi hep birlikte ip gibi dizilerek tornet yarışı yapacağız.” Hepsinde çubuğa bağlanmış, dalgalanan Türk Bayrağı vardı… Son duraktaki Saatçi Sabri Gınık ağabey de Kızılırmak Mahallesi Radyocunun arkasındaki yarış alanında yerini alarak, elindeki kronometreyi boynuna asmış halde; “Ben Türk’üm; Türk Devletsiz Olmaz! Ben Türk’üm; Türk Ezansız Olmaz! Ben Türk’üm; Türk Bayraksız Olmaz!” Diye haykırdıktan sonra; - Haydin hizaya geçin! Bakın buraya, sakın ha mızıkçılık yok! Diye uyarısının ardından; Tabiki de Alperen’in torneti en fiyakalısıydı. Arabalarından çıkan eski bilyeleri takmış ki, yağlamış hepsini… Gıcır gıcır göz kamaştırırcasına parlıyor, ışıldıyor.. Yarış başladı bile... Bakkalın önünden geçerken “Mesut amca, gazozları hazırla!” diye bağırıyor. Oğuz’un tornetinin bir tekeri fırladı. İçlerinden biri diğerine heyecanlı bakışlarla; - Arkamızdan bize kızıyor kerata...Sanki bilyesini biz çıkarttık. Alperen en önde, Mete de O’nu takip ederek, diğerleriyle arayı açarcasına yarışı götürüyordu. Ortalıkta acayip bir gıcırtılı tornet sesi vardı. Alperen mırıldanarak; - Neyse ki birbirimizden uzak değiliz. O da ne? Orkun’un torneti kaldırıma çarptı. Yarışma dışı kaldı. Sonuç mu? Kürşad, Alperen’i yakalamıştı. Üzerinde “Ne Mutlu Türk’üm Diyene” yazılı torneti olan Kürşad birinci olmuştu. Diğerlerinin ortalarına dalarak; - "Kırk çerisi ile Çin sarayını basan, yüreği de, bileği gibi kavi, arkasında yüzbinlerce leş bırakan, Çin seddini ördüren Kürşad ile başa çıkacağınızı, yenebileceğinizi mi zannettiniz?" Der demez hemen ortaya atılan Atilla; - Geçen ki yarışı unuttunuz galiba? … Sabri ağabey, hatırlat bakayım şunlara! - Avrupa’yı titreten Bahadır Türk! Bastığı yerde ot bitmeyen, Roma İmparatorluğunu ikiye bölen, dehşetiyle yüreklere korku salan, Yüce Başbuğ, Büyük Türk Atilla’yı hatırlayınız!.. Der demez, Mete geri kalır mı? O da ortaya atılarak; - "Türk’ün ilk büyük Hun İmparatorluğu’nu kuran, Çin’in soluğunu keserek, şah damarını parçalayan, Çin ordusunun çokluğundan değil, leşlerini nereye gömeceğini düşünen Başbuğ Mete’yi unuttunuz mu?" Bilge Kağan’ca haykırarak; “Ey Türk Titre ve Kendine Dön!” Ve Kemal hepsini süzerek; - Türk milletinin devlet kurma geleneğini, sizlerden teslim alarak “Türkiye Cumhuriyeti”ni kuran Bilge Mustafa Kemal’e şükran borçluyuz. Bu emaneti sonsuza dek biz koruyacağız! Yaşatacağız! “Hepimiz Mustafa Kemal’in askerleriyiz!”