Şimdi kendimi Uzun zaman
önce kaybetmiş gibiyim ne heyecan ne de heves, ne uyku düzeni ne de eski benden eser kaldı. kendi sessizliğimin sahibiyim. akıp giden bir hayat var, ben sadece izliyorum..
Bir gün iyileşiyor gibi hissediyorum, ertesi gün yeniden karanlığa düşüyorum; sonu olmayan bir döngü gibi. eskiden her şeye
tutkuyla sarılır, bir şekilde mutlu olmaya çabalardım.
Bir gün iyileşiyor gibi hissediyorum, ertesi gün yeniden karanlığa düşüyorum; sonu olmayan bir döngü gibi. eskiden her şeye
tutkuyla sarılır, bir şekilde mutlu olmaya çabalardım.
İyi miyim, değil miyim bilmiyorum ama ruhumun yorgun olduğu kesin.
Susarak geçmiyor, konuşarak da anlatılmıyor.
Sessizce vedalaşıyorum herkesten. Sessizce hergün eksiliyorum kendimden..
Sanki kocaman bir yüküm var öyle ağır ki tam toparladım derken tekrar altında ezim ezim eziyor beni sanki hiç geçmiyor gibi öyle bir uçuruma itiyor ki beni uçurumdan atlamamak için sebep arıyorum sürekli hiçbir sebep yok sanki yardım et allahım.