bahar hep gelir. insan yeniden yeşerir. ne kadar üşürse üşüsün, güneş bir gün üzerine doğar. kurumuş bütün dallarını kesip atacakken kıyıda köşede kalmış bir dalda açan tomurcuk onu yeniden hayata bağlayabilir; onun hatrına dünyaya katlanabilir. kalbin kışı uzun sürer ama sonsuz değildir; toprak uyur, gün döner, hayat da elbet bir gün akar ve yolunu bulur.
kış biter, bahar gelir. insan yeniden sevebilir. kalp, kuraklıktan sonra çiçeklenmeyi iyi bilir; yerini bulur, kökünü salar. dünya hep karanlık kalmaz. birisi gelir, bir ateş harelenir; her şey yeniden aydınlanıverir. insan, dünyayı daha bi sevilmeye ve yaşanmaya değer bulabilir.
"tükendim, dağıldım, kurudum kaldım; bundan sonra asla ayağa kalkamam" dediğim o yerde, şimdi rengarenk bir bahçe var. her şerrin içine nakşedilmiş olan hayırlara ve geçmeyecek sanılan her günün aydınlık bir sabahı olduğuna o kadar çok inanıyorum ki...
“yeniden” ne güzel bir esinti ya. yeniden sevinmek, yeniden gezintilere çıkmak, yeniden saçlarını uzatmak, yeniden sevmek, yeniden cıvıldamak, yeniden yerine alışmak. yeniden ama sanki ilk defa. mis gibi.
hiçbir kalbin yükü olmadığında, adın hiçbir hikâyede merhametsizlikle yan yana anılmadığında, "benim vicdanım rahat" diyebildiğinde, anlaşıldığında, sevildiğinde, kavuştuğunda, dostun ve aşkın en esaslısını bulduğunda hayat işte böyle müreffeh görünüyor.
insanın sevilmesi muazzam bir şey. sevmek ise sevilmekten de güzel. sevdiğinde içinde kendiliğinden bir bahçe yetişiyor. sen günaşırı orayı sulamayı görev belliyorsun. griye boyanmış hayatına birden renk geliyor. güne, "bugün güzel şeyler olacak" hissiyle başlıyorsun. değişiyorsun. sevilmek seni güzelleştiriyor. aynada kendini daha ışıltılı buluyorsun. yaptığın bütün yemekleri sevdiğine yapıyor gibi hevesle yapıyorsun. yürüyüşün bile değişiyor sevildiğinde. omuzların düşük ve dünyadan alacaklı iken, sevilmek seni dimdik ve kendinden emin birine dönüştürüyor.
"duru bir hayat istiyorum…bu fotoğraf kadar duru. temiz. sade. huzurlu. kırmadan kırılmadan. severek sevilerek. basit. ama alabildiğine yaşamın ile dolu. dopdolu."
bahar hep gelir. insan yeniden yeşerir. insandan alırız yarayı, döner yine insana sardırırız yaramızı. biri kalbimizde gedikler açar, öbürü orayı ihya etmenin derdindedir. insan cinsi işte böyledir. merhamet de zulüm de bünyesinde mündemiçtir.