Kırılan bendim ama yükü bana kaldı. Savaşan bendim ama parmak ucunu dahi oynatmayan kazandı. Suçlu değildim suçlu da aramadım ama ben suçlandım. Her şeyin en kötü yanı bana kaldı hep. Benim de payıma bu düştü. Neyini nasıl izah edeyim ki bunun ben.
Bu görüntü daha bu senenin nisan ayında ortaya çıktı. Aradan beş ay geçti, hâlâ değişen hiçbir şey yok. Okuyan geleceği için çabalayan çocuklara bile bir güvence vadedemiyorsanız, koltuk sevdanızdan vazgeçin
Kaç yaşında olursam olayım,
moralim bozulduğunda
içime kapanma ve insanlardan
uzaklaşma huyumu aşamıyorum.
Sanki canım yandığında herkes
biraz fazla geliyor bana.
O anlarda tek istediğim şey,
kimsenin olmadığı bir yerde kendi
sesimi bile duymadan durmak…
Acısına rağmen koruduğu nezakete, vakara bakın… Kaç kez izledim bilmiyorum. “İnsanların”fotoğraf çektirme merasiminin bitmesini sessizce bekliyor. Bir insanın evladının ardından sesini duyurmak için bile bu kadar ölçülü, bu kadar sabırlı olmak zorunda kalması… İşte bu, bu dünyanın cehennemidir.
#RojiniçinAdalet