mevla, kulunun zannı üzeredir. sen o’ndan hayr beklersen hayr, ümit beklersen ümit bulursun. “Allah beni asla darda bırakmaz” dediğin an, ferahlığın başladığı andır. o’nun sonsuz hazinesinde senin için ayrılmış bir huzur mutlaka vardır, sadece vaktiyle gelir.
latife tekin diyor ya ‘her şeyi bırakınca her şeyin rengi kendine geldi.’ çünkü bazı şeyleri anlayınca değil, yaşayarak öğrendiğinde büyüyorsun. sonra hiçbir şeyi zorlamadan, olduğu hâliyle görmeye başlıyorsun.
İnsan bir nimete nail olduğunda;
-o nimeti verenin Rabbi olduğunu bilmeli ve O'na şükretmeli
-o nimetin elden çıkma ihtimalini unutmamalı
-o nimeti doğru şekilde kullanmalı.
İnsan bunları unutursa o nimet ona yük olur.
Edep, âlemdeki her varlığa hürmetle yaklaşmaktır. Tabiata bir mülk gibi değil, bir emanet gibi davranmayı; dünyayla bir efendi gibi değil, bir misafir gibi ilişki kurmayı yeniden öğrenmektir.
Vakt-i şâdî de gelir,
Mevsim-i mihnet de geçer.
Gün olur ey meh-i nazım,
Bu sâbahat da geçer.
Bizi hicranda koyan,
Bu şeb-i hayret de geçer.
Şeyh Galip
dikenleri öpeceğiz, güller de şaşıracak demiş sabahattin ali. insan yalnız güzelliği severek olgunlaşmaz; bazen yarasına da eğilmelidir. acıdan kaçmadıkça ruh öyle derinleşir ki, bir gün seni kanatmak isteyen diken bile dokunduğu kalbin hala çiçek açmasına şaşırır
İnsanın her nefesi değerli bir mücevher gibi olup bunlardan bir hazine yapılabilir.Öyleyse sen bil ki, gönül Allah'ı öğrenmek için yaratıldı ki, saadet ondadır.