Şu güzel ortam için bile salak salak yazmışlar. Yok neymiş, halka sosyalizm satıyorlarmış da kendileri burjuva sofrasında oturuyormuş, kapitalist mekânlarda içiyorlarmış! Ulan, bu masa ve bu ortam normalde herkesin ulaşabileceği bir yaşamın parçası olsun diye mücadele ediyorlar. Sosyalizm fakirliği övmek değil, yoksulluğu ortadan kaldırmak; herkesi eşit bir paydada buluşturmak ve herkesin daha iyi yaşamasını istemektir. Sosyalizm, insanları açlığa, yoksulluğa ve sefalete mahkûm etmek değil; insanca yaşama hakkını savunmaktır. Bu aynı zamanda bir yaşam tarzı, bir yeme içme kültürüdür.
Peki, bu vekillerin çakarlı araçları mı var, özel hastaneleri mi var, özel okulları mı var, sömürdükleri işçileri mi var? Yoksa halk daha iyi yaşasın diye verdikleri bir mücadele mi var? İsteseler grubu olan bir siyasi partiye geçer, altlarına çakarlı araç, yanlarına polis koruması alır, önerge dahi vermezler. Öğrenciler için, işçiler için, maden işçileri için seslerini bile çıkarmazlar. Ama onlar ne yapıyor? Haklarını savundukları insanlarla yan yana duruyor, aynı masada oturuyor, sohbet ediyorlar. Ben kendilerini yakından, bire bir tanırım. Mücadelelerini de bilirim.
Rakıyı saklamadan içiyorlar diye mi mesele? Sizlere göre rakı içmek günah yahut lüks sayılabilir. Ama mesele bir kadeh rakı değil, o sofranın herkes için kurulabildiği bir dünya istemektir. Mesele, bugün yalnızca belli bir kesimin ulaşabildiği mekânların, yarın herkesin girebildiği, herkesin insanca yaşayabildiği yerler olmasıdır. Sosyalizm, insanın elindekini almak değil, herkesin daha iyi koşullarda yaşamasını sağlamaktır. Emeğin sömürülmediği, kimsenin yoksulluğa mahkûm edilmediği, alın terinin karşılığını aldığı bir düzen kurmaktır.
O yüzden bırakın bu romantik solculuğu ve yavşaklığı! Devrimcilik, insanları yoksulluğa mahkûm edip onların sefaletini kutsamak değildir. Devrimcilik, halkın yalnızca karnının doymasını değil, insanca yaşamasını; yalnızca hayatta kalmasını değil, hayatın güzelliklerinden eşitçe faydalanmasını savunmaktır. Bizim istediğimiz, birilerinin güzel yaşamasını engellemek değil, herkesin güzel yaşayabildiği bir dünya kurmaktır. Sosyalizm tam da budur!
🇦🇱🇹🇷 A Turkish military aircraft arrived at Rinas Airport in Albania carrying two new water tanker trucks for the Albanian police amid violent protests, according to media reports.
bir psikologa sorsanız bireyin biricikliğine müdahale etmediğini size keyifle anlatır. fakat çoğunlukla pratiğe baktığınızda bunun esamesi okunmaz. aksine piyasanın ihtiyacı olan özgür, otantik, ayrışık olana yönelten bir anlatıyı takip eder. yani, klinik iyi olma halleri konjonktüreldir, dolayısıyla politiktir.
İnsan, Guy Debord'un kült eseri Gösteri Toplumu kitabını hatırlamadan edemiyor. Debord'un temel tezi, gerçek yaşamdaki her şeyin bir temsile dönüştüğü şeklindedir. Kuyrukta bekleyen kişi aslında mekanı, denizi, ışığı deneyimlemiyor, o deneyimin kanıtını üretmek için sırasını bekliyor. Esas amaç, o mekanda bulunduğuna dair görüntüyü üretmek.
Deneyimin kendisi, o deneyimin dijital temsili, yani fotoğrafı karşısında tamamen önemsiz artık. Gerçek anın tadını çıkarmak değersiz, o anın kurgulanmış kanıtını sunmak ise her şey. Debord yaşasaydı, bu kuyruğu muhtemelen teorisinin en kusursuz ve en hüzünlü kanıtı olarak görürdü.
İngiliz klinik psikolog, psikolojik ontolojiyi (varlık bilimini) tam anlamıyla diyalektik materyalizm zeminine oturtur. Çünkü her ikisi de şu kurucu ilke üzerinde birleşir: Bilinç, maddi varlığın bir ürünüdür; tersi değil.
David Smail'in felsefesi tek bir temel fikre dayanır: Psikolojik acının kaynağı insanın içinde (beyninde çocukluğunda düşüncelerinde) değil dışındadır (sosyal dünyada maddi koşullarda ve iktidar ilişkilerinde).
Smail'in argümanını şöyle özetleyebiliriz:
— İktidar ve Çevre (Maddi Gerçeklik)
İnsanın iyi ya da kötü hissetmesini sağlayan şey pozitif düşünmek değil çevresindeki somut iktidar kaynaklarına (para, iş güvencesi, barınma, sosyal statü) ne kadar erişebildiğidir. Smail buna "içeriden dışarıya değil, dışarıdan içeriye" ilkesi der. Yani dış dünyadaki güvencesizlik, insanın içine anksiyete olarak sızar.
— "Sihirli İllüzyon" Olarak Terapi
Smail, geleneksel psikoterapileri sert bir dille eleştirir. Terapistlerin danışana "Düşüncelerini değiştirirsen hayatın değişir" demesini bir sihirbazlık hayali olarak görür. Smail'e göre bir terapist, cebinde parası olmayan güvencesiz çalışan birine sadece konuşarak veya nefes egzersizi yaptırarak yardım edemez. Terapi, yapısal sorunları bireysel çözümlerle geçiştirme illüzyonudur.
— Sorumluluğu Bireye Yıkmak (Suçluluk Psikolojisi)
Sistem (kapitalizm), insanları çaresiz ve güvencesiz bırakır; psikoloji bilimi ise bu çaresizliği "klinik bir bozukluk" (depresyon, anksiyete) olarak etiketler. Sonuçta kişi, işsiz veya mutsuz olduğu için sistemi sorgulamak yerine kendi beynini, genetiğini ya da "bilişsel çarpıtmalarını" suçlamaya başlar. Acı, apolitize edilir.
Ek Açıklama: Depresyon, anksiyete ya da tükenmişlik (burnout)... Bu tanılar belirli bir entelektüel derinlik hassasiyet ya da 'yoğun çalışma temposunun getirdiği kaçınılmaz bir bedel' gibi sunulur. Bir plaza çalışanının tükenmesi sistemin onu ne kadar çok çalıştırdığının (ve onun da buna ne kadar fedakarca katlandığının) trajik bir kanıtı olarak romantize edilebilir. Çünkü bu acı, terapi seanslarıyla, kişisel gelişim kitaplarıyla ya da pahalı wellness kamplarıyla finanse edilebilir ve metalaştırılabilir.
Sistemin içinde kalarak acı çeken üst-orta sınıf acısıyla bile sisteme yakıt sağlar. Borderline'ın bazı yaratıcı veya entelektüel formları bile edebiyatta sanatta 'melankolik bir deha' olarak pazarlanabilir.
Madalyonun diğer yüzünde ise alt sınıf var. Güvencesizlik, yoksulluk ve sistemin yapısal şiddeti karşısında bireyin verebileceği en doğal tepkilerden biri öfke ya da gerçeklikten kopuştur (psikoz). Ancak alt sınıftan birinin öfkesi yükseldiğinde, bu durum asla "hırslı bir duruş" olarak okunmaz; doğrudan 'antisosyal' ya da 'kriminal' olarak kodlanır.
Sistem alt sınıfın ürettiği semptomu ideolojik bir tül ile örtemez çünkü o semptom estetize edilemeyecek kadar çıplak ve tehditkardır. Şizofreni türevlerinin ya da ağır psikozların alt sınıfla özdeşleştirilmesi yoksulluğun getirdiği nörolojik ve psikolojik aşınmayı görünmez kılıp suçu kişinin 'Bozuk genetiğine' ya da tehlikeli mizacına atmanın en kestirme yoludur.
İşte sınıfsal anatomide tam olarak bu tanı odalarında başlıyor acı bile sınıfsal hiyerarşiye göre estetize ediliyor ya da canavarlaştırılıyor.
Modern çalışma hayatı ve eğitim sistemi, insan doğasına aykırı bir hız ve odaklanma talep ediyor. Bir plazada ya da çağrı merkezinde günde 9 saat boyunca aynı anda 5 farklı ekrana bakıp maillere cevap verip, performans hedeflerini tutturmaya çalışan bir yandan da geçim derdiyle zihni sürekli bölünen bir insan düşünelim.
Bu insanın zihni haklı olarak isyan eder odaklanamaz dağılır.
Terapötik/Tıbbi Yaklaşım: "Sizde yetişkin DEHB'si var. Beyninizdeki dopamin taşıyıcıları düzgün çalışmıyor. Alın bu kırmızı reçeteli ilacı nörolojik eksikliğinizi tamamlayalım."
Sınıfsal gerçekçilik ise kimse dönüp şunu sormaz: "Bir insanın bu vahşi hız uyarıcı bombardımanı ve gelecek kaygısı altında dikkatini tek bir şeye toplayabilmesi normal midir?"
İlaç ve terapi endüstrisi, sistemin insanı delirten hızını ve sömürü temposunu sorgulamak yerine insan beynini o hıza ayak uyduracak şekilde modifiye etmeye çalışır.
Dikkat dağınıklığı, kapitalizmin dikkatimizi metalaştırmasının bir sonucu değil bireyin genetik bir kusuru olarak damgalanır.
İnsan evrimi günde 9 saat boyunca yapay ışık altında sürekli bildirim bombardımanına maruz kalarak geleceksizlik kaygısıyla performans sergilemek üzere tasarlanmadı. Sistem dikkati dağıtan odaklanma süremizi saniyelere indiren algoritmaları (sosyal medya, anlık mesajlaşmalar, sürekli güncellenen hedefler) bizzat üretip üzerimize salıyor. Ardından bu kaostan sağ çıkamayan bireye "Sen arızalısın, seni tamir etmeliyiz" diyerek faturayı yine ona kesiyor. Bu yapısal bir sömürünün ve sistemsel şiddetin bireyselleştirilmesidir.
Adına "anhedoni" deyip geçiştirdikleri şey aslında Mark Fisher'ın o meşhur ifadesiyle "ruh sağlığının özelleştirilmesi" politikasının ta kendisidir. Yani sistemin işleyişi tam olarak şöyledir.Yağmala: Haftanın 5 ya da 6 günü, günün en verimli saatlerini, zihinsel ve bedensel enerjini artı-değer üretmek üzere senden acımasızca koparır. Tüket: Akşam eve pestili çıkmış halde dönen insana, "Bak burada dijital platformlar var, tüket ve eğlen" illüzyonunu sunar.
Suçla: Eğer o yorgunlukla ekrana boş boş bakıyor ve hiçbir şeyden keyif alamıyorsan, suçu sisteme değil, senin serotonin reseptörlerine atar. "Sen hastasın, hemen tıbbileşmeli ve bu çarkın dönmesi için acilen iyileşmelisiniz" der.
Oysa, organizma maruz kaldığı bu sistematik sömürüye ve yabancılaşmaya karşı sağlıklı bir direnç gösteriyor, adeta greve gidiyordur. Sermaye tarafından bizzat kurutulmuş bir yaşam alanında, çiçek açmıyor diye toprağı suçlamak ne kadar absürtse, dermanı vakti ve geleceği gasp edilmiş bir insanın "hadi şimdi hobilerinle ilgilen" komutuna itaat edememesini "klinik bir vaka" olarak sunmak da o kadar büyük bir ikiyüzlülüktür.
Bu anlamda yaşadığımız şey bir "haz alamama biyolojisi" değil düpedüz bir sınıfsal yorgunluk ve yabancılaşma estetiğidir.
"Anhedoni" (Haz Alamama) mi, Yoksa Sınıfsal Yorgunluk mu?
En sevdiğin şeylerden bile keyif alamama hali...
Sınıfsal Gerçek: Bu bir "mutluluk hormonu" sorunu değildir. Haftanın 6 gününü başkalarının zenginliği için tüketen, akşam eve tükenmiş halde dönen bir insanın, kalan 3 saatinde "hadi mutlu ol" komutuyla neşelenememesi biyolojik bir arıza değil, ruhsal bir haysiyet tepkisidir. Sermaye senin enerjini artı-değer olarak çaldıktan sonra, sana kalan kırıntılarla mutlu olmanı beklemek arsızlıktır.
Sen keyif alamıyor değilsin senin keyif alacak vaktin, dermanın ve geleceğin sistem tarafından yağmalandı.
AKP'nin en başarılı projesi bu nesil. Ekonomi konuşmazlar, muhalefet etmezler ve hatta muhalefetin sesi yükseldiğinde odağı değiştirmek için devreye girerler. Eğitimi ve medyayı yok edip devletçilikle, full biat kültürüyle şu bomboş nesli yetiştirdiler. Çok kullanışlı.
holy fuck, a hair dryer at a Paris airport broke Polymarket weather markets & made someone $34,000 richer
- polymarket was settling Paris temperature bets on a single Météo France sensor sitting near the Charles de Gaulle runway perimeter - basically unguarded
- the guy bought the long-shot outcome (like "22°C" when everyone expected 18°C) for pennies, since nobody thought it'd hit
- then he walked up to the probe and briefly heated the air around it with a portable heat source, spiking the reading just long enough to register as the daily max
- temperature snapped back to normal in minutes, the market resolved in his favor, and he cashed out - twice, on April 6 and April 15, before Météo France caught on and filed charges
hyperstitions.
Yoksulluk, literatürde genellikle bir durum olarak geçer ama aslında süreklilik arz eden bir travmadır. Geleceği öngörememek sürekli tetikte olma hali (hipervijilans) ve temel ihtiyaçlara erişememe korkusu beynin nörobiyolojik yapısını değiştirir. Dolayısıyla, sınıf analizinden yoksun bir klinik yaklaşım bu yapısal travmayı "kişilik bozukluğu" veya "uyum sorunu" olarak kişisel bir patolojiye indirger.
Only Fans'ın kurucusu ölmüş. OnlyFans kadın bedeninin sömürülmesini alıp, üzerine "özgürlük" etiketi yapıştırarak pazarlayan modern bir tuzaktır. Geçmişte kadınlar genellikle fiziksel zorlama, kölelik ya da aşırı yoksulluk nedeniyle bu yola itiliyordu. Bugün ise "kolay para", "kendi işinin patronu ol" gibi parıltılı pazarlama stratejileriyle, sistem bu sömürüyü bir "seçim" gibi sunuyor.
Eskiden bu bir 'trajedi' olarak görülürken, bugün kapitalizm bunu bir 'girişimcilik' başarısı olarak pazarlıyor. Oysa perde arkasındaki sömürü hiç değişmedi. Çünkü onlyfans içerik üreticisi kadın, bir erkeğin "zaafını" nakde çevirirken, platform ise hiçbir risk almadan bu gelirin %20'sine el koyuyor. Ve Kadının emeği ve bedeni üzerinden toplanan veri, dev teknoloji şirketlerini zenginleştiriyor.
Sistem, kadınlara "erkekleri parmağımda oynatıyorum" hissini bile bilerek veriyor. Çünkü bir kadın kendini "avcı" sandığında, aslında "av" olduğu gerçeğini sorgulamayı bırakır.Sonuçta kadın, erkeğin cinsel zaafını ve parasını "sömürdüğünü" sanırken; aslında her ikisi de dev bir kapitalist makinenin yakıtı haline geliyor. Bir erkeğin cüzdanındaki üç beş kuruşu almak, o sistemin asıl sahibi olan dev şirketlerin kazancıyla kıyaslanamaz bile.
Erkeklerin cinsel talepleri sistem tarafından körüklendikçe, kadınların bu talebi karşılaması da "özgürlük" olarak pazarlanıyor.Ancak bu, bir "özgürleşme" değildir; sadece kafesin içindeki yemleri daha akıllıca toplama çabasıdır. Gerçek özgürleşme, kadınların erkeklerin zaaflarına hizmet ederek değil, bu zaaflardan ve taleplerden bağımsız bir şekilde var olabildikleri bir düzende mümkündür.
Onlyfansci kadınlar, namussuzluk ve ahlaksızlıkla suçlanırken, o ''ahlaksız'' hizmeti alanların hiç ahlaksızlıkla suçlanmaması da zaten güç asimetrisini çok net göstermektedir.