مردم با خون خودشون رو دیوار نوشتن جاویدشاه. خوب دقت کنید با خودکار و کاغذ توی صندوق رای نه ها. با خون خودشون. بعد اونایی که حرف مردم رو نمیبینن و نمیشنون میگن از دموکراسی بگو.
واقعاً دوست دارم یکی رو عمیقاً دوست داشته باشم؛ باهاش راحت باشم، هرچی اذیتم میکنه بهش بگم، پیشش آروم بگیرم و قلقم رو بلد باشه، خودم رو پیشش سانسور نکنم، هر چقدر خواستم و تونستم بهش ابراز علاقه کنم و نگران هیچی هم نباشم.
میدانم چرا هیچگاه یاد من نیستی. من زخمی بر روحت به یادگار نگذاشتم که با هر تلنگری یادم بیفتی. انسان به زخمها بیشتر میاندیشد تا مرهمها.
روح پراگ | ایوان کلیما